Δραματική έκκληση σε όλους τους Έλληνες Βουλευτές για την παράλληλη στήριξη

Η ομάδα γονέων:  «Γονείς που διεκδικούν δημόσια παράλληλη στήριξη», στέλνει από χτες ενυπόγραφες αναφορές σε όλους τους Έλληνες Βουλευτές  προκειμένου να γίνει Επερώτηση και να ανοίξει ο διάλογος για το θέμα των παράλληλων στηρίξεων. Το έγγραφο περιέχει και τις υπογραφές 290 αποφασισμένων πολιτών που απαιτούν λύση στο πρόβλημα. «Ο αγώνας είναι κοινωνικός και αφορά χιλιάδες οικογένειες που τα παιδιά μας στερούνται το δικαίωμά τους στην παιδεία» δήλωσε στο   www.greekteachers.gr  η Μαρία Λευτάκη διαχειρίστρια της ομάδας «Γονείς που διεκδικούν δημόσια παράλληλη στήριξη» στο Facebook.

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ  ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ:

Αξιότιμε Κε βουλευτά,
Οι παρακάτω αναφερόμενοι πολίτες, θέλοντας να λειτουργήσει ορθά ο θεσμός της “παράλληλης
στήριξης” στα σχολεία τυπικής ανάπτυξης, αποφασίσαμε να σας ζητήσουμε να καταθέσετε το
παρακάτω κείμενο Κοινοβουλευτικής Ερώτησης προς τους αρμόδιους Υπουργούς & τον
Πρωθυπουργό της χώρας, είτε συνυπογράφοντάς το με ομάδα βουλευτών της επιλογής σας, είτε
κατά μόνας, ώστε να καλέσουμε την κυβέρνηση να αποκαταστήσει την επί του παρόντος
προβληματική λειτουργία του εν λόγω θεσμού (όταν και όπου ο εν λόγω υποτίθεται ότι λειτουργεί).
Eίμαστε σίγουροι ότι, πράττοντας όπως προτείνουμε άνω, θα ανταποκριθείτε με τον καλύτερο
τρόπο στο καθήκον σας και στον ύψιστο ρόλο που έχετε κληθεί να διαδραματίσετε στην ελληνική
κοινωνία: να αναδεικνύετε τα προβλήματα του ελληνικού λαού και να μάχεστε για να
ικανοποιούνται τα δίκαια αιτήματά του.
Θέτουμε, δε, τον εαυτό μας στην πλήρη διάθεσή σας, προκειμένου να στηρίξουμε την
επιχειρηματολογία μας αυτή, όπως εκτίθεται στην συνέχεια, ενώπιον οιασδήποτε
Κοινοβουλευτικής Επιτροπής χειριστεί το θέμα μας, αν και εφόσον, κατ’ ευχήν, προωθηθεί το
παρόν ζήτημά μας εκεί, αρμόδια, κατόπιν πρωτοβουλίας σας…
Με εκτίμηση
Οι γονείς που έλαβαν την παρούσα πρωτοβουλία:
Μαρία Λευτάκη (τηλ. 27210 41139)
Ευάγγελος Σαραντίδης (τηλ. 694 0689397)
Οι πολίτες που στηρίζουν την παρούσα πρωτοβουλία,
μετά από έκκλησή μας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης:
Dimiva Iveta
Harka Meno Dorina
Αβαγιανού Μελίνα
Αβαγιανού Χριστίνα
Αγάθου Γεωργία
Αγγελάκη Μαρία
Αγγελή Μαρία
Αγγέλου Θεόδωρος
Αδαμοπούλου Φωτεινή
Αθανασιάδης Αναστάσιος
Αθανασιάδης Ιορδάνης
Αλεξίου Ιουλία
Αλέτρα Ειρήνη
Αλοιζος Ευστάθιος
Αναστασιάδου Ηλέκτρα
Απλάδα Μαρίνα
Αποστολέλης Παναγιώτης
Αποστολίδης Κωνσταντίνος
Αποστολοπούλου Σάσα
Αρβανίτης Νικόλαος
Αργυρή Σάββα
Αργυροπούλου Άννα
Ασμακίδου Παρασκευή
Ατζαράκη Ευγενεία
Βαιοπούλου Ζωή
Βαλαβάνης Μιχάλης
Βαλέρια Διονυσίου
Βαλσαμος Αντώνης
Βαλσάμου Αννα
Βασιλάκη Κυριακή
Βασιλακόπουλος Δημήτρης
Βελέντζα Βαία
Βέσαι Νικολέτα
Βλαγκας Ιωάννης
Βλάμης Δημήτριος
Βλαχάκη Μιχαήλ
Βογιατζής Αναστάσιος
Βρεττου Χαραλαμπία
Βροντάκη Βασιλική
Γάζου Ιωάννα
Γεροντή Αικατερίνη
Γεωργόπουλος Λάμπρος
Γιαμαλάκη-Εμαννουήλ Ευαγγελία
Γιαννόπουλος Ανδρέας
Γιούτη Λίτσα
Γιωτακης Ευάγγελος
Γκαρελή Έφη
Γκιώνη Ανδρονίκη
Γκολφινοπούλου Αντωνία
Γκούντη Παναγιώτα
Γούλα Ευαγγελία
Δαπόντα Αλεξάνδρα
Δημητριάδου Ειρήνη
Δημοχρόνη Αικατερίνη
Διβόλη Μαρία
Δούκη Αλεξάνδρα
Δρακόπουλος Γεώργιος
Ζαβλάρης Κωνσταντίνος
Ζαννιδάκη Ελένη
Ζαννιδάκης Γεώργιος
Ζαννιδάκης Νικόλαος
Ζαρκαδούλα Ειρήνη
Ζάχου Ευτυχία
Ζέκου Χρυσουλα
Ζιανκα Ρίτσα
Ζούμα Σταυρούλα
Ζωσιμιάδη Βέτα
Ηλιόπουλος Ιωάννης
Ηλιοπούλου Χριστίνα
Θεοδωρόπουλος Φώτης
Θωμα Σοφία
Καβαλλιεράτου Αγγελική
Καϊμακίδου Βίκη
Καίπη Χριστίνα
Καισαρίνη Μέρσίνη
Καλαντζή Βέρα
Καλογεράκου Αμαλια
Καλούδης Παναγιωτης
Καπάλου Κωνσταντίνα
Καπνογιάννη Βασιλική
Καπνογιάννη Ειρήνη
Καπνογιάννη Μαρια
Καραβά Παναγιώτα
Καραβίδα Γλυκερία
Καραγιάννη Βασιλική
Καραγιάννη Συμέλα
Καραίσκου Ελένη
Καραμαλάκης Γρηγόρης
Καραντάνη Σοφία
