111

Δείτε την Αθήνα… έγχρωμη το 1961 (Video)

Η Αθήνα του 1961 πρωταγωνιστεί σε ένα διάρκειας σχεδόν 5 λεπτών βίντεο που δημοσίευσε η γνωστή κινηματογραφική εταιρία British Pathe. Το βίντεο αποτελεί ένα σπάνιο τουριστικό αφιέρωμα στην Αθήνα, σε έγχρωμο φιλμ από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Βλέπουμε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Αμαλίας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η Πανεπιστημίου, με περισσότερα λεωφορεία και τρόλεϊ από αυτοκίνητα. ...

Περισσότερα »
κατσ

H Παιδεία δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά Πειράματα

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη* Είναι περίεργο πως συμβαίνει κάθε φορά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα να έρχονται να εφαρμόσουν αλλαγές στην Παιδεία και να την έχουν μετατρέψει, ιδιαίτερα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης,  σε ένα ιδιότυπο πειραματόζωο. Όπως έχω γράψει, η Παιδεία αποτελεί το μεγάλο Εθνικό μας πρόβλημα και αφορά την επιβίωση του Έθνους και του λαού μας. Δεν μπορεί να είναι αναλώσιμο προϊόν τηλεοπτικών, ...

Περισσότερα »
parthenon_Marbles2

Κι άλλο «όχι» του Βρετανικού Μουσείου για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

Με διπλή άρνηση απάντησε χτες η βρετανική κυβέρνηση και το Βρετανικό Μουσείο στην UNESCO, τους υπουργούς Πολιτισμού και τους υπουργούς Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Το Βρετανικό Μουσείο απέρριψε την πρόταση διαμεσολάβησης του διεθνή οργανισμού, επιμένοντας πως τα Γλυπτά αποκτήθηκαν νόμιμα από τον λόρδο Έλγιν και ανήκουν δικαιωματικά στο Μουσείο, ενώ υποστηρίζουν πως από ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 11.29.26 μ.μ.

Η λιτότητα δαγκώνει»: πρώτη προβολή ταινιών παιδιών και νέων από 8 περιοχές της Ευρώπης

Σας προσκαλούμε σε εκδήλωση που διοργανώνουμε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να παρακολουθήσετε 20 ολιγόλεπτες ταινίες που δημιουργήθηκαν σε 8 περιοχές της Ευρώπης με συμμετοχή παιδιών και νέων, στο πλαίσιο της δράσης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού «Η λιτότητα δαγκώνει: φωνές παιδιών». Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, 32 παιδιά είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους μικρές ταινίες και να ...

Περισσότερα »
Αριστοτέλειο-Πανεπιστήμιο-Θεσσαλονίκης2

Eπιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί πρόγραμμα με τίτλο «Επιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία». Σκοπός του προγράμματος είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων/ουσών με τη φιλοσοφία και τις παιδαγωγικές αρχές της διαφοροποιημένης διδασκαλίας και η κατάρτισή τους στην ανάπτυξη διαφοροποιημένων προγραμμάτων διδασκαλίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη για μαθητές με ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 10.54.51 μ.μ.

ΔΑΚΕ ΠΕ : Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ξενοφώντος 15Α|10551 Αθήνα 26.03.2015 Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . . Είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης και βάναυσης αποδόμησης βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανατροπής κοινωνικών κατακτήσεων οι οποίες χρειάστηκαν χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για να θεμελιωθούν. Ειδικότερα στο κομμάτι της Εκπαίδευσης, σωρεία ...

Περισσότερα »
149232-christos_tsolakis

Χρίστος Τσολάκης: «Ακούει κανείς;»

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία» έλεγε ο Δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης. Γράφει η Αιμιλία Πανταζή Στη σχολική εφημερίδα «Μαθητικές αναζητήσεις» που έκαναν οι μαθητές της Πιερίας – αναφέρουν όσοι τον γνώρισαν: «Ο Χρίστος Τσολάκης γεννήθηκε το 1935 στο  χωριό Μόρνα (Σκοτεινά) της ορεινής ...

Περισσότερα »
kolokotronis-630x399

Ποιος ήταν ο «μυστικός δάσκαλος» στον οποίο υποκλινόταν ο Κολοκοτρώνης

Ο Αντώνιος «Εύμελος» Μαρτελάος (1754 – 1819), Ζακυνθινός ποιητής και διαφωτιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, Ιακωβίνος και μέλος της μυστικής Αττικής Εταιρείας – «Ολυμπίας Αδελφότητος». Ερχόμενος σε σύγκρουση με τους αριστοκράτες συγγενείς της μητέρας του Άννας Σουμμάκη (ο παπάς πατέρας του είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο υιός του), ίδρυσε σχολείο στο οποίο τα παιδιά των «ποπολάρων» μπορούσαν να σπουδάσουν δωρεάν. ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 10.17.53 μ.μ.

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

  Μια καλή πρόταση για να πάτε τα παιδιά σας το Πάσχα. Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης Τριπόδων 23, Πλάκα Αθήνα http://www.ekedisy.gr/ info@ekedisy.gr 1.Πασχαλινά Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Μεγάλη Τρίτη, 18:00-19:00 Το Θέατρο Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει τα «Πασχαλινά Διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Πλάκα, την Μεγάλη Τρίτη. Πέντε διηγήματα του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων» ...

Περισσότερα »
doe1

Οι παρατηρήσεις της ΔΟΕ για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου

Αρ. Πρωτ.1516 Αθήνα 24/3/2015   Προς  Τον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης   Κοιν. 1. τον Υπουργό Παιδείας κ. Αριστείδη Μπαλτά  2. τον Αναπληρωτή Υπουργό Παιδείας κ. Τάσο Κουράκη    Κοιν: Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε.      Θέμα: Παρατηρήσεις για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο  «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες ...

Περισσότερα »
doe_olme

Κοινό υπόμνημα ΔΟΕ και ΟΛΜΕ για τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών

 Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο.Λ.Μ.Ε. επανέρχονται για το ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να επιλέγουν το χρόνο που θα υποβάλλουν αίτηση για συνταξιοδότηση. Υπογραμμίζουμε ότι οι εκπαιδευτικοί των δύο βαθμίδων είναι οι μοναδικοί κλάδοι μονίμων δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμούν. Το καθεστώς αυτό της ανισοτιμίας μέσα ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 9.53.41 μ.μ.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σταθερά αντίθετοι στο σχέδιο «εκλογής» διευθυντών σχολείων

Σταυρούλα Ξουλίδου : «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα   ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΤΟΜΕΑΡΧΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΞΟΥΛΙΔΟΥ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Αθήνα, 27 Μαρτίου 2015 Συνάντηση με εκπροσώπους της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είχε σήμερα, Παρασκευή, 27 Μαρτίου, ...

Περισσότερα »
epanastash

Το Aριστείον Μπαλτά-Τι γράφει ο Στάθης για το μήνυμα της 25ης του Υπουργού

Συγκινητικός ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Μπαλτάς στις θεσμικές -ως υπουργός- και επιστημονικές παροτρύνσεις τους προς τους καθηγητές και τους μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης για το νόημα της Επανάστασης του 1821 και τους τρόπους εορτασμού της επετείου. Γενναίος ο κ. Υπουργός, επισημαίνει εκ προοιμίου τον κίνδυνο αυτές οι επέτειοι να ’ναι αμφίκοπες, δηλαδή σχολαστικές και στείρες ή ένας ανούσιος πανηγυρικός. ...

Περισσότερα »
finlandia simaia

Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία

Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια… πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η ...

Περισσότερα »
2ski-thumb-large

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση.  Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης «Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙ νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω». Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο ...

Περισσότερα »

Recent Posts

Recent Posts

111

Δείτε την Αθήνα… έγχρωμη το 1961 (Video)

Η Αθήνα του 1961 πρωταγωνιστεί σε ένα διάρκειας σχεδόν 5 λεπτών βίντεο που δημοσίευσε η γνωστή κινηματογραφική εταιρία British Pathe. Το βίντεο αποτελεί ένα σπάνιο τουριστικό αφιέρωμα στην Αθήνα, σε έγχρωμο φιλμ από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Βλέπουμε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Αμαλίας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η Πανεπιστημίου, με περισσότερα λεωφορεία και τρόλεϊ από αυτοκίνητα. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στην Πλάκα, βλέπουμε ελάχιστους τουρίστες, στα λιγοστά τουριστικά μαγαζιά. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα στη γωνία των οδών Μνησικλέους και Λυσίου, στην παλιά ταβέρνα του Κρητικού, που δύο ξένοι επισκέπτες απολαμβάνουν τα σταφύλια που τους πουλά πλανόδιος οπωροπώλης. Στην πλατεία Συντάγματος, ένας πλανόδιος φωτογράφος με μια κλασσική, παλιά φωτογραφική μηχανή, τοποθετημένη σε κουτί, με φωτογραφίες-δείγματα της δουλειάς του να κοσμούν τη βιτρίνα του, απαθανατίζει έναν πιτσιρίκο που κάθεται στο παγκάκι. Απίστευτες είναι και οι εικόνες από το Μικρολίμανο, στον Πειραιά, με ελάχιστα χαμηλά κτίρια, μεγάλο στόλο ...

Περισσότερα »
κατσ

H Παιδεία δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά Πειράματα

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη* Είναι περίεργο πως συμβαίνει κάθε φορά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα να έρχονται να εφαρμόσουν αλλαγές στην Παιδεία και να την έχουν μετατρέψει, ιδιαίτερα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης,  σε ένα ιδιότυπο πειραματόζωο. Όπως έχω γράψει, η Παιδεία αποτελεί το μεγάλο Εθνικό μας πρόβλημα και αφορά την επιβίωση του Έθνους και του λαού μας. Δεν μπορεί να είναι αναλώσιμο προϊόν τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών συζητήσεων. Απαιτεί εθνικό σχεδιασμό με σκοπό την υλοποίηση των Συνταγματικών επιταγών (αρ. 16 Σ.) και την ανάταση του δύσμοιρου λαού μας. Είναι τυχαίο άραγε πως στην Παιδεία εφαρμόζονται κάθε φορά τα αντιεπιστημονικά πειράματα; Η αντιεπιστημονική αξιολόγηση που προσπάθησε να εφαρμόσει η προηγούμενη συγκυβέρνηση πάγωσε αλλά δεν καταργήθηκε. Η ανακοίνωση του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕΚΕ Παιδείας στις 18/11/2014, χάρη στην οποία στηρίχτηκε το κόμμα μαζικά από τους εκπαιδευτικούς, υπογράμμιζε ότι «δεσμεύεται ότι θα καταργήσει τους Ν. 4024/2011, 4142/2913, 3848/2010 και το Π.Δ.152/2013…». Αντί όμως να εφαρμοστούν άμεσα οι ...

Περισσότερα »
parthenon_Marbles2

Κι άλλο «όχι» του Βρετανικού Μουσείου για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

Με διπλή άρνηση απάντησε χτες η βρετανική κυβέρνηση και το Βρετανικό Μουσείο στην UNESCO, τους υπουργούς Πολιτισμού και τους υπουργούς Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Το Βρετανικό Μουσείο απέρριψε την πρόταση διαμεσολάβησης του διεθνή οργανισμού, επιμένοντας πως τα Γλυπτά αποκτήθηκαν νόμιμα από τον λόρδο Έλγιν και ανήκουν δικαιωματικά στο Μουσείο, ενώ υποστηρίζουν πως από το 1816 μέχρι το 1985 δεν τέθηκε ποτέ θέμα παράνομης κατοχής των Γλυπτών. «Με ειλικρινή σεβασμό για τον οργανισμό, ύστερα από λεπτομερή και προσεκτική εξέταση αποφασίσαμε να μην κάνουμε δεκτό το σχετικό αίτημα», αναφέρει η επιστολή του προέδρου των εφόρων του Βρετανικού Μουσείου, σερ Ρίτσαρντ Λάμπερτ, και συνεχίζει: «Οι απόψεις για την ιστορία του διαμοιρασμού των Γλυπτών του Παρθενώνα που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας φυσικά και διαφέρουν, παρά ταύτα οι ειδικοί ομόφωνα αναγνωρίζουν ότι ο αρχικός γλυπτικός διάκοσμος δεν μπορεί να αποκατασταθεί στο σύνολό του, καθώς πολλά στοιχεία του ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 11.29.26 μ.μ.

Η λιτότητα δαγκώνει»: πρώτη προβολή ταινιών παιδιών και νέων από 8 περιοχές της Ευρώπης

Σας προσκαλούμε σε εκδήλωση που διοργανώνουμε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να παρακολουθήσετε 20 ολιγόλεπτες ταινίες που δημιουργήθηκαν σε 8 περιοχές της Ευρώπης με συμμετοχή παιδιών και νέων, στο πλαίσιο της δράσης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού «Η λιτότητα δαγκώνει: φωνές παιδιών». Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, 32 παιδιά είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους μικρές ταινίες και να εκφράσουν μέσω μουσικής, φωτογραφιών, ήχων, κινουμένων σχεδίων και άλλων τεχνικών, τις απόψεις τους για τις διαφορετικές όψεις των επιπτώσεων της κρίσης στη ζωή και τα δικαιώματά τους. Στις ταινίες περιλαμβάνονται και τρεις που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή μαθητών από σχολεία της Αθήνας. Επιδίωξη μας είναι να αναδειχθεί η οπτική των ίδιων των παιδιών στο θέμα της κρίσης, να ευαισθητοποιηθεί το κοινό για τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας όσον αφορά τα παιδιά και τους εφήβους και να αναζητηθούν προτάσεις για την καλύτερη προστασία των δικαιωμάτων τους. Κρατήσεις θέσεων στα τηλ. 2131306605 & 2131306703 ...

Περισσότερα »
Αριστοτέλειο-Πανεπιστήμιο-Θεσσαλονίκης2

Eπιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί πρόγραμμα με τίτλο «Επιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία». Σκοπός του προγράμματος είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων/ουσών με τη φιλοσοφία και τις παιδαγωγικές αρχές της διαφοροποιημένης διδασκαλίας και η κατάρτισή τους στην ανάπτυξη διαφοροποιημένων προγραμμάτων διδασκαλίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη για μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στην εκμάθηση διδακτικών πρακτικών με ερευνητική τεκμηρίωση.   Οι επιμέρους στόχοι του προγράμματος αφορούν α) την κατανόηση των βασικών ενδείξεων και χαρακτηριστικών των παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες β) την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων αξιολόγησης και διδασκαλίας παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες γ) την υποστήριξη των εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των διδακτικών συνεπειών της σύγχρονης έρευνας δ) την παρουσίαση και συζήτηση των θεωρητικών αρχών που διέπουν τη διαφοροποίηση, την επίλυση ζητημάτων ορολογίας και την κατάρριψη των μύθων γύρω από ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 10.54.51 μ.μ.

ΔΑΚΕ ΠΕ : Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ξενοφώντος 15Α|10551 Αθήνα 26.03.2015 Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . . Είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης και βάναυσης αποδόμησης βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανατροπής κοινωνικών κατακτήσεων οι οποίες χρειάστηκαν χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για να θεμελιωθούν. Ειδικότερα στο κομμάτι της Εκπαίδευσης, σωρεία μέτρων στο πλαίσιο μιας αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής οδήγησαν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία στα όρια της απαξίωσης.  Με πρόσχημα τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας στις επιταγές των Μνημονίων και τις δεσμεύσεις των Μεσοπρόθεσμων, εφαρμόστηκαν πολιτικές που οδήγησαν σε τραγικά αποτελέσματα όπως, ανάμεσα σε άλλα, στη σταθερή μείωση των πηγών χρηματοδότησης με το ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται για τη δημόσια εκπαίδευση να φτάνει μόλις στο 2%, στο ψυχρό και ανάλγητο ύφος του διοικητικού και γραφειοκρατικού αυταρχισμού με το εφαρμοζόμενο πειθαρχικό δίκαιο, στην επιβολή της «αριθμολαγνείας» και της ποσοτικής αποτύπωσης ...

Περισσότερα »
149232-christos_tsolakis

Χρίστος Τσολάκης: «Ακούει κανείς;»

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία» έλεγε ο Δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης. Γράφει η Αιμιλία Πανταζή Στη σχολική εφημερίδα «Μαθητικές αναζητήσεις» που έκαναν οι μαθητές της Πιερίας – αναφέρουν όσοι τον γνώρισαν: «Ο Χρίστος Τσολάκης γεννήθηκε το 1935 στο  χωριό Μόρνα (Σκοτεινά) της ορεινής Πιερίας. Τον πατέρα του τον έλεγαν Λουκά, τη μητέρα του Σοφία και έχει άλλα δύο αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στη Μόρνα και η μητέρα του ασχολούνταν με τα οικιακά. Πολλοί από μας περάσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια και ήμασταν αγαπημένοι φίλοι. Ο Χρίστος ήταν ένα έξυπνο και καλό παιδί, με πολλές γνώσεις και ανησυχίες. Είμαστε περήφανοι που ήταν φίλος και συμμαθητής μας ένας από τους πιο σπουδαίους ανθρώπους, από τους πιο γνωστούς καθηγητές στην Ελλάδα. Ο Χρίστος Τσολάκης είναι ο αγαπημένος μας συντοπίτης, ο δικός μας άνθρωπος, ...

Περισσότερα »
kolokotronis-630x399

Ποιος ήταν ο «μυστικός δάσκαλος» στον οποίο υποκλινόταν ο Κολοκοτρώνης

Ο Αντώνιος «Εύμελος» Μαρτελάος (1754 – 1819), Ζακυνθινός ποιητής και διαφωτιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, Ιακωβίνος και μέλος της μυστικής Αττικής Εταιρείας – «Ολυμπίας Αδελφότητος». Ερχόμενος σε σύγκρουση με τους αριστοκράτες συγγενείς της μητέρας του Άννας Σουμμάκη (ο παπάς πατέρας του είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο υιός του), ίδρυσε σχολείο στο οποίο τα παιδιά των «ποπολάρων» μπορούσαν να σπουδάσουν δωρεάν. Καλυπτόμενος από ιερατικό σχήμα (στην ιδιόκτητη της οικογένειας της μητέρας του εκκλησία, ως διάδοχος του πατέρα του), δεν δίσταζε να κηρύσσει τις δημοκρατικές ιδέες και κατήχησε στον εθνικό Ελληνισμό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (ο οποίος, όποτε έκτοτε τον συναντούσε, έκλινε την κεφαλή και έλεγε «προσκυνώ την Ελλάδα!»), αλλά και τον Ούγο Φώσκολο και τον Γεώργιο Τερτσέτη. Συμμετείχε στην ίδρυση του τοπικού «Ιακωβινείου» («ανθρωπόμορφα θερία που λεγόστε Χριστιανοί, στα κεφάλια σας να πέσει ούλη του Θεού η οργή»), έκαψε το «libro d’ oro» στην κεντρική πλατεία του νησιού και από τύχη και ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 10.17.53 μ.μ.

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

  Μια καλή πρόταση για να πάτε τα παιδιά σας το Πάσχα. Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης Τριπόδων 23, Πλάκα Αθήνα http://www.ekedisy.gr/ info@ekedisy.gr 1.Πασχαλινά Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Μεγάλη Τρίτη, 18:00-19:00 Το Θέατρο Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει τα «Πασχαλινά Διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Πλάκα, την Μεγάλη Τρίτη. Πέντε διηγήματα του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων» -με κεντρικό άξονα τις ημέρες του Πάσχα- θα ακουστούν υπό τη μορφή δραματοποιημένης αφήγησης στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης,στις παρυφές της Ακρόπολης. Θα διαβαστούν: 1.Η τελευταία βαπτιστική 2. Παιδική πασχαλιά 3.Η Βλαχοπούλα 4.Ο Αλιβάνιστος 5.Χωρίς Στεφάνι Συντελεστές:Ιδέα  και απόδοση κειμένων Ολύνα Ξενοπούλου Ενδυματολογική επιμέλεια: Αναστασία Γρηγοριάδου Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης Είσοδος ελεύθερη Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης «Εγεννήθην εν Σκιάθω, τη 4 Μαρτίου 1851. Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχολείον εις τα 1863, αλλά μόνον τω 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα τήν Α καί Β τάξιν. Τήν Γ εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα ...

Περισσότερα »
doe1

Οι παρατηρήσεις της ΔΟΕ για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου

Αρ. Πρωτ.1516 Αθήνα 24/3/2015   Προς  Τον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης   Κοιν. 1. τον Υπουργό Παιδείας κ. Αριστείδη Μπαλτά  2. τον Αναπληρωτή Υπουργό Παιδείας κ. Τάσο Κουράκη    Κοιν: Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε.      Θέμα: Παρατηρήσεις για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο  «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» Σχετικά με το νομοσχέδιο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» που αναρτήθηκε στη Διαύγεια για διαβούλευση (ως τις 24/3) και ειδικότερα στο κομμάτι για το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, που αφορά και τους εκπαιδευτικούς, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. τονίζει, ότι από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του νέου πειθαρχικού δικαίου και του θεσμού της αυτοδίκαιης αργίας ζήτησε και ζητά επίμονα και ξεκάθαρα την κατάργησή τους. Άμεσα παρατηρήσαμε, και δυστυχώς στη συνέχεια οι αντιρρήσεις μας επιβεβαιώθηκαν, ότι οι εν λόγω διατάξεις αντί να επιλύουν ...

Περισσότερα »
doe_olme

Κοινό υπόμνημα ΔΟΕ και ΟΛΜΕ για τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών

 Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο.Λ.Μ.Ε. επανέρχονται για το ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να επιλέγουν το χρόνο που θα υποβάλλουν αίτηση για συνταξιοδότηση. Υπογραμμίζουμε ότι οι εκπαιδευτικοί των δύο βαθμίδων είναι οι μοναδικοί κλάδοι μονίμων δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμούν. Το καθεστώς αυτό της ανισοτιμίας μέσα στο Δημόσιο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση ακόμα και με τα θεμελιώδη, συνταγματικά κατοχυρωμένα, δικαιώματα της ισονομίας και της ισοτιμίας όλων των δημοσίων υπαλλήλων.    Επίσης, σύμφωνα με το Ν.4186/13, το διάστημα υποβολής αίτησης παραίτησης περιορίστηκε ακόμα περισσότερο στο τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου κάθε έτους ενώ η λύση της υπαλληλικής σχέσης ορίζεται στις 30/6, γεγονός που στερεί από πολλούς συναδέλφους ώριμα συνταξιοδοτικά δικαίωματα τα οποία διατηρούσαν με το προηγούμενο καθεστώς.   Θεωρούμε αναγκαίο να παρθούν άμεσα όλες εκείνες οι πρωτοβουλίες και τα μέτρα από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου ...

Περισσότερα »
Στιγμιότυπο 2015-03-27, 9.53.41 μ.μ.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σταθερά αντίθετοι στο σχέδιο «εκλογής» διευθυντών σχολείων

Σταυρούλα Ξουλίδου : «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα   ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΤΟΜΕΑΡΧΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΞΟΥΛΙΔΟΥ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Αθήνα, 27 Μαρτίου 2015 Συνάντηση με εκπροσώπους της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είχε σήμερα, Παρασκευή, 27 Μαρτίου, η Βουλευτής Β΄ Περιφέρειας Θεσσαλονίκης, Τομεάρχης Παιδείας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Σταυρούλα Ξουλίδου. Σύνθετο σύστημα μοριοδότησης από ανεξάρτητη Επιτροπή Αξιολογητών με τη συμμετοχή και του Συλλόγου Διδασκόντων πρότεινε η Βουλευτής για την επιλογή των Διευθυντών, τονίζοντας τον παιδαγωγικό ρόλο που επιτελεί ο Διευθυντής μέσα στη σχολική μονάδα. «Χρειάζεται να βρούμε πρώτα τους αξιόλογους και μετά να δούμε αν είναι και αρεστοί» ανέφερε χαρακτηριστικά. Οι εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης πρότειναν παράταση της θητείας των Διευθυντών προκειμένου η σχολική χρονιά να ολοκληρωθεί ομαλά και κατόπιν να ανοίξει ...

Περισσότερα »
epanastash

Το Aριστείον Μπαλτά-Τι γράφει ο Στάθης για το μήνυμα της 25ης του Υπουργού

Συγκινητικός ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Μπαλτάς στις θεσμικές -ως υπουργός- και επιστημονικές παροτρύνσεις τους προς τους καθηγητές και τους μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης για το νόημα της Επανάστασης του 1821 και τους τρόπους εορτασμού της επετείου. Γενναίος ο κ. Υπουργός, επισημαίνει εκ προοιμίου τον κίνδυνο αυτές οι επέτειοι να ’ναι αμφίκοπες, δηλαδή σχολαστικές και στείρες ή ένας ανούσιος πανηγυρικός. Προσέτι, ακόμα πιο γενναίος ο κ. Μπαλτάς, προτρέπει τους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιήσουν τις σκέψεις του κατά την κρίση τους κι όχι υποχρεωτικώς. Ευφυής πρόνοια καθότι ο κύριος Μπαλτάς αποφαίνεται ότι «η ελληνική επανάσταση υπήρξε τέκνο του διαφωτισμού». Μόνον; Δεν υπήρξε στις γενεσιουργές αιτίες της Επανάστασης η λαϊκή ιδιοπροσωπία; Δεν υπήρξε η λαϊκή παράδοση, οι θρύλοι του μαρμαρωμένου βασιλιά; Δεν υπήρξε η κλεφτουριά; Ούτε η κιβωτός των κοινοτήτων με τα εκκλησιαστικά κολλυβογράμματα; Ηταν η «ελληνική επανάσταση τέκνο του διαφωτισμού» ορφανή απ’ τις προγενέστερες επαναστάσεις, ήδη απ’ τις αρχές του 1600, όπως ...

Περισσότερα »
finlandia simaia

Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία

Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια… πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών. Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους). Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη θα μπορούν για παράδειγμα να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» ...

Περισσότερα »
2ski-thumb-large

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση.  Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης «Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙ νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω». Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ. Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος ση­µ­α­σί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγ­χρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κή ῞Ε­νω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ...

Περισσότερα »

Recent Posts

Δείτε την Αθήνα… έγχρωμη το 1961 (Video)

111

Η Αθήνα του 1961 πρωταγωνιστεί σε ένα διάρκειας σχεδόν 5 λεπτών βίντεο που δημοσίευσε η γνωστή κινηματογραφική εταιρία British Pathe. Το βίντεο αποτελεί ένα σπάνιο τουριστικό αφιέρωμα στην Αθήνα, σε έγχρωμο φιλμ από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Βλέπουμε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Αμαλίας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η Πανεπιστημίου, με περισσότερα λεωφορεία και τρόλεϊ από αυτοκίνητα. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στην Πλάκα, βλέπουμε ελάχιστους τουρίστες, στα λιγοστά τουριστικά μαγαζιά. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα στη γωνία των οδών Μνησικλέους και Λυσίου, στην παλιά ταβέρνα του Κρητικού, που δύο ξένοι επισκέπτες απολαμβάνουν τα σταφύλια που τους πουλά πλανόδιος οπωροπώλης. Στην πλατεία Συντάγματος, ένας πλανόδιος φωτογράφος με μια κλασσική, παλιά φωτογραφική μηχανή, τοποθετημένη σε κουτί, με φωτογραφίες-δείγματα της δουλειάς του να κοσμούν τη βιτρίνα του, απαθανατίζει έναν πιτσιρίκο που κάθεται στο παγκάκι. Απίστευτες είναι και οι εικόνες από το Μικρολίμανο, στον Πειραιά, με ελάχιστα χαμηλά κτίρια, μεγάλο στόλο ...

Περισσότερα »

H Παιδεία δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά Πειράματα

κατσ

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη* Είναι περίεργο πως συμβαίνει κάθε φορά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα να έρχονται να εφαρμόσουν αλλαγές στην Παιδεία και να την έχουν μετατρέψει, ιδιαίτερα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης,  σε ένα ιδιότυπο πειραματόζωο. Όπως έχω γράψει, η Παιδεία αποτελεί το μεγάλο Εθνικό μας πρόβλημα και αφορά την επιβίωση του Έθνους και του λαού μας. Δεν μπορεί να είναι αναλώσιμο προϊόν τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών συζητήσεων. Απαιτεί εθνικό σχεδιασμό με σκοπό την υλοποίηση των Συνταγματικών επιταγών (αρ. 16 Σ.) και την ανάταση του δύσμοιρου λαού μας. Είναι τυχαίο άραγε πως στην Παιδεία εφαρμόζονται κάθε φορά τα αντιεπιστημονικά πειράματα; Η αντιεπιστημονική αξιολόγηση που προσπάθησε να εφαρμόσει η προηγούμενη συγκυβέρνηση πάγωσε αλλά δεν καταργήθηκε. Η ανακοίνωση του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕΚΕ Παιδείας στις 18/11/2014, χάρη στην οποία στηρίχτηκε το κόμμα μαζικά από τους εκπαιδευτικούς, υπογράμμιζε ότι «δεσμεύεται ότι θα καταργήσει τους Ν. 4024/2011, 4142/2913, 3848/2010 και το Π.Δ.152/2013…». Αντί όμως να εφαρμοστούν άμεσα οι ...

Περισσότερα »

Κι άλλο «όχι» του Βρετανικού Μουσείου για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

parthenon_Marbles2

Με διπλή άρνηση απάντησε χτες η βρετανική κυβέρνηση και το Βρετανικό Μουσείο στην UNESCO, τους υπουργούς Πολιτισμού και τους υπουργούς Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Το Βρετανικό Μουσείο απέρριψε την πρόταση διαμεσολάβησης του διεθνή οργανισμού, επιμένοντας πως τα Γλυπτά αποκτήθηκαν νόμιμα από τον λόρδο Έλγιν και ανήκουν δικαιωματικά στο Μουσείο, ενώ υποστηρίζουν πως από το 1816 μέχρι το 1985 δεν τέθηκε ποτέ θέμα παράνομης κατοχής των Γλυπτών. «Με ειλικρινή σεβασμό για τον οργανισμό, ύστερα από λεπτομερή και προσεκτική εξέταση αποφασίσαμε να μην κάνουμε δεκτό το σχετικό αίτημα», αναφέρει η επιστολή του προέδρου των εφόρων του Βρετανικού Μουσείου, σερ Ρίτσαρντ Λάμπερτ, και συνεχίζει: «Οι απόψεις για την ιστορία του διαμοιρασμού των Γλυπτών του Παρθενώνα που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας φυσικά και διαφέρουν, παρά ταύτα οι ειδικοί ομόφωνα αναγνωρίζουν ότι ο αρχικός γλυπτικός διάκοσμος δεν μπορεί να αποκατασταθεί στο σύνολό του, καθώς πολλά στοιχεία του ...

Περισσότερα »

Η λιτότητα δαγκώνει»: πρώτη προβολή ταινιών παιδιών και νέων από 8 περιοχές της Ευρώπης

Στιγμιότυπο 2015-03-27, 11.29.26 μ.μ.