Καραουγλάνη Αθανασία
Καρδαρά Κων/να Δανάη
Καρπαθάκης Νικόλαος
Καρτσώνης Δημήτρης
Κασαμπαλάκου Μαρία
Κασκαβελιώτη Χρυσούλα
Κατζουράκη Μαρία
Κατζουράκη Τόνια
Κατηφόρη Σταματινα
Κατσανδρεδάκης Γεώργος
Κατσαούνης Δημήτρης
Κατσιγιαννοπούλου Δήμητρα
Κελγιώργη Αθηνά
Κεμερόγλου Παρασκευή
Κεφαλιαννός Ιωάννης
Κεφαλιανός Αδαμάντιος
Κεφαλιανού Ευγενία
Κεφαλιανού Ιωαννα
Κηπιρτίδου Βασιλική
Κίσσας Γεώργιος
Κιτσικίδου Σοφία
Κιτσίνης Διονύσιος
Κόγια Σοφία
Κογκα Φωτεινή
Κόμπου Κρυσταλλία
Κομπούρα Ευαγγελία
Κόντος Αχιλλέας
Κοντός Καλοδούκας
Κόρρος Μιχαήλ
Κορωναίου Ελένη
Κορωνίδου Αλεξάνδρα
Κοτανίδης Γεώργιος
Κοτρώνη Χριστίνα
Κουνελάκη Σοφία
Κούρτη Μαγδαληνή
Κυραλλίδου Αικατερίνη
Κυριακάκου Σοφία
Κυριακοπούλου Γεωργία
Κωστοπούλου Σταυρούλα
Κωστοπούλου Ασπασία
Λάμπρος Γεωργόπουλος
Λάμπρου Αργυρώ
Λασκαρίδης Ελευθέριος
Λευτάκης Διονύσιος
Λιαρού Μαρία
Λιότσικα Αγγελική
Λίτσου Βασιλική
Λοχαίτη Παρασκευή
Μαγκου Μαρία
Μαγνήσαλη Είρηνη
Μαγνήσαλη Συμέλα
Μαζγαλτζίδης Γεώργιος
Μακρή Νίκη
Μακρής Ευστράτιος
Μαλεζά Όλγα
Μαμαλάκης Γεώργιος
Μανωλόπουλος Κωνσταντίνος
Μαούνη Σοφία
Μαραγκός Δημήτρης
Μαραγκού Ιωσηφίνα
Μαραντζίδης Αλέξης
Μαριδάκης Νικόλαος
Μαρκέτου Βαρβάρα
Μάρκου Σπυρίδων
Μέντη Περσεφόνη
Μητάκου Μαρία
Μήτρα Θεοδώρα
Μητσέα Αριστέα
Μιλτιάδου Φλωρεντία
Μιντηλάκης Δημήτριος
Μιχαήλος Θωμάς
Μιχάλη Μαρία
Μουφλουζέλη Δήμητρα
Μουχτάρη Αγγελική
Μπαλαδήμα Αγγελική
Μπαλλή Ξανθίππη
Μπάμπης Δήμος
Μπαναγούδη Σμαρούλα
Μπάρλα Τατιάννα
Μπατσίλα Μαρία
Μπελεγρίνης Ξενοφών
Μπένη Χριστίνα
Μπιζιμινούδη Ευαγγελία
Μπλέτσα Όλγα
Μποσκλαβίτης Κωνσταντίνος
Ναούμ Δανάη
Νάσλη Αικατερίνη
Νασλή Ζωή
Νεγκίζ Σάντρα
Νεοχωρίτης Παναγιώτης
Νικάνδρου Αικατερίνη
Νικοπούλου Δήμητρα
Νομικού Φωτεινή
Ντάνος Ιωάννης
Νταφλου Όλγα
Ντέντε Νικολέτα
Ντερτζή Δανάη
Ντοβα Αναστασία
Ντούτση Ελένη
Ξανθοπόυλου Θεοδώρα
Οικονόμου Ιωάννης
Παδημητρίου Ευαγγελία
Πανάτου Κονδύλω
Πάνος Γιώργος
Παπαγέωργα Γεωργία
Παπαδημητρίου Μαρία
Παπαδοπούλου Μαρία
Παπαθανασίου Δήμητρα
Παπαιωάννου Μαριτίνα
Παπανδρέου Σεβαστός
Παπασταύρου Αγγελική
Παπουτσάκη Στέλλα
Παπουτσάκης Στυλιανός
Πάππα Γεωργία
Πάππα Ραφαέλα
Παππάς Αλέξιος
Παρασκευοπούλου Θεοδώρα
Πασχώνη Παρασκευή
Πάτρας Ιωάννης
Παυλάκος Φίλιππος
Παυλιδάκη Σεβαστή
Παφύλλα Βιβή
Παχούμη Ευαγγελία
Πελαγία Φερεντίδου
Περσίδου Ζίνα
Πιζανια Ελενη
Πινακουλας Μανώλης
Πλάγκα Αριστέα
Πλατσίδου Περσεφόνη
Πλέντζας Νικόλαος
Πολυτάρχου Αρτεμισία
Ποστάρου Άντζελα
Προμπονάς Στέλιος
Ραγια Δέσποινα
Ράτη Μαργαρίτα
Ρεβυθιάδου Άρτεμις
Ρογκοζένκο Λιουντμίλα
Ρούσσου Μαρία
Ρωμανός Σταύρος
Σαγγελέας Νικόλαος
Σακαρίκου Ουρανία
Σαραντίδου Αικατερίνη
Σαρόγλου Βασίλης
Σερέτη Αικατερινη
Σιγάλα Μαρία
Σίμου Αγγελική
Σισμανίδου Μαριάννα
Σκλιβάκη Μαρία
Σουμελίδου Ελισσάβετ
Σούρλα Ισαβέλλα
Σπυρίδων Μανώλης
Στεφανίδου Δέσποινα
Στράτου Αργυρή
Συμεωνίδου Ειρήνη
Συμεωνίδου Μαρία
Σωφλου Μαρία
Ταβουλτσίδου Σταυρούλα
Ταγταλιανιδης Χρηστος
Ταμπάκη Αικατερίνη
Τασομηνοπούλου Ζωή
Τέφη Άρτεμις
Τζαβέλλα Μαρία
Τζέμου Αγγελική
Τζήμα Έφη
Τζιατζιου Ολυμπία
Τζιώτη Ανθή
Τζούρτζου Ζωή
Τιάντση Άννα
Τίγκα Ελευθερία
Τουμαζάτου Ειρήνη
Τρουλινου Κυριακή
Τσακίρης Νικόλαος
Τσαουσίδης Αλέξης
Τσιακίρη Αποστολία
Τσίγγου Χριστίνα
Τσινίκα Κωνσταντίνα
Φέκκα Ευαγγελία
Φέκκα Μαρία
Φιωτάκης Γεώργιος
Φλώτσιος Σωτήρης
Φούκα Βάνα
Φουτσά Ελένη
Φώσκολου Γεωργία
Χαρης Γκρέγκοριτς Αλεξάνδρα
Χάρης Φίλιππος
Χατζηπαναγιώτης Λέανδρος
Χρήστος Χατζής
Χριστοπούλου Μαρσελλίνε-Άννα
Χριστοφόρου Αλέξανδρος
Χρυσολωρά Άρτεμις
Χρυσόπουλος Νικήτας
Ψιλογιαννοπούλου Χριστίνα
Ψυχάρη Μαρία
Στην συνέχεια, επιθυμούμε να σας παρουσιάσουμε κάποιες αφηγηματικές εμπειρίες μητέρων, που
έχουν παιδιά τα οποία χρειάζονται την «παράλληλη στήριξη» στο σχολείο, όπως ήρθαν υπόψη μας
από μέσα κοινωνικής δικτύωσης…
_____________________________________________________________
Πέρσι ο δάσκαλος της παράλληλης μας ήρθε στις 31 Ιανουαρίου για 9 ώρες την εβδομάδα…!