Σας προσκαλούμε σε εκδήλωση που διοργανώνουμε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να παρακολουθήσετε 20 ολιγόλεπτες ταινίες που δημιουργήθηκαν σε 8 περιοχές της Ευρώπης με συμμετοχή παιδιών και νέων, στο πλαίσιο της δράσης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού «Η λιτότητα δαγκώνει: φωνές παιδιών». Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, 32 παιδιά είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους μικρές ταινίες και να εκφράσουν μέσω μουσικής, φωτογραφιών, ήχων, κινουμένων σχεδίων και άλλων τεχνικών, τις απόψεις τους για τις διαφορετικές όψεις των επιπτώσεων της κρίσης στη ζωή και τα δικαιώματά τους. Στις ταινίες περιλαμβάνονται και τρεις που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή μαθητών από σχολεία της Αθήνας. Επιδίωξη μας είναι να αναδειχθεί η οπτική των ίδιων των παιδιών στο θέμα της κρίσης, να ευαισθητοποιηθεί το κοινό για τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας όσον αφορά τα παιδιά και τους εφήβους και να αναζητηθούν προτάσεις για την καλύτερη προστασία των δικαιωμάτων τους. Κρατήσεις θέσεων στα τηλ. 2131306605 & 2131306703 ...

Περισσότερα »

Eπιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία

Αριστοτέλειο-Πανεπιστήμιο-Θεσσαλονίκης2

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί πρόγραμμα με τίτλο «Επιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία». Σκοπός του προγράμματος είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων/ουσών με τη φιλοσοφία και τις παιδαγωγικές αρχές της διαφοροποιημένης διδασκαλίας και η κατάρτισή τους στην ανάπτυξη διαφοροποιημένων προγραμμάτων διδασκαλίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη για μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στην εκμάθηση διδακτικών πρακτικών με ερευνητική τεκμηρίωση.   Οι επιμέρους στόχοι του προγράμματος αφορούν α) την κατανόηση των βασικών ενδείξεων και χαρακτηριστικών των παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες β) την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων αξιολόγησης και διδασκαλίας παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες γ) την υποστήριξη των εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των διδακτικών συνεπειών της σύγχρονης έρευνας δ) την παρουσίαση και συζήτηση των θεωρητικών αρχών που διέπουν τη διαφοροποίηση, την επίλυση ζητημάτων ορολογίας και την κατάρριψη των μύθων γύρω από ...

Περισσότερα »

ΔΑΚΕ ΠΕ : Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

Στιγμιότυπο 2015-03-27, 10.54.51 μ.μ.

 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ξενοφώντος 15Α|10551 Αθήνα 26.03.2015 Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . . Είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης και βάναυσης αποδόμησης βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανατροπής κοινωνικών κατακτήσεων οι οποίες χρειάστηκαν χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για να θεμελιωθούν. Ειδικότερα στο κομμάτι της Εκπαίδευσης, σωρεία μέτρων στο πλαίσιο μιας αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής οδήγησαν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία στα όρια της απαξίωσης.  Με πρόσχημα τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας στις επιταγές των Μνημονίων και τις δεσμεύσεις των Μεσοπρόθεσμων, εφαρμόστηκαν πολιτικές που οδήγησαν σε τραγικά αποτελέσματα όπως, ανάμεσα σε άλλα, στη σταθερή μείωση των πηγών χρηματοδότησης με το ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται για τη δημόσια εκπαίδευση να φτάνει μόλις στο 2%, στο ψυχρό και ανάλγητο ύφος του διοικητικού και γραφειοκρατικού αυταρχισμού με το εφαρμοζόμενο πειθαρχικό δίκαιο, στην επιβολή της «αριθμολαγνείας» και της ποσοτικής αποτύπωσης ...

Περισσότερα »

Χρίστος Τσολάκης: «Ακούει κανείς;»

149232-christos_tsolakis

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία» έλεγε ο Δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης. Γράφει η Αιμιλία Πανταζή Στη σχολική εφημερίδα «Μαθητικές αναζητήσεις» που έκαναν οι μαθητές της Πιερίας – αναφέρουν όσοι τον γνώρισαν: «Ο Χρίστος Τσολάκης γεννήθηκε το 1935 στο  χωριό Μόρνα (Σκοτεινά) της ορεινής Πιερίας. Τον πατέρα του τον έλεγαν Λουκά, τη μητέρα του Σοφία και έχει άλλα δύο αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στη Μόρνα και η μητέρα του ασχολούνταν με τα οικιακά. Πολλοί από μας περάσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια και ήμασταν αγαπημένοι φίλοι. Ο Χρίστος ήταν ένα έξυπνο και καλό παιδί, με πολλές γνώσεις και ανησυχίες. Είμαστε περήφανοι που ήταν φίλος και συμμαθητής μας ένας από τους πιο σπουδαίους ανθρώπους, από τους πιο γνωστούς καθηγητές στην Ελλάδα. Ο Χρίστος Τσολάκης είναι ο αγαπημένος μας συντοπίτης, ο δικός μας άνθρωπος, ...

Περισσότερα »

Ποιος ήταν ο «μυστικός δάσκαλος» στον οποίο υποκλινόταν ο Κολοκοτρώνης

kolokotronis-630x399

Ο Αντώνιος «Εύμελος» Μαρτελάος (1754 – 1819), Ζακυνθινός ποιητής και διαφωτιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, Ιακωβίνος και μέλος της μυστικής Αττικής Εταιρείας – «Ολυμπίας Αδελφότητος». Ερχόμενος σε σύγκρουση με τους αριστοκράτες συγγενείς της μητέρας του Άννας Σουμμάκη (ο παπάς πατέρας του είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο υιός του), ίδρυσε σχολείο στο οποίο τα παιδιά των «ποπολάρων» μπορούσαν να σπουδάσουν δωρεάν. Καλυπτόμενος από ιερατικό σχήμα (στην ιδιόκτητη της οικογένειας της μητέρας του εκκλησία, ως διάδοχος του πατέρα του), δεν δίσταζε να κηρύσσει τις δημοκρατικές ιδέες και κατήχησε στον εθνικό Ελληνισμό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (ο οποίος, όποτε έκτοτε τον συναντούσε, έκλινε την κεφαλή και έλεγε «προσκυνώ την Ελλάδα!»), αλλά και τον Ούγο Φώσκολο και τον Γεώργιο Τερτσέτη. Συμμετείχε στην ίδρυση του τοπικού «Ιακωβινείου» («ανθρωπόμορφα θερία που λεγόστε Χριστιανοί, στα κεφάλια σας να πέσει ούλη του Θεού η οργή»), έκαψε το «libro d’ oro» στην κεντρική πλατεία του νησιού και από τύχη και ...

Περισσότερα »

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Στιγμιότυπο 2015-03-27, 10.17.53 μ.μ.

  Μια καλή πρόταση για να πάτε τα παιδιά σας το Πάσχα. Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης Τριπόδων 23, Πλάκα Αθήνα http://www.ekedisy.gr/ info@ekedisy.gr 1.Πασχαλινά Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Μεγάλη Τρίτη, 18:00-19:00 Το Θέατρο Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει τα «Πασχαλινά Διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Πλάκα, την Μεγάλη Τρίτη. Πέντε διηγήματα του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων» -με κεντρικό άξονα τις ημέρες του Πάσχα- θα ακουστούν υπό τη μορφή δραματοποιημένης αφήγησης στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης,στις παρυφές της Ακρόπολης. Θα διαβαστούν: 1.Η τελευταία βαπτιστική 2. Παιδική πασχαλιά 3.Η Βλαχοπούλα 4.Ο Αλιβάνιστος 5.Χωρίς Στεφάνι Συντελεστές:Ιδέα  και απόδοση κειμένων Ολύνα Ξενοπούλου Ενδυματολογική επιμέλεια: Αναστασία Γρηγοριάδου Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης Είσοδος ελεύθερη Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης «Εγεννήθην εν Σκιάθω, τη 4 Μαρτίου 1851. Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχολείον εις τα 1863, αλλά μόνον τω 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα τήν Α καί Β τάξιν. Τήν Γ εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα ...

Περισσότερα »

Οι παρατηρήσεις της ΔΟΕ για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου

doe1

Αρ. Πρωτ.1516 Αθήνα 24/3/2015   Προς  Τον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης   Κοιν. 1. τον Υπουργό Παιδείας κ. Αριστείδη Μπαλτά  2. τον Αναπληρωτή Υπουργό Παιδείας κ. Τάσο Κουράκη    Κοιν: Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε.      Θέμα: Παρατηρήσεις για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο  «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» Σχετικά με το νομοσχέδιο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» που αναρτήθηκε στη Διαύγεια για διαβούλευση (ως τις 24/3) και ειδικότερα στο κομμάτι για το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, που αφορά και τους εκπαιδευτικούς, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. τονίζει, ότι από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του νέου πειθαρχικού δικαίου και του θεσμού της αυτοδίκαιης αργίας ζήτησε και ζητά επίμονα και ξεκάθαρα την κατάργησή τους. Άμεσα παρατηρήσαμε, και δυστυχώς στη συνέχεια οι αντιρρήσεις μας επιβεβαιώθηκαν, ότι οι εν λόγω διατάξεις αντί να επιλύουν ...

Περισσότερα »

Κοινό υπόμνημα ΔΟΕ και ΟΛΜΕ για τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών

doe_olme

 Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο.Λ.Μ.Ε. επανέρχονται για το ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να επιλέγουν το χρόνο που θα υποβάλλουν αίτηση για συνταξιοδότηση. Υπογραμμίζουμε ότι οι εκπαιδευτικοί των δύο βαθμίδων είναι οι μοναδικοί κλάδοι μονίμων δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμούν. Το καθεστώς αυτό της ανισοτιμίας μέσα στο Δημόσιο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση ακόμα και με τα θεμελιώδη, συνταγματικά κατοχυρωμένα, δικαιώματα της ισονομίας και της ισοτιμίας όλων των δημοσίων υπαλλήλων.    Επίσης, σύμφωνα με το Ν.4186/13, το διάστημα υποβολής αίτησης παραίτησης περιορίστηκε ακόμα περισσότερο στο τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου κάθε έτους ενώ η λύση της υπαλληλικής σχέσης ορίζεται στις 30/6, γεγονός που στερεί από πολλούς συναδέλφους ώριμα συνταξιοδοτικά δικαίωματα τα οποία διατηρούσαν με το προηγούμενο καθεστώς.   Θεωρούμε αναγκαίο να παρθούν άμεσα όλες εκείνες οι πρωτοβουλίες και τα μέτρα από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου ...

Περισσότερα »

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σταθερά αντίθετοι στο σχέδιο «εκλογής» διευθυντών σχολείων

Στιγμιότυπο 2015-03-27, 9.53.41 μ.μ.

Σταυρούλα Ξουλίδου : «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα   ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΤΟΜΕΑΡΧΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΞΟΥΛΙΔΟΥ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Αθήνα, 27 Μαρτίου 2015 Συνάντηση με εκπροσώπους της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είχε σήμερα, Παρασκευή, 27 Μαρτίου, η Βουλευτής Β΄ Περιφέρειας Θεσσαλονίκης, Τομεάρχης Παιδείας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Σταυρούλα Ξουλίδου. Σύνθετο σύστημα μοριοδότησης από ανεξάρτητη Επιτροπή Αξιολογητών με τη συμμετοχή και του Συλλόγου Διδασκόντων πρότεινε η Βουλευτής για την επιλογή των Διευθυντών, τονίζοντας τον παιδαγωγικό ρόλο που επιτελεί ο Διευθυντής μέσα στη σχολική μονάδα. «Χρειάζεται να βρούμε πρώτα τους αξιόλογους και μετά να δούμε αν είναι και αρεστοί» ανέφερε χαρακτηριστικά. Οι εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης πρότειναν παράταση της θητείας των Διευθυντών προκειμένου η σχολική χρονιά να ολοκληρωθεί ομαλά και κατόπιν να ανοίξει ...

Περισσότερα »

Το Aριστείον Μπαλτά-Τι γράφει ο Στάθης για το μήνυμα της 25ης του Υπουργού

epanastash

Συγκινητικός ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Μπαλτάς στις θεσμικές -ως υπουργός- και επιστημονικές παροτρύνσεις τους προς τους καθηγητές και τους μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης για το νόημα της Επανάστασης του 1821 και τους τρόπους εορτασμού της επετείου. Γενναίος ο κ. Υπουργός, επισημαίνει εκ προοιμίου τον κίνδυνο αυτές οι επέτειοι να ’ναι αμφίκοπες, δηλαδή σχολαστικές και στείρες ή ένας ανούσιος πανηγυρικός. Προσέτι, ακόμα πιο γενναίος ο κ. Μπαλτάς, προτρέπει τους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιήσουν τις σκέψεις του κατά την κρίση τους κι όχι υποχρεωτικώς. Ευφυής πρόνοια καθότι ο κύριος Μπαλτάς αποφαίνεται ότι «η ελληνική επανάσταση υπήρξε τέκνο του διαφωτισμού». Μόνον; Δεν υπήρξε στις γενεσιουργές αιτίες της Επανάστασης η λαϊκή ιδιοπροσωπία; Δεν υπήρξε η λαϊκή παράδοση, οι θρύλοι του μαρμαρωμένου βασιλιά; Δεν υπήρξε η κλεφτουριά; Ούτε η κιβωτός των κοινοτήτων με τα εκκλησιαστικά κολλυβογράμματα; Ηταν η «ελληνική επανάσταση τέκνο του διαφωτισμού» ορφανή απ’ τις προγενέστερες επαναστάσεις, ήδη απ’ τις αρχές του 1600, όπως ...

Περισσότερα »

Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία

finlandia simaia

Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια… πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών. Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους). Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη θα μπορούν για παράδειγμα να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» ...

Περισσότερα »

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

2ski-thumb-large

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση.  Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης «Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙ νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω». Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ. Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος ση­µ­α­σί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγ­χρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κή ῞Ε­νω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ...

Περισσότερα »

Recent Posts

Δείτε την Αθήνα… έγχρωμη το 1961 (Video)

Η Αθήνα του 1961 πρωταγωνιστεί σε ένα διάρκειας σχεδόν 5 λεπτών βίντεο που δημοσίευσε η γνωστή κινηματογραφική εταιρία British Pathe. Το βίντεο αποτελεί ένα σπάνιο τουριστικό αφιέρωμα στην Αθήνα, σε έγχρωμο φιλμ από τις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Βλέπουμε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Αμαλίας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η Πανεπιστημίου, με περισσότερα λεωφορεία και τρόλεϊ από αυτοκίνητα. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στην Πλάκα, βλέπουμε ελάχιστους τουρίστες, στα λιγοστά τουριστικά μαγαζιά. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα στη γωνία των οδών Μνησικλέους και Λυσίου, στην παλιά ταβέρνα του Κρητικού, που δύο ξένοι επισκέπτες απολαμβάνουν τα σταφύλια που τους πουλά πλανόδιος οπωροπώλης.

Στην πλατεία Συντάγματος, ένας πλανόδιος φωτογράφος με μια κλασσική, παλιά φωτογραφική μηχανή, τοποθετημένη σε κουτί, με φωτογραφίες-δείγματα της δουλειάς του να κοσμούν τη βιτρίνα του, απαθανατίζει έναν πιτσιρίκο που κάθεται στο παγκάκι.