Σχεδόν 5 μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Μέχρι τότε ο γιος μου, που είναι στο φάσμα
του αυτισμού βρισκόταν μόνος του στο σχολείο, σε ένα περιβάλλον, που για αυτόν, είναι
ακατανόητο, μπερδεμένο, χαοτικό. Ήταν σε ένα τμήμα 25 παιδιών με μια δασκάλα να τρέχει
πανικόβλητη για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των 24 μαθητών και ταυτόχρονα να
προσπαθεί να κατανοήσει και να βοηθήσει και το δικό μου ιδιαίτερο παιδί. Πόσες διδακτικές ώρες
χαμένες! Πόσες φορές πηγαίναμε στο σχολείο με τον άντρα μου για να επαναφέρουμε το παιδί στη
τάξη! Πόσες φορές πήρα το παιδί απ’ το σχολείο και κείνο μου φώναζε: Είμαι άχρηστος μαμά!
Θέλω να αυτοκτονήσω! Μισώ το σχολείο! Πόσο μεγάλο αγώνα κάναμε όλοι! Πόση ματαίωση!
Πόσα γιατί…
Μια μέρα η διευθύντρια μας είπε πως ήρθε εγκύκλιος απ’ το υπουργείο να κάθονται οι δάσκαλοι
την ώρα που έχουν κενό δίπλα στο παιδί μας και να κάνουν αυτοί τη παράλληλη στήριξη. Προς
στιγμή χαρήκαμε! Στην πράξη όμως ήταν ολέθριο. Πώς να πείσεις ένα παιδί που είναι στο φάσμα
του αυτισμού ότι κάθε διδακτική ώρα θα έχει δίπλα του ένα διαφορετικό πρόσωπο; Καινούριες
αντιδράσεις. Χρόνος χαμένος. Το παιδί περνούσε περισσότερο χρόνο στο προαύλιο και στο σπίτι,
παρά στην τάξη. Σχεδόν κάθε μέρα χτυπούσε το τηλέφωνο, σχεδόν κάθε μέρα ήμασταν στο
σχολείο. Όταν στα μέσα της χρονιά ήρθε ο δάσκαλος της παράλληλης στήριξης έπρεπε να βρούμε
τρόπο να πείσουμε εκ νέου το παιδί μας πως κάθε Δευτέρα για 5 ώρες και κάθε Τετάρτη για 4 ώρες
θα έχει έναν άγνωστο άνθρωπο δίπλα του στο θρανίο. Πώς να φτιάξεις κουτάκια για αυτή τη νέα
πραγματικότητα και να τα βάλεις μέσα σε ένα αυτιστικό μυαλό;
Ο δάσκαλός μας εξαιρετικός! Παρόλο που ήρθε με 5 μήνες καθυστέρηση, παρόλο που είχε τόσο
λίγες ώρες, παρόλο που δεν είχε αντίστοιχη εμπειρία, βρήκε τον τρόπο να κερδίσει την
εμπιστοσύνη του παιδιού , να το προσεγγίσει, να το βοηθήσει. Όμως τις μέρες που δε βρισκόταν
στο σχολείο οι δυσκολίες και τα προβλήματα εξακολουθούσαν για όλους μας να είναι το ίδιο
έντονα. Κάπως έτσι πέρασε η χρονιά πέρσι και την τελευταία μέρα του σχολείου που ο Νικόλας
μου αποχαιρέτησε το Βαγγέλη ( έτσι έλεγαν το δάσκαλό μας) με δάκρυα στα μάτια μας είπε πως
για αυτόν τον άνθρωπο θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα στη καρδιά του! Όποιος γνωρίζει
από αυτισμό ξέρει πόσο δύσκολο είναι για αυτά τα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και
πόσο ακόμη πιο δύσκολο είναι να ανοίξουν τη καρδιά τους και να βάλουν έναν άνθρωπο μέσα σε
αυτή.
Τον Σεπτέμβρη τη μέρα του αγιασμού κάποιοι απ’ τους γονείς που τα παιδιά μας πάνε στην ίδια
τάξη μου επιτέθηκαν λέγοντάς μου πως είμαι εγωίστρια γιατί έχω το παιδί μου στο ίδιο σχολείο με
τα δικά τους παιδιά, γιατί η παρουσία του στην τάξη εμποδίζει τον εκπαιδευτικό να προχωρήσει την
ύλη. Δεν είναι υποχρεωμένος ο εκπαιδευτικός να κυνηγάει το δικό σου παιδί, κυρία μου, και τα
δικά μας να χάνουν το μάθημά τους, μου είπαν…Να πάρεις το αυτιστικό σου παιδί και να το πας σε
σχολείο για αυτιστικά παιδιά, μου είπαν… Μου είπαν… μου είπαν… μου είπαν…Μέχρι που με
απείλησαν ότι θα βρούν τρόπο να μας διώξουν απ’ το σχολείο…
Μέσα σε ένα χρόνο ένα παιδί που δε φταίει σε τίποτα και μια οικογένεια που δεν επέλεξε το παιδί
της να γεννηθεί με αυτή την ιδιαιτερότητα βίωσε την απόγνωση, την απομόνωση, την απελπισία,
την αγωνία, τη θλίψη, το ρατσισμό, την περιθωριοποίηση, τον αποκλεισμό. Ποιος φταίει; Ποιος
έχει την ευθύνη για όλο αυτό; Σε ποιον παραδίνουμε αθώες ψυχές και από ποιον παραλαμβάνουμε
δυστυχισμένα, απογοητευμένα, ματαιωμένα, κοινωνικά αποκλεισμένα και περιθωριοποιημένα
παιδιά; Ποιός έχει το δικαίωμα να στερήσει απ’ το παιδί μου, απ’ το κάθε παιδί που δυσκολεύεται,
το αναφερετο συνταγματικό δικαίωμά του στη δωρεάν παιδεία; Στο νομό μας φέτος (ν. Μεσσηνίας)
από τις αιτήσες που έγιναν στη πρωτοβάθμια ικανοποιήθηκαν λιγότερες από το ένα τρίτο. Και
αυτές για 6-8-10 ώρες εβδομαδιαίως.