Απίστευτες είναι και οι εικόνες από το Μικρολίμανο, στον Πειραιά, με ελάχιστα χαμηλά κτίρια, μεγάλο στόλο ψαράδικων αραγμένο στο λιμάνι, με απλωμένα τα δίχτυα τους στον προβλήτα, τις παραλίες του καθαρές και ελάχιστη εμπορική δραστηριότητα.

Στη Βουλιαγμένη αποτυπώνονται εικόνες από μια οργανωμένη ανοικτή παραλία με αρκετούς λουόμενους να ψήνονται στον ήλιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπήρχε ούτε μια ομπρέλα για προστασία από τον ήλιο, καθώς, εκείνη την εποχή, δεν μιλούσαμε ούτε για τρύπα του όζοντος, ούτε για καρκίνο του δέρματος και όλα αυτά τα τρομακτικά, που μας έκαναν, τα χρόνια που μεσολάβησαν, να βλέπουμε τον ήλιο περισσότερο ως εχθρό παρά ως φίλο που θα μας βοηθήσει να κάνουμε τροπικό μαύρισμα.

Γύρω από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου προσγειώνεται το αεροπλάνο που μεταφέρει την αποστολή της Pathe, δεν υπάρχει ούτε ένα κτίσμα και ο Υμηττός είναι ελεύθερος από οποιαδήποτε ανθρώπινη οικοδομική δραστηριότητα.

http://www.topontiki.gr/article/123216/deite-tin-athina-eghromi-1961-video#.VRbiDfmVyFM.facebook

H Παιδεία δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά Πειράματα

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*

Είναι περίεργο πως συμβαίνει κάθε φορά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα να έρχονται να εφαρμόσουν αλλαγές στην Παιδεία και να την έχουν μετατρέψει, ιδιαίτερα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης,  σε ένα ιδιότυπο πειραματόζωο. Όπως έχω γράψει, η Παιδεία αποτελεί το μεγάλο Εθνικό μας πρόβλημα και αφορά την επιβίωση του Έθνους και του λαού μας. Δεν μπορεί να είναι αναλώσιμο προϊόν τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών συζητήσεων. Απαιτεί εθνικό σχεδιασμό με σκοπό την υλοποίηση των Συνταγματικών επιταγών (αρ. 16 Σ.) και την ανάταση του δύσμοιρου λαού μας.

Είναι τυχαίο άραγε πως στην Παιδεία εφαρμόζονται κάθε φορά τα αντιεπιστημονικά πειράματα;

Η αντιεπιστημονική αξιολόγηση που προσπάθησε να εφαρμόσει η προηγούμενη συγκυβέρνηση πάγωσε αλλά δεν καταργήθηκε. Η ανακοίνωση του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕΚΕ Παιδείας στις 18/11/2014, χάρη στην οποία στηρίχτηκε το κόμμα μαζικά από τους εκπαιδευτικούς, υπογράμμιζε ότι «δεσμεύεται ότι θα καταργήσει τους Ν. 4024/2011, 4142/2913, 3848/2010 και το Π.Δ.152/2013…». Αντί όμως να εφαρμοστούν άμεσα οι ξεκάθαρες προεκλογικές  δεσμεύσεις έρχονται δυστυχώς στελέχη του Σύριζα να προτείνουν την αντιεπιστημονική και παγκόσμια πρωτότυπη ιδέα  της “εκλογής”  των Διευθυντών των Σχολικών Μονάδων από τους Συλλόγους Διδασκόντων!!!

Αντί να διαβάσουν κάποιοι το εξαιρετικό άρθρο του σημερινού Υπουργού Αθλητισμού  κ.Στάθη Κοντονή που δημοσιεύτηκε την φετινή Πρωτοχρονιά  στην Αυγή με θέμα : “Δημόσια Διοίκηση με αξιοκρατία και διαφάνεια” , επιχειρηματολογούν λέγοντας πως θα εφαρμόσουν πιλοτικά για ένα χρόνο το θεσμό της “εκλογής” Διευθυντών Σχολικών Μονάδων από το Σύλλογο Διδασκόντων. Θα εφαρμοστεί δηλαδή ένα πείραμα αντιεπιστημονικό χωρίς αιτιολογική βάση με σκοπό δήθεν τον “εκδημοκρατισμό του σχολείου” θαρρείς πως είχαμε δικτατορία μέχρι σήμερα. Θαρρείς πως, οι ίδιοι ο Σύλλογοι διδασκόντων δεν ήταν αυτοί που απέτρεψαν τα πειράματα της προηγούμενης κυβέρνησης;

Έγραφε ο κ.Στάθης Κοντονής ο οποίος με τα γραφόμενά του φαίνεται πως γνωρίζει τι σημαίνει διοίκηση στο δημόσιο τομέα μιας και τα σχολεία δεν μπορούν να είναι ξεκομμένα από τη δομή της υπόλοιπης δημόσια διοίκησης:

“Εμείς στηρίζουμε και θα διαμορφώσουμε ένα αδιάβλητο και αξιοκρατικό σύστημα αξιολόγησης, με σκοπό την ορθολογική οργάνωση όλων των φορέων του Δημοσίου. Προϋπόθεση αυτής είναι η επαναξιολόγηση του ρόλου και της λειτουργίας κάθε υπηρεσίας και ο ακριβής καθορισμός του έργου που καλείται να υλοποιήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα μοντέλο διοίκησης με αναβαθμισμένες δομές, πόρους και με διευρυμένο κοινωνικό ρόλο, ώστε να καλύπτει τις αυξανόμενες ανάγκες των πολιτών, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης. Η δημιουργία όμως ενός τέτοιου μακρόπνοου σχεδίου χρειάζεται να έχει την αμέριστη βοήθεια και στήριξη του ανθρώπινου δυναμικού της Δημόσιας Διοίκησης και την πλήρη αξιοποίησή του.

Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος απαιτείται η εξασφάλιση σταθερών μόνιμων θέσεων εργασίας, ισχυροποίηση λειτουργικά του ΑΣΕΠ, κατάλληλες και επαρκώς στελεχωμένες δημόσιες υπηρεσίες, μισθολόγιο, αντικειμενικό σύστημα κρίσεων, θωρακισμένο από παρεμβάσεις για την ανάληψη θέσεων ευθύνης στο Δημόσιο και θεσμοθέτηση ενός πειθαρχικού πλαισίου απλού, δημοκρατικού, με αναλογικότητα ποινών.”

Αν καταργηθεί ο θεσμός του Διευθυντή της σχολικής μονάδας, γιατί περί κατάργησης πρόκειται όταν εκλέγεται ένας συντονιστής αντί του μονομελούς διοικητικού οργάνου που έχει την ευθύνη διοίκησης του Σχολείου, θα έχει μόνο μία αιτιολογική βάση. Θα είναι απλά μία ακόμα «Mνημονιακή επιταγή με αριστερό προπέτασμα καπνού» με σκοπό την περικοπή ενός σημαντικού κονδυλίου όπως αυτό που αφορά τα επιδόματα ευθύνης που λαμβάνουν χιλιάδες διευθυντές σχολικών μονάδων.

Αν δεν υφίσταται αυτή η αιτιολογία, και ήταν θέμα εκδημοκρατισμού στα σχολεία θα είχαμε εκλογή και όχι επιλογή Περιφερειακών Διευθυντών, εκλογή Διευθυντών Εκπαίδευσης και εκλογή Σχολικών Συμβούλων. Δεν είναι κακή η εκλογή …και στην Αμερική (ΗΠΑ)  για παράδειγμα εκλέγουν και δικαστές και σερίφηδες.

Θα μπορούσαμε επίσης να εκλέξουμε Γενικούς Γραμματείς στα Υπουργεία και γιατί όχι και Υπουργούς. Αντί να ανατραπεί ο 4024/11 δηλαδή η αξιολόγηση της Επετηρίδας και η λογική ο νέος είναι ωραίος ο παλιός είναι αλλιώς  που εφαρμόστηκε στο μισθολόγιο στο δημόσιο επιλέγεται η “εκλογή” του δημοφιλέστερου για να «συντονίσει» ένα σχολείο….

Θα μπορούσαμε κατά την έννοια αυτή  να ορίσουμε ως Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης τον Πρόεδρο του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών κάθε Νομού  και ως Περιφερειακούς Διευθυντές τους Αιρετούς του ΑΠΥΣΠΕ!! Να γίνει και “συλλογική” διοίκηση κάθε Περιφερειακής Διεύθυνσης.

Είναι γνωστό πως η Τρόικα, θεσμοί σήμερα, είχε απαιτήσει περικοπές στην Παιδεία και ανάμεσα στις περικοπές αυτές είχε από το 2012 ζητήσει και μειώσεις μέσω νέου μισθολογίου του μισθολογικού κόστους και περικοπές των επιδομάτων. Η Παιδεία από την εποχή Παπανδρέου παραμένει το πρώτο θύμα. Στον προϋπολογισμό του 2015 είχαμε πρόβλεψη μείωσης του μισθολογικού κόστους.

Όπως είναι γνωστό υπάρχουν χιλιάδες διευθυντών σχολείων…όταν «εκδημοκρατιστούν οι Σύλλογοι διδασκόντων» όπως λένε κάποιοι της αριστεράς, θα ονομαστούν συντονιστές και δεν θα λαμβάνουν επίδομα. Έτσι και περικοπές θα γίνουν και θα καταργηθεί στην ουσία ο θεσμός του διευθυντή του σχολείου με δόση «επαναστατικότητας».

Όλα αυτά θα οδηγήσουν σε διάλυση των σχολείων γιατί, είτε κάποιοι θέλουν να το παραδεχθούν, είτε όχι, πολλά σχολεία λειτουργούν κυρίως χάρη στους διευθυντές τους, τα μόνα Στελέχη εκπαίδευσης που άντεξαν το βάρος διαχείρισης των Μνημονιακών πολιτικών και κράτησαν τα σχολεία όρθια. Χωρίς να λάβουν τους βαθμούς Α που κατοχύρωσαν με τους Μνημονιακούς νόμους για πάντα (και δεν τους καταργούν σήμερα)….τα υπόλοιπα στελέχη εκπαίδευσης που υπηρέτησαν το Μνημόνιο.

Βέβαια το σύστημα επιλογής των διευθυντών ήταν αναξιοκρατικό και με πολλές ελλείψεις και αδικίες, βασίλευε η κομματοκρατία και η αδιαφάνεια αλλά και το πέρασμα στην αντίπερα όχθη, δεν θα έχει τα αποτελέσματα που κάποιοι νομίζουν. Θα οδηγήσουν στη διάλυση και τη μη λειτουργία των σχολικών μονάδων. «Κλίκες» σε πολλά σχολεία θα επεκταθούν και θα εδραιωθούν παγιώνοντας παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος και υποβαθμίζοντας στην ουσία τους νέους εκπαιδευτικούς. Ιδού λοιπόν, μια χρυσή ευκαιρία θεσμοθέτησης ενός αντικειμενικού, αξιοκρατικού και δίκαιου συστήματος επιλογής διευθυντών.

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας οφείλει να τολμήσει και να αξιοποιήσει τόσο τις προτάσεις του κλάδου, όσο και τις ίδιες τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος γιατί η Παιδεία μας δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά πειράματα, δεν αντέχει άλλες περικοπές και δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια συγκρούσεων, αλλά αδήριτη ανάγκη συμπόρευσης της εκπαιδευτικής κοινότητας στον εθνικό στόχο ανάτασης της Παιδείας μας ως της μόνης σίγουρης επένδυσης για το μέλλον της χώρας.

*Δάσκαλος-M.Ed, Νομικός

Κι άλλο «όχι» του Βρετανικού Μουσείου για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

Με διπλή άρνηση απάντησε χτες η βρετανική κυβέρνηση και το Βρετανικό Μουσείο στην UNESCO, τους υπουργούς Πολιτισμού και τους υπουργούς Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Το Βρετανικό Μουσείο απέρριψε την πρόταση διαμεσολάβησης του διεθνή οργανισμού, επιμένοντας πως τα Γλυπτά αποκτήθηκαν νόμιμα από τον λόρδο Έλγιν και ανήκουν δικαιωματικά στο Μουσείο, ενώ υποστηρίζουν πως από το 1816 μέχρι το 1985 δεν τέθηκε ποτέ θέμα παράνομης κατοχής των Γλυπτών.

«Με ειλικρινή σεβασμό για τον οργανισμό, ύστερα από λεπτομερή και προσεκτική εξέταση αποφασίσαμε να μην κάνουμε δεκτό το σχετικό αίτημα», αναφέρει η επιστολή του προέδρου των εφόρων του Βρετανικού Μουσείου, σερ Ρίτσαρντ Λάμπερτ, και συνεχίζει: «Οι απόψεις για την ιστορία του διαμοιρασμού των Γλυπτών του Παρθενώνα που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας φυσικά και διαφέρουν, παρά ταύτα οι ειδικοί ομόφωνα αναγνωρίζουν ότι ο αρχικός γλυπτικός διάκοσμος δεν μπορεί να αποκατασταθεί στο σύνολό του, καθώς πολλά στοιχεία του έχουν χαθεί, ενώ τα μέρη που έχουν διασωθεί δεν μπορούν ποτέ να επανατοποθετηθούν στο κτίριο. Πιστεύουμε ότι η πλέον εποικοδομητική οδός, την οποία ήδη ακολουθούμε, είναι αυτή της απευθείας συνεργασίας με τα άλλα μουσεία και πολιτιστικούς θεσμούς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η ανένδοτη στάση των Βρετανών υποστηρίζεται επίσης από επιχειρήματα όπως το ότι στο Βρετανικό Μουσείο διασφαλίζεται η πρόσβαση επισκεπτών από όλο τον κόσμο σε όλες τις συλλογές, και μάλιστα δωρεάν. Δηλώνουν, ωστόσο, πως επιθυμούν να αναπτύξουν περαιτέρω τις ήδη καλές σχέσεις με τους συναδέλφους και τους φορείς στην Ελλάδα και να διερευνήσουν την πιθανότητα συνεργασιών, όχι σε επίπεδο κυβερνήσεων αλλά απευθείας σε επίπεδο φορέων και «…γι” αυτό τον λόγο πιστεύουμε ότι η εμπλοκή της UNESCO δεν αποτελεί τον πλέον πρόσφορο τρόπο για να προχωρήσουμε».

Η επιστολή καταλήγει: «Τόσο η μελέτη όσο και η έκθεση των Γλυπτών του Παρθενώνα σε όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό φωτίζει όχι μόνο τα επιτεύγματα της Κλασικής Ελλάδας αλλά και της επιρροής της παγκοσμίως. Καταλήγοντας, συνεπώς, θα θέλαμε να καλέσουμε τους συναδέλφους μας στα ελληνικά μουσεία να συνεχίσουν να εργάζονται μαζί μας αναζητώντας νέους τρόπους που θα δίνουν τη δυνατότητα σ’ ολόκληρο τον κόσμο να δει, να μελετήσει και να απολαύσει τα γλυπτά του Παρθενώνα».

 

http://www.huffingtonpost.gr

Η λιτότητα δαγκώνει»: πρώτη προβολή ταινιών παιδιών και νέων από 8 περιοχές της Ευρώπης

Σας προσκαλούμε σε εκδήλωση που διοργανώνουμε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να παρακολουθήσετε 20 ολιγόλεπτες ταινίες που δημιουργήθηκαν σε 8 περιοχές της Ευρώπης με συμμετοχή παιδιών και νέων, στο πλαίσιο της δράσης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού «Η λιτότητα δαγκώνει: φωνές παιδιών».

Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, 32 παιδιά είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους μικρές ταινίες και να εκφράσουν μέσω μουσικής, φωτογραφιών, ήχων, κινουμένων σχεδίων και άλλων τεχνικών, τις απόψεις τους για τις διαφορετικές όψεις των επιπτώσεων της κρίσης στη ζωή και τα δικαιώματά τους. Στις ταινίες περιλαμβάνονται και τρεις που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή μαθητών από σχολεία της Αθήνας.

Επιδίωξη μας είναι να αναδειχθεί η οπτική των ίδιων των παιδιών στο θέμα της κρίσης, να ευαισθητοποιηθεί το κοινό για τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας όσον αφορά τα παιδιά και τους εφήβους και να αναζητηθούν προτάσεις για την καλύτερη προστασία των δικαιωμάτων τους.

Κρατήσεις θέσεων στα τηλ. 2131306605 & 2131306703 και στο email: cr@synigoros.gr.

Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση και τις ταινίες.

Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά!

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Γιώργος Μόσχος

Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

 

«Η λιτότητα δαγκώνει»: κινηματογραφική προβολή ταινιών παιδιών και εφήβων

Ο David στην Αγγλία αγωνίζεται να επικοινωνήσει αλλά η φωνή του έχει σιγήσει λόγω των περικοπών στη χρηματοδότηση των λογοθεραπειών του. Μια οικογένεια στη Χάγη στηρίζεται σε «τράπεζα τροφίμων» για να αποφύγει την πείνα, ενώ ο Matteo αναγκάζεται να κάνει επιλογές, καθώς η τιμή των σχολικών βιβλίων στην Ιταλία αυξάνεται συνεχώς. Στο Βέλγιο η θέρμανση και ο φωτισμός δεν αποτελούν αυτονόητα αγαθά για πολλές οικογένειες.Ο Youcef περιηγείται στη Μασσαλία με τα δύο πρόσωπα, το «φωτεινό» για τους τουρίστες και το όλο και πιο «σκοτεινό» της ζοφερής πραγματικότητας που βιώνουν τα παιδιά.

Πότε, πού;

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος), Αίθουσα Κινηματογράφος

Είσοδος ελεύθερη. Απαραίτητη η κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ώρες προβολής:

α’ προβολή: 16.30 – 18.00

β’ προβολή (επανάληψη): 18.30 – 20.00

Θα προβληθούν 20 επιλεγμένες δίλεπτες ταινίες, με διαλείμματα και συζήτηση με το κοινό.

Προκειμένου να εξασφαλιστεί η παρακολούθηση των ταινιών από μαθητές, παρακαλούνται οι εκπαιδευτικοί να κρατήσουν θέσεις τηλεφωνικά ή με ηλεκτρονικό μήνυμα.

Δείτε το πρόγραμμα προβολών εδώ.

Δείτε το φυλλάδιο της δράσης και όλων των ταινιών.

Eπιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί πρόγραμμα με τίτλο «Επιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία».

Σκοπός του προγράμματος είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων/ουσών με τη φιλοσοφία και τις παιδαγωγικές αρχές της διαφοροποιημένης διδασκαλίας και η κατάρτισή τους στην ανάπτυξη διαφοροποιημένων προγραμμάτων διδασκαλίας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη για μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στην εκμάθηση διδακτικών πρακτικών με ερευνητική τεκμηρίωση.

 

Οι επιμέρους στόχοι του προγράμματος αφορούν

α) την κατανόηση των βασικών ενδείξεων και χαρακτηριστικών των παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες

β) την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων αξιολόγησης και διδασκαλίας παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες

γ) την υποστήριξη των εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των διδακτικών συνεπειών της σύγχρονης έρευνας

δ) την παρουσίαση και συζήτηση των θεωρητικών αρχών που διέπουν τη διαφοροποίηση, την επίλυση ζητημάτων ορολογίας και την κατάρριψη των μύθων γύρω από αυτήν

ε) την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων υλοποίησης διαφοροποιημένης διδασκαλίας.

Με την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι συμμετέχοντες/ουσες θα είναι σε θέση να σχεδιάζουν τη διαφοροποίηση μιας διδακτικής ενότητας ως προς τους στόχους και το περιεχόμενο, να διαφοροποιούν τον τρόπο παρουσίασης και τον τρόπο επεξεργασίας του περιεχομένου, καθώς και να παράγουν διδακτικό εποπτικό υλικό.

 

Το πρόγραμμα έχει διάρκεια 60 ωρών και περιλαμβάνει 6 θεματικές ενότητες.

 

Α.  Στην πρώτη θεματική ενότητα, παρουσιάζονται και συζητιούνται α)  ερευνητικά πορίσματα σχετικά με την αποτελεσματική μάθηση και διδασκαλία β) η τεχνογνωσία της ειδικής αγωγής σε σχέση με την οργάνωση, τη διεξαγωγή και την αξιολόγηση της μάθησης γ) η φιλοσοφία και τα χαρακτηριστικά του καθολικού σχεδιασμού της διδασκαλίας.

 

Β. Στην δεύτερη θεματική ενότητα, δίνεται έμφαση στην κατανόηση του περιεχόμενου των Μαθησιακών Δυσκολιών. Οι συμμετέχοντες/ουσες, μαθαίνουν πώς να αναγνωρίζουν τις Μαθησιακές Δυσκολίες σε κάθε εξελικτικό επίπεδο καθώς επίσης και σε δίγλωσσα παιδιά. Στη συνέχεια, εξοικειώνονται με τις βασικές στρατηγικές διδασκαλίας παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες, ώστε να τις χρησιμοποιήσουν στη διαφοροποιημένη διδασκαλία.

 

Γ. Στην τρίτη θεματική ενότητα οι συμμετέχοντες/ουσες εμβαθύνουν σε θέματα ορολογίας και χαρακτηριστικών της Διαφοροποιημένης Διδασκαλίας. Αναλύονται, οι βασικές αρχές που διέπουν τη διαφοροποίηση, όπως α) η συμμετοχή των μαθητών σε αξιόλογες δραστηριότητες, β) η ευέλικτη ομαδοποίηση και γ) η αξιολόγηση. Επιπλέον, αναλύεται η δομή της Διαφοροποιημένης Διδασκαλίας εστιάζοντας στη διαφοροποίηση του περιεχόμενου, της διαδικασίας και του τελικού προϊόντος της μάθησης, ανάλογα με την ετοιμότητα, τα ενδιαφέροντα και τα μαθησιακά προφίλ των μαθητών.

 

Δ.  Στην τέταρτη θεματική ενότητα οι συμμετέχοντες/ουσες έρχονται σε επαφή με τις στρατηγικές και τα μέσα που αξιοποιεί η Διαφοροποιημένη Διδασκαλία. Η θεματική ενότητα αυτή αναπτύσσεται παράλληλα με την πέμπτη (Εργαστήρια / Εφαρμογές) δίνοντας την ευκαιρία στους εκπαιδευτικούς να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη για κάθε νέα στρατηγική που αναλύεται και συζητιέται. Αρχικά, θίγονται θέματα αξιολόγησης και βαθμολόγησης, ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται  στην υλοποίηση της ευέλικτης ομαδοποίησης. Στη συνέχεια, ακολουθεί η παρουσίαση στρατηγικών και μέσων που θα βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία με έμφαση στη διαβαθμισμένη διδασκαλία.

 

Ε. Η πέμπτη θεματική ενότητα περιλαμβάνει, αρχικά,  τα εργαστήρια και στη συνέχεια, την εφαρμογή της διαφοροποιημένης διδασκαλίας σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα (ανάλογα με τις ειδικότητες των συμμετεχόντων). Στη διάρκεια των εργαστηρίων οι συμμετέχοντες/ουσες θα μάθουν να επιλέγουν κατάλληλους διδακτικούς στόχους, να σχεδιάζουν αποτελεσματική διδακτική αξιολόγηση και να παράγουν διαφοροποιημένες δραστηριότητες για τους μαθητές.

 

ΣΤ. Η έκτη θεματική ενότητα περιλαμβάνει την ανάπτυξη εργασίας που αφορά στη διαφοροποίηση της διδασκαλίας σε συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο και διδακτική ενότητα, με συμβουλευτική υποστήριξη και χρήση του εκπαιδευτικού υλικού που προβλήθηκε ή δόθηκε στους συμμετέχοντες/ουσες. Ακολουθεί η παρουσίαση των εργασιών σε ομάδες.

 

Το πρόγραμμα απευθύνεται α) σε εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ανεξάρτητα από την ειδικότητά τους, β) σε εκπαιδευτικούς γενικής και ειδικής αγωγής, γ) σε στελέχη εκπαίδευσης, δ) σε καθηγητές και καθηγήτριες ξένων γλωσσών, ε) σε ψυχολόγους που εργάζονται στην εκπαίδευση, και στ) σε αποφοίτους ΑΕΙ και ΤΕΙ που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν νέες δεξιότητες συνδυάζοντας γνώσεις από το χώρο της ειδικής αγωγής, της διδακτικής μεθοδολογίας και του γνωστικού τους αντικειμένου.

 

Στους/ις συμμετέχοντες/ουσες σε αυτό το πρόγραμμα, θα χορηγηθούν:

(α) Βεβαίωση συμμετοχής

(β) Πιστοποιητικό επιμόρφωσης

 

Αιτήσεις γίνονται δεκτές από 23/3/2015 έως 19/4/2015 και μόνον ηλεκτρονικά.

 

Την αίτηση θα την βρείτε εδώ.

 

Η αίτηση θα πρέπει να συνοδεύεται από τα ακόλουθα δικαιολογητικά:

 

  1. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα στην ελληνική γλώσσα

 

  1. Τίτλοι σπουδών
  2. Πιστοποιητικό τίτλου σπουδών ξένων γλωσσών (εάν υπάρχουν)

Η επιμόρφωση θα ακολουθήσει ένα υβριδικό μοντέλο εκπαίδευσης, που αξιοποιεί τόσο την παραδοσιακή δια ζώσης διδασκαλία όσο και την εξ αποστάσεως. Καθώς πρόκειται για απολύτως καινούργιες προσεγγίσεις αλλά και για εργαστήρια, σημαντικό μέρος της διδασκαλίας (30 ώρες) γίνεται δια ζώσης. Το πρόγραμμα αναμένεται να ξεκινήσει το Σάββατο 25 Απριλίου και να έχει ολοκληρωθεί μέχρι την Κυριακή 7 Ιουνίου. Τα σεμινάρια θα διεξάγονται στο χώρο της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και θα πραγματοποιούνται Παρασκευή απόγευμα και Σάββατο ή Σάββατο και Κυριακή, ανάλογα με τις προτιμήσεις των συμμετεχόντων/ουσών.  Η εξ αποστάσεως διδασκαλία (για όσους δυσκολεύονται να μετακινηθούν), περιλαμβάνει την μετάδοση κάθε δια ζώσης διδασκαλίας μέσω του συστήματος live streaming, που επιτρέπει την εύκολη, σύγχρονη και ανέξοδη παρακολούθηση της διδασκαλίας.

 

Το κόστος συμμετοχής σε αυτό το αυτοχρηματοδοτούμενο Πρόγραμμα Επιμόρφωσης ανέρχεται στο ποσό των 400 ευρώ (πληρωτέο σε μια προκαταβολή των 80 ευρώ κατά την έναρξη του προγράμματος και σε δύο ισόποσες δόσεις των 160 ευρώ, οι οποίες θα καταβληθούν στο μέσο του προγράμματος και με το πέρας αυτού, αντίστοιχα.

 

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να επικοινωνούν με την επιστημονικώς υπεύθυνη του προγράμματος καθ. Σουζάνα Παντελιάδου (papamichaela@outlook.com.gr), τηλ. επικοινωνίας 6944791624 κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες.

ΔΑΚΕ ΠΕ : Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Ξενοφώντος 15Α|10551 Αθήνα

26.03.2015

Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας»

δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

Είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης και βάναυσης αποδόμησης βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανατροπής κοινωνικών κατακτήσεων οι οποίες χρειάστηκαν χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για να θεμελιωθούν.

Ειδικότερα στο κομμάτι της Εκπαίδευσης, σωρεία μέτρων στο πλαίσιο μιας αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής οδήγησαν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία στα όρια της απαξίωσης. 

Με πρόσχημα τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας στις επιταγές των Μνημονίων και τις δεσμεύσεις των Μεσοπρόθεσμων, εφαρμόστηκαν πολιτικές που οδήγησαν σε τραγικά αποτελέσματα όπως, ανάμεσα σε άλλα, στη σταθερή μείωση των πηγών χρηματοδότησης με το ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται για τη δημόσια εκπαίδευση να φτάνει μόλις στο 2%, στο ψυχρό και ανάλγητο ύφος του διοικητικού και γραφειοκρατικού αυταρχισμού με το εφαρμοζόμενο πειθαρχικό δίκαιο, στην επιβολή της «αριθμολαγνείας» και της ποσοτικής αποτύπωσης κάθε δραστηριότητας στο σχολικό περιβάλλον, στην προώθηση της αξιολόγησης – χειραγώγησης των εκπαιδευτικών, ως διαδικασίας επιτήρησης, ελέγχου και τιμωρίας τους.

Είναι σαφές πως η αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας αποτέλεσε για πολλούς μια ελπιδοφόρα ανατροπή και καλλιέργησε προσδοκίες για παρεμβάσεις και αλλαγές στο αρνητικό σκηνικό που έχει δημιουργηθεί στο χώρο της Εκπαίδευσης.

Χρειάστηκαν μόλις δύο (2) μήνες για να μετασχηματιστεί η αίσθηση αυτή σε προβληματισμό και αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι προσδοκίες διαψεύδονται από τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης που καμία σχέση δεν έχουν με τις προγραμματικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. 

Η σημερινή κυβέρνηση έχει ήδη αθετήσει και μια σειρά προεκλογικών της δεσμεύσεων στον τομέα της Παιδείας. Έλεγε χαρακτηριστικά σε ανακοίνωση του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕΚΕ Παιδείας στις 18/11/2014 ότι «δεσμεύεται ότι θα καταργήσει τους Ν. 4024/2011, 4142/2913, 3848/2010 και το Π.Δ.152/2013…». Φευ!

Ναι, μεν, δηλώνει ότι θα ακυρώσει το πλαίσιο της αξιολόγησης αλλά δεν καταργεί τα άρθρα εκείνα του νομοθετικού πλαισίου που κρατούν καθηλωμένους βαθμολογικά και μισθολογικά τους εκπαιδευτικούς!

Επιπρόσθετα στο υπό διαβούλευση (μέχρι και 24/3) νομοσχέδιο του με τίτλο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης – Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση – Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» που αφορά στις αλλαγές στο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, παρά τις προβλέψεις για:

α) κατάργηση του πλέγματος των διατάξεων που αφορούν στο θεσμό της αυτοδίκαιης αργίας και

β) την επάνοδο των εκπροσώπων των εργαζομένων στα πειθαρχικά συμβούλια αιρετών που κρίνονται θετικές,

εξακολουθούν να υπάρχουν μια σειρά ζητημάτων που αν μη τι άλλο προβληματίζουν την εκπαιδευτική κοινότητα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε:

α) τη μη ρύθμιση του θέματος της αποκατάστασης των αποδοχών όσων εξέλθουν από την κατάσταση αργίας για το διάστημα που βρίσκονταν σε αυτή και

β) το γεγονός ότι το αδίκημα της χαρακτηριστικώς ανάξιας και αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που μπορεί να οδηγήσουν σε οριστική παύση.