Ξέρετε, όλοι εσείς που αποφασίζετε για τα παιδιά μας, τι δημιουργείτε; Δημιουργείτε ανάλγητους,
αδιάφορους και ρατσιστές ανθρώπους, που προκειμένου να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη γνώση
των δικών τους παιδιών, εμάς μας αντιμετωπίζουν σαν πολίτες β΄κατηγορίας. Οδηγείτε γονείς και
οικογένειες στην απόγνωση και στην ενοχή, μιας και ελάχιστοι από εμάς έχουν τη δυνατότητα να
πληρώσουν ιδιωτική παράλληλη στήριξη, της οποίας το κόστος ανέρχεται στα 700 ευρώ μηνιαίως.
Οδηγείτε τα παιδιά μας στην αμάθεια, στερώντας τους ακόμη και τη βασική εκπαίδευση. Οδηγείτε
τα παιδιά μας στο περιθώριο, στον σχολικό αποκλεισμό. Τα κάνετε θύματα ρατσιστικών
συμπεριφορών και ευάλωτα στην ενδοσχολική βία. Ξεχνάτε όμως ότι, τα παιδιά που σήμερα πετάτε
στο περιθώριο, πάντα και ως ενήλικες ακόμη, στο περιθώριο θα τα βρίσκετε, γιατί αυτός είναι ο
δρόμος που εσεις τους έχετε δείξει. Εσείς δημιουργείτε τους αυριανούς περιθωριοποιημενους και
απροσάρμοστους ανθρώπους. Οι δάσκαλοι της παράλληλης στήριξης δεν είναι μόνο οι
εκπαιδευτικοί που συμβάλλουν στη μείωση των μαθησιακών δυσκολιών. Είναι εκείνοι που θα
γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στο διαφορετικό παιδί και τους συνομηλίκους τους, που θα
συμβάλλουν στην ένταξη και την κοινωνικοποίησή του αλλά και στην ομαλή λειτουργία
ολόκληρου του σχολικού πλαισίου.
Την οικονομική κρίση να τη πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, και όχι τα ιδιαίτερα και
ιδιαιτέρως ευάλωτα παιδιά μας. Είναι αρκετά δύσκολο αυτό με το οποίο καλούνται να ζήσουν, να
παλέψουν και να ξεπεράσουν καθημερινά. Ήδη, νιώθουν αρκετά μειονεκτικά σε σχέση με τα
υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας τους. Και οι οικογένειες έχουμε ήδη γείρει από το βάρος της
διάγνωσης και με τις όποιες δυσκολίες αυτό συνεπάγεται.
>>> Αφήστε μας να αγωνιστούμε δίπλα στα παιδιά μας και μη μας δυσκολεύετε τον ήδη δύσβατό
μας δρόμο.
>>> Οδηγείστε τα παιδιά μας από τον σχολικό αποκλεισμό και τη περιθωριοποίηση στην ισότιμη
μεταχείριση και τη συνεκπαίδευση.
>>> Δώστε στα παιδιά μας το αναφέρετο, το συνταγματικό τους δικαίωμα για δωρεάν παιδεία. >>>
Συμβάλετε, γιατί μόνο εσείς μπορείτε, στη μείωση της ενδοσχολικής βίας και του ρατσισμού.
Η παιδεία, ο σεβασμός, η δικαιοσύνη και η ισότιμη μεταχείριση αξίζουν σε όλα τα παιδιά!
(κα Μαρία Λευτάκη – γονέας που πρωτοστάτησε στην παρούσα πρωτοβουλία )
________________________________________________________________________
Ξυπνάω κάθε πρωί σηκώνομαι ετοιμάζομαι. Σε εκείνο λοιπόν το δευτερόλεπτο ξεκινά… ξεκινά ο
αγώνας της υπόλοιπης μας ημέρας. Σήκω, αγάπη μου, σήκω θα αργήσουμε για το σχολείο. Πως να
το δεχτείς, εδώ, καλά-καλά εγώ δε μπορώ. «Νυστάζω» μου λες, «Είμαι κουρασμένος», μου λες.
«Και εγώ το ίδιο μωρό μου», απαντώ. Αρχίζουν οι σκέψεις να παίρνουν ξανά στροφές μέσα στο
μυαλό μου. Σε πάω σχολείο …φοβάμαι. Πως νιώθεις, άραγε, τι να σκέφτεσαι. Ήμουνα καλή μαμά
την προηγούμενη μέρα; σε βοήθησα, σε δυνάμωσα αρκετά; Δε ξέρω, πάντα μια αμφιβολία, πάντα ο
ίδιος φόβος. Μήπως αισθανθείς λιγότερος, μη σε κοροϊδέψουν… Γιατί; Ποιος κρίνει;
Δεν βλέπουν ότι κάθε μέρα προσπαθείς να φανείς μέσα από τους ήχους τους; Μέσα από τα χέρια
σου μέσα από την φωνή σου; Σε ξεχνούν, αγάπη μου, και εσύ αδικείσαι πολλές φορές. Αδιαφορούν.
Τότε αγχώνεσαι, κλειδώνεσαι, επιτίθεσαι. Μα, γιατί δεν βλέπουν, πόσο γενναιόδωρος είσαι. Πως
έχεις μία αγκαλιά για όλους.
Ποιος από όλους θα δει μέσα σου και θα ανακαλύψει τον θησαυρό σου; Ναι.. Κάθε μέρα οι ίδιες
σκέψεις… θα αγαπήσεις; Θα αγαπηθείς; Μην νιώσεις ποτέ την μοναξιά αγάπη μου. Πόσο θέλω να
είσαι ευτυχισμένος. Ας φωνάξουμε όλοι, δυνατά, με μια φωνή δυνατή, διαπεραστική, λυσσασμένη!