Αυτό είναι, άραγε, το πολιτικό παράδειγμα διακυβέρνησης που κομίζει η νέα κυβέρνηση;

Φαίνεται πως το «αίσθημα ευθύνης» με το οποίο θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα της εκπαίδευσης εμπεριέχει, κυρίως, «δημιουργικές ασάφειες», αοριστολογίες και μετάθεση των προτάσεων και των λύσεων σε μελλοντικό χρόνο και όχι έμπρακτες και σαφείς δεσμεύσεις

Η αποκατάσταση των αδικιών των μνημονιακών πολιτικών, η αναμόρφωση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των σχολείων, η θεμελίωση ενός σύγχρονου, δημοκρατικού σχολείου παιδαγωγικής ελευθερίας, η αντιμετώπιση κοινωνικών φαινομένων όπως η ενδοσχολική βία και ο εκφοβισμός, η σχολική διαρροή, η σχολική αποτυχία, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός απαιτούν την άμεση και γενναία ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης με πόρους, υποδομές και εκπαιδευτικό προσωπικό. 

Απαιτούν έργα και όχι λόγια!

Χρίστος Τσολάκης: «Ακούει κανείς;»

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία» έλεγε ο Δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης.

Γράφει η Αιμιλία Πανταζή

Στη σχολική εφημερίδα «Μαθητικές αναζητήσεις» που έκαναν οι μαθητές της Πιερίας – αναφέρουν όσοι τον γνώρισαν:

«Ο Χρίστος Τσολάκης γεννήθηκε το 1935 στο  χωριό Μόρνα (Σκοτεινά) της ορεινής Πιερίας. Τον πατέρα του τον έλεγαν Λουκά, τη μητέρα του Σοφία και έχει άλλα δύο αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στη Μόρνα και η μητέρα του ασχολούνταν με τα οικιακά. Πολλοί από μας περάσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια και ήμασταν αγαπημένοι φίλοι. Ο Χρίστος ήταν ένα έξυπνο και καλό παιδί, με πολλές γνώσεις και ανησυχίες.

Είμαστε περήφανοι που ήταν φίλος και συμμαθητής μας ένας από τους πιο σπουδαίους ανθρώπους, από τους πιο γνωστούς καθηγητές στην Ελλάδα. Ο Χρίστος Τσολάκης είναι ο αγαπημένος μας συντοπίτης, ο δικός μας άνθρωπος, πάντα απλός και καταδεκτικός». 

Ο ίδιος σε μια εισήγησή του με θέμα «Η γλώσσα & η διδασκαλία της» που παρουσιάστηκε σε ημερίδα της ΔΟΕ στη ΔΡΑΜΑ στις 30.03.2009 με θέμα «Γλώσσα & γλωσική διδασκαλία στην εποχή της παγκοσμιοπίησης» αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Δεν γίνεται κανείς δάσκαλος απομνημονεύοντας θεωρίες περί διδασκαλίας. Όπως δεν γίνεται χειρούργος αποστηθίζοντας θεωρίες περί χειρουργικής. Ο χειρούργος γίνεται στο νοσοκομείο με τη χειρουργική πρακτική. Κι ο δάσκαλος στο σχολείομε τη διδακτική πρακτική. Οι μεθοδολογικές και διδακτικολογικές και παιδολογικές θεωρίες στρέφονται γύρω από τη διδασκαλία. Δάσκαλο σε κάνει η διδακτική πράξη, φτάνει να τη θελήσεις και να της δοθείς ψυχή τε και σώματι. Αν δεν της παραδοθείς άνευ όρων,  δάσκαλος δεν γίνεσαι, κι ας διδάσκεις εκατό χρόνια».  

«Θεμελιακός συντελεστής, λοιπόν, της διδασκαλίας η παιδεία του δασκάλου. Όταν μηδενίζεται ή μειώνεται αυτός ο συντελεστής, μηδενίζεται ή μειώνεται αντίστοιχα και η διδασκαλία». 

Ποιος ο στόχος της εκπαίδευσης;

«Σκοπός της διδασκαλίας δεν είναι να καταστήσει τον μαθητή μικρόν επιστήμονα, αλλά να τον συνδράμει να γίνει ελεύθερος άνθρωπος». 

Η φύση και τα πλάσματά της αποτελούν πηγές διδασκαλίας…

«Όμως ο ελέφαντας δεν θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει την προβοσκίδα του στην έρημο ούτε η μέλισσα εκεί θα κάνει το μέλι ούτε η μηλιά θα δώσει μήλα ούτε η τριανταφυλλιά τριαντάφυλλα. Είναι ανάγκη να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, όπου θα αφθονούν τα δέντρα, τα νερά, τα λουλούδια με το νέκταρ και τη γύρη, το καρπερό χώμα. Έτσι και με τη γλώσσα και τη γλωσσική διδασκαλίၠδεν ανθίζουν και δεν προσφέρουν καρπούς, αν σχολείο και δάσκαλος δεν δημιουργήσουν τις επικοινωνιακές συνθήκες, οι οποίες τρέφουν/τροφοδοτούν τον λόγο και ευοδώνεται η διδασκαλία του». 

Κι ο δάσκαλος πετά χωρίς αλεξίπτωτο;

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, έστω και αν την έχει επαναλάβει κατά το παρελθόν και μάλιστα με επιτυχία. Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία. Δεν έχει, λοιπόν, καμιά ασφάλεια ο δάσκαλος; Όχι, απόλυτη ασφάλεια δεν έχει όπως δεν έχει απόλυτη ασφάλεια ο πολεμιστής την ώρα της μάχης ή και ο καλλιτέχνης την ώρα της δημιουργίας. Και τούτο διότι δεν υπάρχει σταθερό, στη διδασκαλίၠυπάρχει μεταβαλλόμενο γίγνεσθαι, όπου η κάθε στιγμή μπορεί να προκύψει διαφορετική από την άλλη, οι νέες καταστάσεις δημιουργίας υπαγορεύουν νέες απρόβλεπτες συμπεριφορές δασκάλου και μαθητών». 

Tελειώνει την εισήγησή του με το «γλωσσικής διδασκαλίας επιμύθιο»:

«Θα ήταν πολύ ευεργετικό για τα παιδιά των χαμηλότερων ιδιαίτερα κοινωνικών τάξεων να βρίσκονται από τα δυόμισι και τα τρία χρόνια τους κάποιες ώρες της ημέρας σε Κέντρα του Παιδιού, όπου θα γεύονται τα αγαθά του πολιτισμού και θα δέχονται μαζί με την πολιτιστική και τη γλωσσική αγωγή από εκπαιδευμένες δασκάλες και νηπιαγωγούς. 

Έτσι, χωρίς ανάγνωση και γραφή, χωρίς δηλαδή τον γνωστό σχολικό τρόπο που έχει καταντήσει απωθητικός, παρά με τραγούδι, παραμύθι και παιχνίδι, μέσα σε περιβάλλον που θα αντανακλά και θα πλουτίζει τις συνθήκες του σπιτιού, τα παιδιά θα δέχονται γλωσσική παιδεία. Το ιδεώδες, βέβαια, θα ήταν να τη δέχονται αυτήν την παιδεία και οι γονείς των παιδιών στα ίδια κέντρα.

Με τον τρόπο αυτό θα άρουμε, από τη μια μεριά, τις κοινωνικές ανισότητες, που αρχίζουν από την ώρα της γέννησης του ανθρώπου, και θα ετοιμάσουμε, από την άλλη, ένα καλύτερο σχολείο και μια δικαιότερη κοινωνία. 

Ακούει κανείς;» 
Το κενό που άφησε με τον θάνατό του ο Χρίστος Τσολάκης (2012) δυσαπλήρωτο. Ο ήρεμος και μεστός λόγος του συμπορεύονται με την καθάρια ψυχή του.  Εμπνέουν ακόμη…

storieumane.gr

Ποιος ήταν ο «μυστικός δάσκαλος» στον οποίο υποκλινόταν ο Κολοκοτρώνης

Ο Αντώνιος «Εύμελος» Μαρτελάος (1754 – 1819), Ζακυνθινός ποιητής και διαφωτιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, Ιακωβίνος και μέλος της μυστικής Αττικής Εταιρείας – «Ολυμπίας Αδελφότητος».

Ερχόμενος σε σύγκρουση με τους αριστοκράτες συγγενείς της μητέρας του Άννας Σουμμάκη (ο παπάς πατέρας του είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο υιός του), ίδρυσε σχολείο στο οποίο τα παιδιά των «ποπολάρων» μπορούσαν να σπουδάσουν δωρεάν.

Καλυπτόμενος από ιερατικό σχήμα (στην ιδιόκτητη της οικογένειας της μητέρας του εκκλησία, ως διάδοχος του πατέρα του), δεν δίσταζε να κηρύσσει τις δημοκρατικές ιδέες και κατήχησε στον εθνικό Ελληνισμό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (ο οποίος, όποτε έκτοτε τον συναντούσε, έκλινε την κεφαλή και έλεγε «προσκυνώ την Ελλάδα!»), αλλά και τον Ούγο Φώσκολο και τον Γεώργιο Τερτσέτη.

Συμμετείχε στην ίδρυση του τοπικού «Ιακωβινείου» («ανθρωπόμορφα θερία που λεγόστε Χριστιανοί, στα κεφάλια σας να πέσει ούλη του Θεού η οργή»), έκαψε το «libro d’ oro» στην κεντρική πλατεία του νησιού και από τύχη και μόνον γλίτωσε τον θάνατο κατά την κατάληψη της Ζακύνθου από τον ρωσοτουρκικό στόλο του ναυάρχου Ουσακώφ τον Οκτώβριο 1798 («καταφυγών εις πλοίον»).

Έναν χρόνο πριν πεθάνει, προσχώρησε και στη «Φιλική Εταιρεία». Από το ογκώδες συγγραφικό και ποιητικό έργο του, έχουν διασωθεί ελάχιστα δείγματα (όπως ο ιακωβινικός «Ύμνος» στην «Περίφημον Γαλλίαν», ένας χριστιανοφανής «Θούριος» που αποσκοπεί στο να ξεσηκώσει κατά των Οθωμανών, κ.ά.), καθώς ο ίδιος, λίγο πριν αποβιώσει, έκαψε όλο το προσωπικό του αρχείο για να μην πέσει στα χέρια των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών.

*Οι Ιακωβίνοι ήταν επαναστατική λέσχη της Γαλλικής Επανάστασης. Από τους Ιακωβίνους προέκυψε η πατριωτική σοσιαλιστική αριστερά. «Ιακωβίνεια», δηλαδή στοές – τοπικές οργανώσεις Ιακωβίνων είχαν ιδρυθεί και στην υπόδουλη Ελλάδα, ιδίως στα Επτάνησα και στην Κωνσταντινούπολη. Οι Ιακωβίνοι ήταν ακραιφνείς δημοκράτες και επαναστάτες της εποχής.

 

 

 

 

http://www.tribune.gr

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 

Μια καλή πρόταση για να πάτε τα παιδιά σας το Πάσχα.

Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
Τριπόδων 23, Πλάκα Αθήνα
http://www.ekedisy.gr/
info@ekedisy.gr

1.Πασχαλινά Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μεγάλη Τρίτη, 18:00-19:00

Το Θέατρο Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει τα «Πασχαλινά Διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Πλάκα, την Μεγάλη Τρίτη.
Πέντε διηγήματα του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων» -με κεντρικό άξονα τις ημέρες του Πάσχα- θα ακουστούν υπό τη μορφή δραματοποιημένης αφήγησης στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης,στις παρυφές της Ακρόπολης.

Θα διαβαστούν:
1.Η τελευταία βαπτιστική
2. Παιδική πασχαλιά
3.Η Βλαχοπούλα
4.Ο Αλιβάνιστος
5.Χωρίς Στεφάνι

Συντελεστές:Ιδέα  και απόδοση κειμένων Ολύνα Ξενοπούλου
Ενδυματολογική επιμέλεια: Αναστασία Γρηγοριάδου
Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης

Είσοδος ελεύθερη

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
«Εγεννήθην εν Σκιάθω, τη 4 Μαρτίου 1851. Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχολείον εις τα 1863, αλλά μόνον τω 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα τήν Α καί Β τάξιν. Τήν Γ εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα διέκοψα τάς σπουδάς μου και έμεινα εις τήν πατρίδα. Κατά Ιούλιον του 1872 υπήγα εις το Άγιον Όρος χάριν προσκυνήσεως, όπου έμεινα ολίγους μήνας. Τω 1873 ήλθα εις Αθήνας και εφοίτησα εις τήν Δ του Βαρβακείου. Τω 1874 ενεγράφην εις τήν Φιλοσοφικήν Σχολήν, όπου ήκουα κατ’ εκλογήν ολίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ιδίαν δε ησχολούμην εις τάς ξένας γλώσσας. Μικρός εζωγράφιζα Αγίους, είτα έγραφα στίχους, και εδοκίμαζα να συντάξω κωμωδίας. Τω 1868 επεχείρησα να γράψω μυθιστόρημα. Τω 1879 εδημοσιεύθη η Μετανάστις έργον μου εις το περιοδικόν Σωτήρα. Τω 1882 εδημοσιεύθη Οι έμποροι τών Εθνών εις το Μη χάνεσαι. Αργότερα έγραψα περί τα εκατόν διηγήματα, δημοσιευθέντα εις διάφορα περιοδικά καί εφημερίδας.»

 

  1. Πασχαλινές Κατασκευές
  2. 339

Ελάτε να φτιάξουμε πασχαλινές κατασκευές με ανακυκλώσιμα υλικά  (πασχαλινά αυγά, κοτούλες αμαξάκια, κοκοράκια, χάρτινο πασχαλινό βαζάκι με λουλούδια). Εάν μπορείτε φέρτε μαζί σας ρολά υγείας, χάρτινα κουτιά γάλακτος και με τη φαντασία και τη δημιουργικότητά σας θα κάνουμε πασχαλινά διακοσμητικά δωράκια και αντικείμενα.

Το Σάββατο του Λαζάρου φέρτε μαζί σας τα δικά σας αβγά (βρασμένα καλά) για να τα διακοσμήσουμε.

Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

Σάββατο 28 Μαρτίου, 4 Απριλίου, (ώρα 16:00-17:00)

Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη (ώρα 12:00-13:00)

Ηλικίες: Για όλες τις ηλικίες

348

 

  1. Πασχαλινά παιχνίδια

Ελάτε να νιώσουμε τη μαγεία του Πάσχα στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Θα διαβάσουμε πασχαλινά παραμύθια, θα μάθουμε τα έθιμα του Πάσχα και θα δημιουργήσουμε τις δικές μας λαμπάδες.

Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

Σάββατο 28 Μαρτίου,  (ώρα 15:00-16:00)

Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη,  (ώρα 13:00-14:00)

Ηλικίες: 3-7 χρονών

smiling eggs

 

  1. Το κυνήγι των κρυμμένων πασχαλινών αβγών

Πού κρύφτηκαν τα αβγά; Πώς θα τα βρούμε; Τι ιστορίες έχουν να μας διηγηθούν; Ελάτε να τα ανακαλύψουμε παίζοντας στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού με ευχάριστες και γλυκιές εκπλήξεις!

Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

Σάββατο, 4 Απριλίου, (ώρα 15:00-16:00)

Μ. Τετάρτη (ώρα 13:00-14:00)

Ηλικίες: 3-7 χρονών

 weirdeggs1

 

Οι παρατηρήσεις της ΔΟΕ για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου

Αρ. Πρωτ.1516 Αθήνα 24/3/2015

 

Προς 

Τον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

 

Κοιν.

1. τον Υπουργό Παιδείας

κ. Αριστείδη Μπαλτά 

2. τον Αναπληρωτή Υπουργό Παιδείας

κ. Τάσο Κουράκη   

Κοιν:

Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε. 

 

 

Θέμα: Παρατηρήσεις για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο  «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις»

Σχετικά με το νομοσχέδιο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» που αναρτήθηκε στη Διαύγεια για διαβούλευση (ως τις 24/3) και ειδικότερα στο κομμάτι για το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, που αφορά και τους εκπαιδευτικούς, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. τονίζει, ότι από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του νέου πειθαρχικού δικαίου και του θεσμού της αυτοδίκαιης αργίας ζήτησε και ζητά επίμονα και ξεκάθαρα την κατάργησή τους. Άμεσα παρατηρήσαμε, και δυστυχώς στη συνέχεια οι αντιρρήσεις μας επιβεβαιώθηκαν, ότι οι εν λόγω διατάξεις αντί να επιλύουν ζητήματα αποτελούν εργαλείο διώξεων και αυταρχισμού, στερούν το τεκμήριο της αθωότητας και έχουν οδηγήσει πάρα πολλούς εκπαιδευτικούς σε αργία, ακόμη και για ασήμαντες ιδιωτικής φύσεως διαφορές. Στην κατεύθυνση αυτή η Δ.Ο.Ε. είχε προσέλθει και στο διάλογο με την, υπό τον Κ. Λοβέρδο, τότε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας καταθέτοντας προτάσεις, που έθεταν σοβαρά ζητήματα και πρότειναν λύσεις, χωρίς ωστόσο, μέσω των διατάξεων που τελικώς θεσπίστηκαν να βελτιωθεί σοβαρά ο πυρήνας των προβλημάτων. 

Τις ίδιες προτάσεις έθεσε και στη συνάντηση της 3/3/2015 με τη νυν πολιτική ηγεσία του Υ.ΠΟ.ΠΑΙ.Θ. 

Συγκεκριμένα ζητήσαμε:

  • Την εξειδίκευση κατά τρόπο περιοριστικό της έννοιας του νέου πειθαρχικού παραπτώματος της χαρακτηριστικώς ανάξιας και αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας, ώστε να μην μπορεί να υπαχθεί στο αδίκημα κάθε συμπεριφορά είτε αφορά στον ιδιωτικό είτε στον υπηρεσιακό βίο του υπαλλήλου. Είναι χαρακτηριστικό, ότι το εν λόγω πειθαρχικό αδίκημα, είναι στην πραγματικότητα αδίκημα «σκούπα», που στην πράξη έχει χρησιμοποιηθεί για να καλύψει πολλαπλές εκφάνσεις τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου βίου των υπαλλήλων.
  • Το ότι συμπεριφορές, που άπτονται του ιδιωτικού βίου του υπαλλήλου δεν μπορούν να αποτελούν πειθαρχικά παραπτώματα και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να οδηγούν σε θέση του σε αυτοδίκαιη αργία.
  • Την ανάγκη αντιμετώπισης του διαλυτικού, για την ομαλή λειτουργία των σχολείων, φαινομένου της, άκριτης, παραπομπής για κάθε σοβαρή ή μη καταγγελία, που γίνεται εναντίον εκπαιδευτικών, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. 
  • Την επιστροφή των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα πειθαρχικά συμβούλια αφού στην πραγματικότητα οι εν λόγω εκπρόσωποι βοηθούν και προάγουν το έργο των συμβουλίων μεταφέροντας την πραγματικότητα της δημόσιας διοικήσεως, τις παραμέτρους των δυσλειτουργιών, που υφίστανται στις υπηρεσίες και με τον τρόπο αυτό συμβάλλουν στην απόδοση ουσιαστικής δικαιοσύνης.

Με τις διατάξεις, που εισάγει το νέο σχέδιο νόμου γίνονται αρκετά θετικά βήματα, αφού καταργείται το πλέγμα των διατάξεων, που αφορούν στο θεσμό της αυτοδίκαιης αργίας, καθώς όπως και το ίδιο το νομοσχέδιο παρατηρεί, μέσω των διατάξεων αυτών παραβιάζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο τεκμήριο της αθωότητας. 

Έχουμε τονίσει πολλές φορές, ότι οι διατάξεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο για την απομάκρυνση εκπαιδευτικών από τα καθήκοντα τους δημιουργώντας τους τεράστια προβλήματα, θίγοντας την προσωπικότητά τους και το κύρος τους, πριν την κρίση των υποθέσεών τους από τα αρμόδια ποινικά και πειθαρχικά δικαστήρια. Τονίσαμε δε ότι ακόμα και μετά την απαλλαγή του υπαλλήλου και την επάνοδο του στην υπηρεσία, κανείς δεν μπορεί στην πραγματικότητα να άρει τις ουσιαστικές συνέπειες, της μομφής και του ψόγου, που βαρύνουν τον υπάλληλο εξαιτίας της απομάκρυνσής του από τα καθήκοντα του, ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες.

Είναι προφανές,  ότι η κατάργηση τους επιλύει ένα τεράστιο πρόβλημα. Αυτό που, δυστυχώς, δεν προβλέπεται είναι η αποκατάσταση των υπαλλήλων, που κατά παράβαση του Συντάγματος ετέθησαν σε αυτοδίκαιη αργία, στις αποδοχές, τις οποίες απώλεσαν στο διάστημα της αργίας τους, πράγμα επιβεβλημένο. Πρέπει δε να τονιστεί, ότι εάν δεν υπάρξει σχετική πρόβλεψη και οι ήδη ευρισκόμενοι σε κατάσταση αυτοδίκαιης αργίας εξέλθουν αυτής δυνάμει της καταργήσεως των διατάξεων του ν. 4093/2012 στην πραγματικότητα θα βρεθούν σε δεινότερη θέση έναντι των συναδέλφων τους, που κατ” εφαρμογή των διατάξεων του ν.4093/2012 εξήλθαν της αργίας, μετά από απαλλαγή τους, αφού οι μεν δε θα λάβουν τις οφειλόμενες αποδοχές τους ενώ οι δε έχουν πλήρως αποκατασταθεί. 

Το Δ.Σ. της ΔΟΕ πιστεύει, επίσης, ότι θα πρέπει να αποκατασταθεί πλήρως η εφαρμογή των διατάξεων του Υπαλληλικού Κώδικα αναφορικά με την εν γένει Πειθαρχική διαδικασία, και ιδιαίτερα, αναφορικά με την αναστολή εκτέλεσης ποινών όπως η οριστική ή προσωρινή παύση, όταν έχει ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας ή ένσταση ενώπιον του Δευτεροβαθμίου Πειθαρχικού Συμβουλίου και μέχρι την κρίση αυτής από το αρμόδιο δικαστήριο ή όργανο. Μια τέτοια παρέμβαση είναι σημαντική, δεδομένου, ότι η εκτέλεση της ποινής κατά το διάστημα, που εκκρεμεί ένσταση ή προσφυγή, δεδομένων των καθυστερήσεων στην εκδίκαση των υποθέσεων, οδηγεί σε έκτιση ποινών πολύ μεγαλύτερων από τις τελικώς επιβληθείσες.

Πολύ θετική εξέλιξη μπορεί να χαρακτηριστεί και η επάνοδος των εκπροσώπων των εργαζομένων στα Πειθαρχικά Συμβούλια, πάγιο αίτημα της Δ.Ο.Ε. της ΑΔΕΔΥ και όλων των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών. Με τον τρόπο αυτό, θεωρούμε, ότι αίρονται οι αιτιάσεις της προηγούμενης Κυβέρνησης αναφορικά με την διαφθορά και την διαπλοκή, που προκαλούσε η παρουσία των αιρετών εκπροσώπων στα Πειθαρχικά Συμβούλια και αποκαθίσταται, εν μέρει, ο πόλεμος λάσπης που είχε, όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, εξελιχθεί σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων.

            Από την άλλη πλευρά πιστεύουμε, ότι είναι εξαιρετικά αρνητικό το γεγονός ότι και στις διατάξεις του νομοσχεδίου παραμένει το αδίκημα της χαρακτηριστικώς ανάξιας και αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας, και μάλιστα περιλαμβάνεται μεταξύ των αδικημάτων, που οδηγούν σε οριστική παύση, παρά το γεγονός ότι η προσωπική και κοινωνική ζωή κάθε υπαλλήλου δε θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο ελέγχου εκ μέρους της υπηρεσίας του. Είναι δε σημαντικό σε ένα νομοσχέδιο, που ευαγγελίζεται, ότι επιδιώκει να μεταβάλλει την εξουσιαστική θεώρηση με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει την υπαλληλική σχέση, να αποδεσμευτούν από την πειθαρχική διαδικασία, συμπεριφορές, που σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να χαρακτηρίσουν την ποιότητα αλλά και την ικανότητα του υπαλλήλου.

Η προσθήκη διευκρίνησης, ότι η συνδικαλιστική και κοινωνική δράση δεν συνιστά χαρακτηριστικώς ανάξια και αναξιοπρεπή συμπεριφορά, είναι μεν σημαντική αλλά δεν αρκεί για να άρει τα προβλήματα, που έχει δημιουργήσει η εφαρμογή της διάταξης αυτής, αφού χρησιμοποιείται ευρέως για την άσκηση πειθαρχικών διώξεων για πράξεις που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο και κατ” ουσίαν δεν συνιστούν πειθαρχικά παραπτώματα. Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. πιστεύει πως το σημείο αυτό θα πρέπει, οπωσδήποτε, να επανεξεταστεί προς την κατεύθυνση της κατάργησης του εν λόγω πειθαρχικού παραπτώματος.

Οι παρατηρήσεις αυτές έρχονται ως συνέχεια της συνολικής στάσης του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. απέναντι στη λαίλαπα του πειθαρχικού δικαίου που σάρωσε τα τελευταία χρόνια και την εκπαίδευση και πιστεύουμε πως είναι εξαιρετικά σημαντικό να ληφθούν υπόψη για την τελική μορφή του σχεδίου νόμου.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. με τους αγώνες του αλλά και μέσα από τους αγώνες του συνόλου του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος θα συνεχίσει να διεκδικεί την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και την άρση όλων των στρεβλώσεων.

Κοινό υπόμνημα ΔΟΕ και ΟΛΜΕ για τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών

 Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο.Λ.Μ.Ε. επανέρχονται για το ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να επιλέγουν το χρόνο που θα υποβάλλουν αίτηση για συνταξιοδότηση. Υπογραμμίζουμε ότι οι εκπαιδευτικοί των δύο βαθμίδων είναι οι μοναδικοί κλάδοι μονίμων δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμούν. Το καθεστώς αυτό της ανισοτιμίας μέσα στο Δημόσιο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση ακόμα και με τα θεμελιώδη, συνταγματικά κατοχυρωμένα, δικαιώματα της ισονομίας και της ισοτιμίας όλων των δημοσίων υπαλλήλων. 

  Επίσης, σύμφωνα με το Ν.4186/13, το διάστημα υποβολής αίτησης παραίτησης περιορίστηκε ακόμα περισσότερο στο τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου κάθε έτους ενώ η λύση της υπαλληλικής σχέσης ορίζεται στις 30/6, γεγονός που στερεί από πολλούς συναδέλφους ώριμα συνταξιοδοτικά δικαίωματα τα οποία διατηρούσαν με το προηγούμενο καθεστώς.

  Θεωρούμε αναγκαίο να παρθούν άμεσα όλες εκείνες οι πρωτοβουλίες και τα μέτρα από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας ώστε να αρθούν αυτές οι αδικίες και οι ανισότητες σε βάρος των εκπαιδευτικών των δύο βαθμίδων.

  Τα Δ.Σ. των Δ.Ο.Ε. και Ο.Λ.Μ.Ε. ζητούν να δίνεται, τουλάχιστον, η δυνατότητα περισσότερες φορές μέσα στο χρόνο στους εκπαιδευτικούς το δικαίωμα για συνταξιοδότηση.

Προτείνουμε συγκεκριμένα: 

1.       Όσοι παραιτούνται το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου (για να υπολογίζονται τα κενά) να γίνεται λύση της υπαλληλικής τους σχέσης την 31η  Αυγούστου και όχι την 1η Ιουλίου. Αυτό διευκολύνει τους εκπαιδευτικούς στη συμπλήρωση των αντίστοιχων χρόνων συνταξιοδότησης, γιατί οι εκπαιδευτικοί διορίζονται το Σεπτέμβρη.

2.       Να δίνεται, επιπλέον, η δυνατότητα στο τέλος των τριμήνων (Α΄ και Β΄ ) ή του τετραμήνου στα Λύκεια, να υποβάλλονται παραιτήσεις των εκπαιδευτικών για συνταξιοδότηση, με την υποχρέωση να έχουν προειδοποιήσει δεσμευτικά τρεις μήνες πριν την υπηρεσία, ώστε να προγραμματίζεται η ανάλογη αναπλήρωση.

  Πιστεύουμε πως η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας θα υιοθετήσει τις προτάσεις μας, στην κατεύθυνση της άρσης των αδικιών και την εξάλειψη των φαινομένων της άνισης μεταχείρισης των εκπαιδευτικών σε σχέση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.

ΤΑ Δ.Σ.

ΔΟΕ- ΟΛΜΕ

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σταθερά αντίθετοι στο σχέδιο «εκλογής» διευθυντών σχολείων

Σταυρούλα Ξουλίδου : «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΤΟΜΕΑΡΧΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΞΟΥΛΙΔΟΥ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Αθήνα, 27 Μαρτίου 2015

Συνάντηση με εκπροσώπους της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είχε σήμερα, Παρασκευή, 27 Μαρτίου, η Βουλευτής Β΄ Περιφέρειας Θεσσαλονίκης, Τομεάρχης Παιδείας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Σταυρούλα Ξουλίδου.

Σύνθετο σύστημα μοριοδότησης από ανεξάρτητη Επιτροπή Αξιολογητών με τη συμμετοχή και του Συλλόγου Διδασκόντων πρότεινε η Βουλευτής για την επιλογή των Διευθυντών, τονίζοντας τον παιδαγωγικό ρόλο που επιτελεί ο Διευθυντής μέσα στη σχολική μονάδα. «Χρειάζεται να βρούμε πρώτα τους αξιόλογους και μετά να δούμε αν είναι και αρεστοί» ανέφερε χαρακτηριστικά. Οι εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης πρότειναν παράταση της θητείας των Διευθυντών προκειμένου η σχολική χρονιά να ολοκληρωθεί ομαλά και κατόπιν να ανοίξει ο διάλογος για τον τρόπο επιλογής των Διευθυντών. «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα» σημείωσε η Βουλευτής των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Σταυρούλα Ξουλίδου, ενώ υπογράμμισε τον ρόλο και τη σημασία της συμμετοχής όλων των εμπλεκομένων φορέων στον εκπαιδευτικό διάλογο.

Στη συνάντηση τέθηκε μεταξύ άλλων το ζήτημα του νέου πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων, στο πλαίσιο του οποίου οι εκπαιδευτικοί, τα στελέχη εκπαίδευσης και οι Διευθυντές των Σχολικών Μονάδων βρίσκονται στην πιο ευάλωτη θέση. Για το θέμα της αξιολόγησης σημειώθηκε ότι αυτή έχει νόημα όταν δίνει κίνητρα στον εκπαιδευτικό και στοχεύει τόσο στη βελτίωσή του αλλά και στη βελτίωση της σχολικής μονάδας στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει ανάγκη το δημόσιο σχολείο. Επιπλέον συζητήθηκαν θέματα σχετικά με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.