Βαρέθηκα να αντιμετωπίζω μαρμάρινους ανθρώπους. Τα παιδιά μας μας χρειάζονται. Ας
φωνάξουμε δυνατά σε αυτούς, που ξέχασαν την ανθρώπινη φύση τους. Ας γίνουμε καλύτεροι. Όλα
τα παιδιά έχουν ίσα δικαιώματα. Ας ανοίξουμε τα μυαλά και τις καρδιές μας.
(κα Νίκη)
Αγάπη… Μόνο αυτό το συναίσθημα θα έπρεπε να νιώθει κανείς για ένα παιδί.
Πρωτίστως αγάπη.. Και μετά όλα τα άλλα. Γιατί την αγάπη την ακολουθούν και όλα τα άλλα.
Όμως, για τα δικά μας παιδιά, από την ώρα της διάγνωσης, η αγάπη είναι γαντζωμένη στον φόβο.
… έναν φόβο άγριο και δυνατό… έναν φόβο που φουντώνει, που καταπίνει, έναν φόβο που
παραλύει… έναν φόβο που θεριεύει ακριβώς λόγω αυτής, της απέραντης αγάπης..…
Δεν είναι η ίδια αγωνία που νιώθει κάθε γονιός όταν το παιδί του θα βγει στον κόσμο.
Όχι. Δεν είναι απλά, αυτή η αγωνία.
Είναι ενστικτώδης, άγριος τρόμος… Γιατί φθάνει η ώρα, που το παιδί σου, το ευαίσθητο ξεχωριστό
σου πλάσμα, θα βγει από την ασφάλεια της αγκαλιάς σου, έξω, σε έναν κόσμο αφιλόξενο, σε έναν
κόσμο, που δεν δέχεται το διαφορετικό…
Και εσύ, καρδιά μου, είσαι διαφορετικός! Υπέροχα διαφορετικός!
Μπορείς και αναγνωρίζεις όλες τις μουσικές. Τραγουδάς ξεχωριστά, με μια υπέροχη μελωδική
φωνούλα. Θυμάσαι τα πάντα… Αγγίζεις τα πάντα, απαλά, διερευνητικά, λες και έχουν ψυχή.. Όλες
σου οι απαντήσεις και οι απορίες είναι απόλυτα λογικές & κυριολεκτικές… Γιατί μέσα στο
μυαλουδάκι σου, υπάρχουν κουτάκια και τα πάντα είναι μέσα σε αυτά. Τακτοποιημένα και
στοιχισμένα, για να μπορείς να τα βρίσκεις εύκολα. Να μην μπερδεύεσαι και αγχώνεσαι και
τρομάζεις… Η αγκαλιά σου είναι ζεστή, γεμάτη, αθώα. Η αγκαλιά σου ξεχειλίζει αγάπη… Αρκεί
κάποιος να την δεχθεί…
Πως, όμως, θα τα δει αυτά κάποιος, μέσα σε τόσα παιδιά? Πως θα καταφέρεις να ξετυλίξεις αυτήν
την υπέροχη διαφορετικότητα σου, σε ένα πλήθος παιδιών που φωνάζει, που τρέχει, που μαθαίνει
γρηγορότερα από εσένα? Σε έναν δάσκαλο που ίσως δεν γνωρίζει, που ίσως δεν έχει αρκετό χρόνο,
που ίσως δεν ενδιαφέρεται? Σε γονείς τυπικών παιδιών που δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν γνωρίζουν
(και πολλές φορές δεν θέλουν να μάθουν) και νομίζουν ότι θα κάνεις κακό ή θα καθυστερήσεις τα
δικά τους παιδάκια?
Θέλεις χρόνο αγάπη μου, πιο πολύ χρόνο από τα άλλα παιδάκια… Θα στον δώσουν άραγε μάτια
μου? Θα παίξουν μαζί σου? Θα μπορέσουν να καταλάβουν, γιατί επαναλαμβάνεις διαρκώς τις ίδιες
λέξεις? Θα έχουν την υπομονή να αντέξουν τα ξεσπάσματα σου? Θα καταλάβουν ότι, υπάρχουν οι
επαναλήψεις, επειδή νιώθεις πιεσμένος? Ότι φοβάσαι? Ότι όλα αυτά που για όλα τα άλλα τα
παιδάκια είναι φυσικά, για σένα είναι δύσκολα, δυσνόητα, ακατανόητα πολλές φορές? Θα
καταλάβουν ότι, δεν τους κοιτάς κατάματα, όχι γιατί τους αγνοείς, αλλά γιατί δεν μπορείς? Γιατί
δεν το αντέχεις?
Αχ πόσος φόβος… Μην σε αποκλείσουν… Μην σε κοροϊδέψουν… Μην μιλήσουν για σένα
άσχημα και δεν μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου…. Μην σε μαλώσει ο δάσκαλος γιατί δεν
μπορεί να καταλάβει γιατί αντιδράς έτσι… μην τρομάξεις μακριά μας και κλειστείς πάλι μέσα σου.
….
Αχ πόσος φόβος…. Μήπως δεν είσαι ευπρόσδεκτος… Μήπως σε νιώθουν βάρος… Μήπως στο
δείξουν και στο πουν και πληγώσουν την αθώα καρδούλα σου…
Αχ πόσος φόβος…. Να σε δεχθούν… Να σε καταλάβουν…. Να σε ενσωματώσουν, όσο γίνεται….
Να μάθεις γράμματα, να αυτονομηθείς, να κάνεις φίλους, να μεγαλώσεις, να ερωτευθείς, να
προχωρήσεις…
Και ταυτόχρονα, πόσες, πόσες ευχές τυλιγμένες από τον φόβο….. Να έχουμε υγεία για όσο μας
χρειάζεσαι, να σταθούμε δίπλα σου, να γίνουμε ο τοίχος που θα κρύψει τα περίεργα βλέμματα, τα
βλέμματα της μη αποδοχής, της λύπης, της απόρριψης, να μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο να
δεχθεί το διαφορετικό, έστω, τον δικό μας μικρό κόσμο, να γίνουμε η φωνή σου, να σε
προφυλάξουμε μέχρι να μην μας χρειάζεσαι πια…
Να μην μας χρειάζεσαι πια…
Για το παιδί της καρδιάς μου, τον ανηψιό μου.
( κα Άννα )
_______________________________________________________________
Νουμερο 2341, 15ο δημοτικό σχολείο…
Τα μάτια του είναι πράσινα κι έχουν το χρώμα της χλόης, τα μαλλιά του είναι σκούρα καστανά και
μοιάζουν με του παππού Αναστάση. Όταν γελάει δυο υπέροχα λακάκια εμφανίζονται στο πρόσωπό
του, που κάνουν το χαμόγελό του να μοιάζει με γέλιο αγγελικό. Αγαπά τον ήλιο και τα φώτα στις
κολώνες των δρόμων. Η αγκαλιά του είναι δυνατή και όταν σε κλείσει μέσα, δεν θα θελήσεις ποτέ
να βγεις. Ξέρει να μετράει μέχρι το άπειρο, μπορούσε να διαβάσει πριν καν πει «μαμά». Ξέρει όλες
τις σημαίες των ευρωπαϊκών χωρών, ζωγραφίζει περίτεχνα σχέδια, μιλάει αγγλικά και προσπαθεί
να μάθει και ισπανικά. Με μια ματιά αποτυπώνει κάθε μικρή λεπτομέρεια, λατρεύει τα ζώα και
μπορεί να σου απαντήσει σε οποιαδήποτε απορία σου για την τεχνολογία. Αισθάνεται την ενέργεια
των ανθρώπων και δεν πλησιάζει αυτούς που δεν τον συμπαθούν, ούτε τους λέει γεια γιατί δεν του
αρέσει να υποκρίνεται. Μπορεί να σου πει τι απόσταση έχει κάθε πλανήτης από τον ήλιο και τι
σημαίνει σούπερ νόβα. Είναι εφτά χρόνων. Είναι το παιδί μου. Είναι η πρώτη μου σκέψη το πρωί
και η τελευταία κάθε βράδυ.
Στο διάλειμμα τα παιδιά τον κοροϊδεύουν γιατί δεν μπορεί να παίξει όπως αυτοί. Η δασκάλα
συνέχεια μιλάει δυνατά και εκείνος δεν αντέχει και θυμώνει. Ξέρει ότι, δεν μοιάζει με τους άλλους,
ξέρει ότι, γι’ αυτόν το σχολείο είναι μια ζωντανή κόλαση, γεμάτη ερεθίσματα, που δεν μπορεί να
αντέξει. Παρόλα αυτά, είναι ο μόνος που θα προσπαθήσει περισσότερο από κάθε άλλον μαθητή,
και ας μην μπορείτε να το δείτε. Περιμένει εκείνη την δασκάλα που θα σταθεί δίπλα του και θα του
δείξει τον τρόπο να κάνει φίλους, να παίξει στα διαλείμματα, να δικτυωθεί μέσα στην τάξη, να γίνει
η ασπίδα, που με τη γνώση της θα απορροφήσει όλη την ματαίωση, που τον κάνει να θυμώνει τόσο.
Τον λένε Βασίλη, Τάκη, Νικόλα, Αρετή και είναι παιδί της Στέφης, της Άννας, της Μηλιώς και του
Αποστόλη. Οι γονείς του πληρώνουν ένα τσουβάλι λεφτά για συνεδρίες, παλεύουν να
ισορροπήσουν στον κόσμο σας που δεν χωράει τίποτα διαφορετικό! Που κλείνουν το βραδυ το φως
και θυμούνται όλα τα θυμωμένα μάτια που αντίκρυσαν.
>>>>> Νούμερο 2341, δεν θα έρθει καμιά δασκάλα φέτος για σένα. Δεν φταίω εγώ! Δεν έχω
αρκετές πιστώσεις για να μοιράσω μισθούς!
>>>>> Νούμερο 2341, δεν φταίω εγώ! Νούμερο 2341, δεν ξέρω το όνομα σου, για μένα είσαι μόνο
ένας αριθμός…
( κα Μαρία )
________________________________________________________________________________
_______________
…παραθέτουμε στη συνέχεια το προτεινόμενο κείμενο Κοινοβουλευτικής Ερώτησης:
ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Θέμα: «Αίτημα διευκρινίσεων σχετικά με την ύπαρξη ή μη πολιτικής βούλησης προς
αποκατάσταση της κανονικής λειτουργίας του θεσμού της “παράλληλης στήριξης” στα
σχολεία τυπικής ανάπτυξης, ενόψει της τραγικά ανεπαρκούς τρέχουσας εφαρμογής του»
Αξιότιμε Κε Πρωθυπουργέ & Κοι Υπουργοί,
Είμαστε, εδώ και αρκετούς μήνες, θεατές μιας τραγικά ανεπαρκούς εφαρμογής (ενίοτε και
παντελούς ανυπαρξίας) του θεσμού της «παράλληλης στήριξης» στην Α’βάθμια & Β’βάθμια
εκπαίδευση των μαθητών που πάσχουν από προβλήματα αναπτυξιακών διαταραχών ή μαθησιακών
δυσκολιών ή αναπηριών. Για πολλούς μαθητές, που τυγχάνει να εμπίπτουν, μεν, (πχ) στο φάσμα
του αυτισμού, καταλαμβάνουν, δε, μια κάπως πιο υψηλή θέση στην κλίμακα λειτουργικότητας των
σχετικών περιστατικών (πχ: βλ. περιπτώσεις “asperger”), είτε έχουν μια μέτρια λειτουργικότητα,
είτε πάσχουν από συναφείς του αυτισμού νοητικές παθήσεις και αναπηρίες, είτε έχουν κινητικές
αναπηρίες, είτε έχουν προβλήματα όρασης, είτε έχουν προβλήματα ακοής, είτε υποφέρουν από
διάσπαση προσοχής (ΔΕΠΥ), είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο αλλά και ενδεδειγμένο ότι, τόσο
προς βελτιστοποίηση της κανονικής ένταξής τους στον κοινωνικό περίγυρο, όσο και προς επίτευξη
της μεγαλύτερης δυνατής προόδου τους, είναι επιβεβλημένη η ένταξή τους σε πλαίσιο σχολείου,
που αφορά σε συνύπαρξη με παιδιά τυπικής ανάπτυξης.
Η ένταξη των παιδιών με τα ως άνω προβλήματα στο δημόσιο σχολείο ευεργετεί οικονομικά το
κράτος, καθώς, τα παιδιά αυτά μέσω της ένταξης στο σχολικό περιβάλλον ξεπερνούν σε μεγάλο
βαθμό προβλήματα της όποιας αναπηρίας τους και γίνονται λειτουργικό κομμάτι της ελληνικής
κοινωνίας, ενώ αργότερα, θα βρεθούν σε θέση να σπουδάζουν και να εργάζονται. Δεν θα είναι
υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι, η ένταξή τους στο σχολείο τυπικής ανάπτυξης αποτελεί και
μακροπρόθεσμο οικονομικό κίνητρο βιωσιμότητας της Κοινωνικής Ασφάλισης και των υπηρεσιών
Πρόνοιας.
Η δε επιτυχής ένταξη των ως άνω παιδιών σε σχολείο τυπικής ανάπτυξης επιφέρει τα επιθυμητά
αποτελέσματα, όταν παρίσταται κοντά τους, κατά την ώρα της διδασκαλίας στην τάξη ή ακόμα,
ενίοτε, και κατά την ώρα του διαλείμματος, συνοδός εκπαιδευτικός ή εν δυνάμει επιστήμονας
εξειδικευμένος στην Ειδική Αγωγή. Ο/Η τελευταίος/α, με κατάλληλες διακριτικές επεμβάσεις, είναι
στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ικανός/ή να αποκαθιστά την πολύ πιθανή
ενδεχόμενη (μικρή ή μακρά) διακοπή της επαφής του μαθητή με το γνωστικό αντικείμενο που
διδάσκεται επιτόπου ή να ακυρώνει τεχνικά την απομόνωσή του από τα άλλα παιδιά ή να
αποκαθιστά την για διάφορους λόγους απομάκρυνσή του συνοδευόμενου μαθητή από τον ρου μιας
διδασκαλίας μέσα στην τάξη, λόγω πιθανής φασαρίας, γεγονός που προκαλεί αποπροσανατολισμό
στον μαθητή-φορέα αναπτυξιακών διαταραχών ή λοιπών αναπηριών ή μαθησιακών προβλημάτων.
Η τακτική της παράλληλης στήριξης είναι, κατά γενική παραδοχή, η πιο καταξιωμένη μέθοδος
αποκατάστασης των εκπαιδευτικών προβλημάτων που εμφανίζουν τα παιδιά με τα παραπάνω
αναφερόμενα εκκρεμή ζητήματα, σε πολλά εκ των Ευρωπαϊκών Εκπαιδευτικών Συστημάτων (πχ
Γαλλίας). Αποτελεί με βάση τα ακαδημαϊκά προβλεπόμενα την ιδανικότερη μέθοδο ένταξης ενός
παιδιού με σχετικά προβλήματα στον κοινωνικό περίγυρο των συνομηλίκων του, που είναι το
σχολικό περιβάλλον της τάξης και του διαλείμματος. Ως εκ τούτου, με δεδομένο ότι για τα παιδιά
φορείς των παραπάνω προβλημάτων υπάρχουν συγκεκριμένες νομικές προβλέψεις, που επιτάσσουν
την βέλτιστη δυνατή μεταχείριση των εν λόγω παιδιών, βάσει του Ευρωπαϊκού Χάρτη Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων, είναι εύλογο, πως δεν μπορεί να απουσιάζει η παράλληλη στήριξη από το
εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας που ανήκει στην ΕΕ.
Παρόλα τα παραπάνω, παρατηρείται, εδώ και κάποια χρόνια, στη χώρα μας, μια άνευ
προηγουμένου “κακοποίηση” του εν λόγω εκπαιδευτικού θεσμού. Σε αντίθεση με κάθε
καταγραμμένη επιστημονική πρακτική, προφανώς για λόγους καθαρά και στεγνά “λογιστικούς”,
προς ελάττωση του κόστους της προϋπολογισμένης αμοιβής των όποιων σε αριθμό εν δυνάμει
“εκπαιδευτικών” συνοδών, το ελληνικό Δημόσιο δεν ανταποκρίνεται στο ύψος των ευθυνών του,
απέναντι στα παιδιά με τα παραπάνω προβλήματα, που χρήζουν παράλληλης στήριξης. Η
απαράδεκτη αυτή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποποίηση των κρατικών ευθυνών διαφαίνεται,
κυρίως, με τρεις ειδεχθείς πρακτικές/τεχνάσματα: Είτε αποφεύγεται με νομιμοφανείς προφάσεις
από τον αρμόδιο φορέα αξιολόγησης (ΚΕΔΔΥ=ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΦΟΡΟΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ) ο ορισμός εκπαιδευτικού
παράλληλης στήριξης, εκεί όπου μια αντικειμενική διάγνωση παιδο-ψυχιάτρου θα το επέβαλε, είτε
καθυστερεί για απαράδεκτα μεγάλο χρονικό διάστημα ο διορισμός του ειδικού εκπαιδευτή-
συνοδού, με αποτέλεσμα να προχωράει η σχολική χρονιά και ο μαθητής με προβλήματα να έχει
δραματικές απώλειες από τα τεκταινόμενα στην τάξη, είτε διορίζεται ο/η συνοδός εκπαιδευτικός
για λίγες μόνον ώρες από το σύνολο των σχολικών ωρών, με το ίδιο ακριβώς οικτρό αποτέλεσμα,
που αναφέραμε προηγούμενα.
Σε κάθε περίπτωση, όποια επιπλοκή και να έχει λάβει χώρα, συνέπεια είναι ο μαθητής με
προβλήματα, επί της ουσίας, να “τιμωρείται”, χάνοντας εντελώς το αγαθό της εκπαίδευσης, ως μη
όφειλε, προς εξυπηρέτηση κάποιων λογιστικής φύσης σχεδίων ή οδηγιών “απ’ έξω”, γεγονός που
αντίκειται στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, όπως αυτά έχουν ψηφισθεί και κατοχυρωθεί προς
προστασία όλων ανεξαιρέτως των Ευρωπαίων πολιτών, σε Ευρωπαϊκό και Συνταγματικό επίπεδο.
Επειδή ο σεβασμός στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, όπως αυτά οριοθετούνται στον Χάρτη
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΕΕ, είναι υποχρεωτικός και επιβεβλημένος σε κάθε κυβέρνηση του
ελληνικού κράτους, που αναδεικνύεται με δημοκρατικές διαδικασίες, βάσει του ισχύοντος
Συντάγματος, παρά τις όποιες αντίθετες υποδείξεις από ξένα κέντρα,
Επειδή από 5.000 εγκεκριμένες (μέχρι το καλοκαίρι του 2017) αιτήσεις από το Υπουργείο
Παιδείας, που βασίζονται σε ισάριθμες γνωματεύσεις των δημόσιων ΚΕΔΔΥ, ικανοποιήθηκαν
μόλις 1377, ενώ υποτίθεται ότι, μέχρι τέλους του Νοεμβρίου του 2017, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να
έχουν διατεθεί άλλες 923 πιστώσεις για ένα επτάμηνο(!)
>>>>>>>> http :// www . alfavita . gr / arthron / ekpaideysi / i – parallili – stirixi – ton – paidion – kai – i –
tethlasmeni – apoysia – tis – kyvernisis # ixzz 4 zMFdKj 14)
Επειδή τα παιδιά που πάσχουν από προβλήματα αναπτυξιακών διαταραχών ή μαθησιακών
δυσκολιών ή αναπηριών δικαιούνται εκ του νόμου τη μέγιστη δυνατή φροντίδα από την εκάστοτε
πολιτική ηγεσία,
Επειδή τα αδιέξοδα που καταγράφονται καθημερινά στην βασική εκπαίδευση των ελληνόπουλων
πάγια απαιτούν άμεσες απαντήσεις και λύσεις,
Επειδή, στο Άρθρο 21, παρ. 1, του Χάρτη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης, απαγορεύεται
κάθε δυσμενής διάκριση εις βάρος των παιδιών που αντιμετωπίζουν τα ως άνω προβλήματα, σε
σχέση με τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης,
Επειδή, στο Άρθρο 24, παρ. 2, του Χάρτη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης, οφείλεται να
δίνεται πρωταρχική σημασία στο συμφέρον των οιωνδήποτε παιδιών σε σχέση με άλλα ζητήματα
προς επίλυση, ιδίως δε, όταν πρόκειται για δαπάνες που αφορούν στην άρτια εκπαίδευσή τους και
την ομαλή ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο, γεγονός που σημαίνει ότι, οφείλει να τίθεται υπό
τη σχετική συγκριτική αξιολόγηση κάθε προβλεπόμενη δαπάνη του Κρατικού
προϋπολογισμού
Επειδή είναι ανάγκη να σταματήσει επιτέλους η κοροϊδία προς τους γονείς μαθητών που
υποφέρουν από τα ως άνω προβλήματα ή αναπηρίες,
Επειδή, βάσει του Άρθρου 26, του Χάρτη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης, τα παιδιά ΑμεΑ
πρέπει να βρίσκονται σε θέση να επωφελούνται από μέτρα που θα εξασφαλίζουν την αυτονομία,
την κοινωνική & επαγγελματική τους ένταξη στον κοινωνικό περίγυρο, με την παράλληλη στήριξη
στο σχολείο να είναι, κατά γενική ομολογία, το ιδανικότερο σχετικό μέτρο,
Επειδή, βάσει του Άρθρου 16, παρ. 4, του Συντάγματος … “To Kράτoς ενισχύει τoυς σπoυδαστές
πoυ . . . έχoυν ανάγκη από βoήθεια ή ειδική πρoστασία, ανάλoγα με τις ικανότητές τoυς”, με τη
μεγαλύτερη ενίσχυση στην περίπτωση των παιδιών με αναπτυξιακές διαταραχές ή λοιπές
αναπηρίες να είναι, αναμφίβολα, η “παράλληλη στήριξη” στην Α’βάθμια & Β’βάθμια εκπαίδευση,
Επειδή, βάσει του Άρθρου 21, παρ. 6, του Συντάγματος … “Τα άτομα με αναπηρίες (εν
προκειμένω, εκείνα τα παιδιά που όντας ΑμεΑ, μπορούν να φοιτήσουν σε σχολείο τυπικής
ανάπτυξης, μέσω του θεσμού της παράλληλης στήριξης) έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων
που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην
κοινωνική . . . ζωή της Χώρας” (εκ των οποίων, το βέλτιστο μέτρο είναι η “παράλληλη στήριξη”
στην Α’βάθμια & Β’βάθμια εκπαίδευση),
Ερωτάσθε:
1. Με βάση ποια ακαδημαϊκά και επιστημονικά κριτήρια, πορίσματα ερευνών ή μελέτες αλλά και
με ποια σύνθεση αξιολογητών από την πλευρά της ειδικότητας προκρίνεται στα αρμόδια ΚΕΔΔΥ
(ή όχι) για έναν μαθητή (με εμφανή αναπτυξιακά προβλήματα ή μαθησιακά προβλήματα ή λοιπές
αναπηρίες) η παράλληλη στήριξη, όταν οι γονείς, ως δικαιούνται από τη νομοθεσία, επιλέγουν τη
φοίτηση του παιδιού τους σε σχολεία τυπικής ανάπτυξης;
2. Με βάση ποια ακαδημαϊκά και επιστημονικά κριτήρια, πορίσματα ερευνών ή μελέτες
προκρίνεται η παράλληλη στήριξη μαθητών με αναπτυξιακά προβλήματα ή μαθησιακά
προβλήματα ή λοιπές αναπηρίες μόνον για λίγες ώρες από τις συνολικές ώρες διεξαγωγής των
σχολικών μαθημάτων, όταν και όπου έχει εγκριθεί η παροχή συνοδού εκπαιδευτικού παράλληλης
στήριξης;
3. Τι εκ των δυο παρακάτω θεωρείτε πλέον πρώτιστης σημασίας, όσον αφορά στον πολιτικό
επιτελικό σχεδιασμό της ελληνικής παιδείας; την εξοικονόμηση δαπανών, μη καλύπτοντας αμοιβές
εκπαιδευτικών-συνοδών των μαθητών με αναπτυξιακά προβλήματα και λοιπές αναπηρίες ή την
βέλτιστη δυνατή πρόοδο των ελλήνων μαθητών φορέων των ειδικών ως άνω προβλημάτων, που
μόνον με την εμπλοκή του θεσμού της παράλληλης στήριξης στην καθημερινή τους επαφή με το
σχολικό περιβάλλον μπορεί να επιτευχθεί;
4. Αποτελεί πολιτική βούληση της κυβέρνησης και των αρμοδίων Υπουργείων η άμεση
αποκατάσταση της λειτουργίας του θεσμού της παράλληλης στήριξης στην 100% πληρότητα των
διδακτικών ωρών αλλά και η εφεξής έναρξή της για κάθε παιδί στον σωστό χρονισμό, όπως
επιβάλουν, τόσο ο σεβασμός στα Ανθρώπινα Δικαιώματα των παιδιών με αναπτυξιακές διαταραχές
κλπ αναπηρίες που φοιτούν σε σχολεία τυπικής ανάπτυξης, όσο και οι ισχύουσες παιδαγωγικές
επιστημονικές πρακτικές;

Διαβάστε επίσης...

«Σχετικά με την υπαγωγή των νηπιαγωγείων στους Δήμους» από τον Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας

Tweet«Σχετικά με την υπαγωγή των νηπιαγωγείων στους Δήμους» από τον Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας …

Όλοι στη Γενική απεργία στις 14 Δεκέμβρη και στο συλλαλητήριο με την Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για συντονισμό στις 11π.μ. στο Μουσείο

Tweet ΑΠ 3/ 5-12-17                        …

«Why Europe Matters»: Πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση δίνει «φωνή» στους νέους της Ελλάδας

TweetΤο Σωματείο Επιχειρηματικότητας Νέων/Junior Achievement Greece προτρέπει όλους τους εφήβους από 16 ετών και τους …

Αφήστε μια απάντηση