Η Βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου τόνισε την ανάγκη της αύξησης των ωρών της ενισχυτικής διδασκαλίας στα σχολεία καθώς αποτελεί σημαντική βοήθεια για τον μαθητή συμβάλλοντας στην εξέλιξή του αλλά και στην αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Το Aριστείον Μπαλτά-Τι γράφει ο Στάθης για το μήνυμα της 25ης του Υπουργού

Το Aριστείον Μπαλτά

Συγκινητικός ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Μπαλτάς στις θεσμικές -ως υπουργός- και επιστημονικές παροτρύνσεις τους προς τους καθηγητές και τους μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης για το νόημα της Επανάστασης του 1821 και τους τρόπους εορτασμού της επετείου. Γενναίος ο κ. Υπουργός, επισημαίνει εκ προοιμίου τον κίνδυνο αυτές οι επέτειοι να ’ναι αμφίκοπες, δηλαδή σχολαστικές και στείρες ή ένας ανούσιος πανηγυρικός. Προσέτι, ακόμα πιο γενναίος ο κ. Μπαλτάς, προτρέπει τους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιήσουν τις σκέψεις του κατά την κρίση τους κι όχι υποχρεωτικώς.

Ευφυής πρόνοια καθότι ο κύριος Μπαλτάς αποφαίνεται ότι «η ελληνική επανάσταση υπήρξε τέκνο του διαφωτισμού». Μόνον; Δεν υπήρξε στις γενεσιουργές αιτίες της Επανάστασης η λαϊκή ιδιοπροσωπία; Δεν υπήρξε η λαϊκή παράδοση, οι θρύλοι του μαρμαρωμένου βασιλιά; Δεν υπήρξε η κλεφτουριά; Ούτε η κιβωτός των κοινοτήτων με τα εκκλησιαστικά κολλυβογράμματα; Ηταν η «ελληνική επανάσταση τέκνο του διαφωτισμού» ορφανή απ’ τις προγενέστερες επαναστάσεις, ήδη απ’ τις αρχές του 1600, όπως η εξέγερση του Διονυσίου του Σκυλόσοφου, ή αργότερα του Κατσαντώνη, ή των Ορλοφικών; Μόνον με τον διαφωτισμό έχει να κάνει η Επανάσταση, ούτε με τον θρήνο της Αλωσης; ούτε με τους χιλιάδες νεομάρτυρες; Και ο Ρήγας τέκνο του διαφωτισμού, και η Φιλική Εταιρεία στο φως του διαφωτισμού στημένη, άμοιροι ήταν όλης της υπόλοιπης ιδιοσυστασίας του Γένους; Δεν γνώριζαν από δημοτικά τραγούδια; Γιατί τέτοια αιδώς, κύριε Υπουργέ, για τη λαϊκή καταγωγή της Επανάστασης; Ποιος μαρξιστής ιστορικός δεν τονίζει και τις δύο μήτρες του 1821, τα πάθια της σκλαβιάς τόσον, όσον και τον διαφωτισμό; Ποιος δεν επισημαίνει τον εθνικό και κοινωνικό της χαρακτήρα; Πριν να καζαντίσουν οι έμποροι «και να φέρουν τα βιβλία», που έλεγε ο Κολοκοτρώνης, τι ήταν οι πατεράδες τους; Αγνώστου ταυτότητος αντικείμενα που σέρνονταν στις φιλόξενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;

Αλλά αμέσως παρακάτω λέτε: «Ολες οι επαναστάσεις, όπως και η ελληνική, δημιούργησαν σε μεγάλο βαθμό τους λαούς που τις έκαναν». Προφανώς εννοείτε τους υπηκόους (οποιουδήποτε) που με την επανάσταση αναβάθμισαν τους εαυτούς τους σε πολίτες, οργανώθηκαν σε έθνος, απέκτησαν αυτεξούσιο και ενίοτε επέβαλλαν τη λαϊκή κυριαρχία, διά της δημοκρατίας, καθώς και την εθνική ανεξαρτησία. Και γιατί δεν τα λέτε έτσι; Γιατί λέτε ότι η επανάσταση δημιούργησε τον λαό της; Πριν λαός δεν υπήρχε; Ανεξαρτήτως της πολιτικής του κατάστασης, λαός δεν ήταν

εκείνος που εν τέλει έκανε την Επανάσταση; Εκτός κι αν η Επανάσταση ήταν η κότα και ο λαός το αυγό, όπως συνέβη με την Αμερικανική Επανάσταση (που γέννησε ένα έθνος), αλλά δεν συνέβη ούτε με την αγγλική ούτε με τη γαλλική, που τις έκαναν ο αγγλικός λαός και ο γαλλικός λαός, όπως άλλωστε ο ελληνικός λαός έκανε την ελληνική.

Λέτε ότι «ένα έθνος με την επανάσταση εγκαινιάζει την ύπαρξή του». Δηλαδή ο Πλήθων έλεγε μπαρούφες, ο Ερωτόκριτος το ίδιο, ο Ελ Γκρέκο θα μπορούσε να λέγεται Αλ Πατσίνο κι απ’ το Ζάλογγο πηδάγανε άλμα εις βάθος; Με την επανάσταση ένα έθνος, αγαπητέ μου κύριε Υπουργέ, «δεν εγκαινιάζει την ύπαρξή του», εγκαινιάζει την ελευθερία του. Οσο για την «ύπαρξή» του, πριν αυτή να γίνει «πολιτική ύπαρξη», διά της Επανάστασης, εξακολουθούσε να υπάρχει, όπως μπορεί να σας διαβεβαιώσει του «Κίτσου η μάνα», ακόμα και μέσα απ’ τον θρήνο του και μέσα απ’ το πένθος του. Δεν λέω για τη γλώσσα του, λόγια και δημώδη. Πόσα αρχαία αποφθέγματα είχαν μεταπλασθεί σε λαϊκές παροιμίες; Στο πλαίσιο ποιας ασυνέχειας και ποιου διασπασμένου πολιτισμού;

Αλλά τι να λέμε μέρα που είναι σήμερα και να σας χαλάμε τη γιορτή… Οι ομοϊδεάτες σας είναι πιο προσεχτικοί, να μη χαλάνε καρδιές. «Οι Ελληνες είμαστε ένας πληθυσμός(!) παλαιός» γράφει ο ένας. Σωστόν! Και ο πληθυσμός των Νεάντερταλ παλαιότερος! «Ο λαός υπάρχει διότι έχει ηγέτη» γράφει ο άλλος. Χρονιάρες μέρες και οι εφημερίδες βρίθουν απ’ τη φιλελεύθερη αστική αντίληψη που εκπροσωπείτε. «Ανάμεσα στον λαό και τον ηγέτη οι θεσμοί περιττεύουν». Λογικόν. Διότι ο λαός είναι λαϊκιστής κι αν δεν έχει τον «πατερούλη του» τα χάνει. «Ο λαός είναι μια έννοια πιο ρευστή και μυστήρια απ’ το έθνος»! Σωστόν και νουνεχές. Πιο μεταφυσικά δεν θα το έλεγαν ούτε οι φασίστες.

Ομως, μη σας στεναχωρώ, μέρα γιορτής. Και ποιος είμαι άλλωστε εγώ να αντιλέγω στο στερεότυπο που τριάντα χρόνια τώρα κυριαρχεί στο κράτος (που θέλει ραγιάδες), στα ΑΕΙ (που θέλουν «αυλές») και στις τέχνες (που επιδοτούνται). Κύριε Υπουργέ, σας ομολογώ ότι κουράστηκα και βαρέθηκα να κάνω την ασπιρίνη απέναντι στον καρκίνο. Μια ακόμα ηττημένη φωνή είναι οι εθνολαϊκιστές φαιοκόκκινοι σαν και του λόγου μου. Κάντε δουλειά σας, κάντε δουλειά σας! και ζήτωσαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Μάξιμος ο Γραικός και η φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου, όλοι τους ένδοξα τέκνα του διαφωτισμού…

 

 

enikos.gr

 

 

Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία

Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια… πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών.
Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους). Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη θα μπορούν για παράδειγμα να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» στο πλαίσιο των οποίων θα καλούνται να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» και να «ακονίζουν» τις δεξιότητές τους στα Μαθηματικά, στην επικοινωνία με τους άλλους, στις ξένες γλώσσες (εάν το σενάριο προβλέπει την εξυπηρέτηση ενός πελάτη από το εξωτερικό) κ.ά.
Ολα αυτά βέβαια προϋποθέτουν παράλληλα σημαντικές αλλαγές και στον τρόπο διάρθρωσης της αίθουσας διδασκαλίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη δημιουργία ολιγάριθμων τμημάτων με μαθητές που δεν θα κάθονται πια σε θρανία μπροστά στον δάσκαλο-καθηγητή αλλά που θα αλληλεπιδρούν μαζί του και μεταξύ τους, με στόχο την επίλυση ενός προβλήματος ή τη λύση ενός γρίφου.
Σχολεία στο Ελσίνκι έχουν ήδη εισαγάγει δοκιμαστικά στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία διαθεματικών «φαινομένων» στα οποία αφιερώνουν ορισμένες χρονικές περιόδους μία ή δύο φορές κάθε σχολικό έτος.
Το εν λόγω «πείραμα» πρωτοξεκίνησε πριν από περίπου δύο χρόνια και πλέον μπαίνει σε εθνική τροχιά στο πλαίσιο ενός μακροπρόθεσμου κεντρικού σχεδιασμού, με τις αρχές της χώρας να ετοιμάζονται να ανακοινώσουν συγκεκριμένα πλάνα και οδηγίες μέσα στον Μάρτιο. Ο στόχος είναι, όπως έγινε γνωστό, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας (στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση) ως το έτος 2020. Περίπου το 70% των καθηγητών που εργάζονται στα γυμνάσια και τα λύκεια του Ελσίνκι έχουν ήδη λάβει σχετική εκπαίδευση για να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του ανανεωμένου προγράμματος, ενώ υπάρχουν και οικονομικά οφέλη (υπό μορφή μπόνους ή αυξήσεων στον μισθό) για όσους εκπαιδευτικούς δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να υιοθετήσουν τη νέα προσέγγιση.
«Υπάρχουν σχολεία στα οποία η διδασκαλία γίνεται με τον παλαιομοδίτικο τρόπο που ήταν ωφέλιμος στις αρχές του 1900 – αλλά οι ανάγκες σήμερα δεν είναι οι ίδιες. Χρειαζόμαστε κάτι που θα ταιριάζει στον 21ο αιώνα. Εχουμε πραγματικά ανάγκη από έναν ανασχεδιασμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που θα προετοιμάζει τα παιδιά μας για το μέλλον», σημειώνει χαρακτηριστικά η Μάριο Κιλόνεν, διευθύντρια των προγραμμάτων εκπαίδευσης στο Ελσίνκι.
Ο ΣΤΟΧΟΣ
Σύνδεση των γνώσεων με την πράξη
Το νέο «διαθεματικό» σύστημα διδασκαλίας που δοκιμάζεται στη Φινλανδία έρχεται να δώσει βάρος στη συνδυαστική σκέψη και να συνδέσει τη γνώση που παρέχει το σχολείο με πρακτικά ζητήματα βγαλμένα από την ίδια την καθημερινότητα των παιδιών. Στο πλαίσιο της διδασκαλίας ενός «φαινομένου» όπως είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση» για παράδειγμα, οι Φινλανδοί μαθητές θα μαθαίνουν να συνδυάζουν γνώσεις Ιστορίας, Γεωγραφίας, γλώσσας, Μαθηματικών κ.ά. μέσα από το πρίσμα της ίδιας της ευρωπαϊκής πραγματικότητας.
Οι μαθητές της βρίσκονται πάντα στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης
Η Φινλανδία ξεχωρίζει ως μια από τις χώρες που παραδοσιακά φιγουράρουν στις κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης του ΟΟΣΑ με τους καλύτερους 15χρονους μαθητές της υφηλίου.
Γνωστό και με τα αρχικά «PISA», το Διεθνές Πρόγραμμα για την Αξιολόγηση των Μαθητών (Programme for International Student Assessment) είναι μία εκπαιδευτική έρευνα που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από τον ΟΟΣΑ.
Ερευνα
Ξεκινώντας από το 2000, η συγκεκριμένη έρευνα έρχεται ανά τριετία και αξιολογεί το εύρος των γνώσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών που βρίσκονται στο τέλος της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης, εστιάζοντας συγκεκριμένα σε τρεις τομείς: στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Η Φινλανδία έχει επανειλημμένως βρεθεί στην πρώτη θέση της κατάταξης, ενώ η χαμηλότερη θέση στην οποία έχει ποτέ πέσει είναι η θέση νούμερο 12 (συγκριτικά, η Ελλάδα βρισκόταν το 2012 στις θέσεις 39 και 42). Γι” αυτόν ακριβώς τον λόγο, λοιπόν, ο υπόλοιπος κόσμος στέλνει τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτικούς στη Φινλανδία ώστε να δουν από κοντά πώς λειτουργεί το σύστημα και να μάθουν τα μυστικά της επιτυχίας του φινλανδικού μοντέλου. Είναι ενδεικτικό για παράδειγμα ότι μόνο το 2009 είχαν επισκεφτεί τη χώρα περισσότερες από 100 ξένες αποστολές εκπαιδευτικών, ενώ σχετικό ενδιαφέρον είχαν δείξει τα προηγούμενα χρόνια και οι ελληνικές Αρχές.
Κι όμως, παρά τις επιτυχίες τους, οι Φινλανδοί δεν επαναπαύονται. Αντιθέτως, δρομολογούν μεταρρυθμίσεις, υποστηρίζοντας πως ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ήταν ωφέλιμο πριν από 100 χρόνια, δεν μπορεί να είναι το ίδιο ωφέλιμο και σήμερα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

ETHNOS

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση. 
Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης
«Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙
νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω».
Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός

Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ.

Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος ση­µ­α­σί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγ­χρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κή ῞Ε­νω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐ­λά­χι­στη, ἀ­φοῦ ὅ­λες οἱ ἔγ­κυ­ρες µ­ε­τρή­σεις τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης δε­ί­χνουν µία συν­τρι­πτι­κή κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος καί τῶν πα­ρα­δο­σια­κῶν ἀ­ξι­ῶν σέ ὅ­λες τίς ἡ­λι­κί­ες καί τίς κοι­νω­νι­κές ὁ­µ­ά­δες. Πα­ρά ταῦ­τα, ἡ προ­σπά­θεια χον­δρο­ει­δοῦς ἀ­να­θε­ώ­ρη­σης τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας, µ­α­ζί µέ τήν προ­ώ­θη­ση «ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶν» ἀ­πό­ψε­ων στά ἐ­θνι­κά µ­ας θέ­µ­α­τα, ἔ­χουν προ­κα­λέ­σει κα­τά και­ρούς µ­ε­γά­λες ἀν­τι­δρά­σεις καί τήν ὀργή τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης. [] Κεν­τρι­κό στοι­χεῖ­ο αὐ­τῆς ὅ­λης τῆς πο­λι­τι­κῆς «φι­λο­σο­φί­ας» εἶ­ναι ἡ ἐ­πί­θε­ση στήν ἔν­νοι­α τῆς Πα­τρί­δας καί στό πα­τρι­ω­τι­κό συ­να­ί­σθη­µ­α. ῎Ε­χουν κα­τα­βλη­θεῖ ἀ­πό το­ύς κύ­κλους αὐ­το­ύς ἐ­πί­µ­ο­νες προ­σπά­θει­ες νά ταυ­τι­σθεῖ ὁ Πα­τρι­ω­τι­σµ­ός µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό, τόν σω­βι­νι­σµό, τόν ρα­τσι­σµό, τήν µ­ι­σαλ­λο­δο­ξί­α. Κάθε αὐ­το­νό­η­τη, ἀ­κό­µ­η καί ἡ µ­ε­τρι­ο­πα­θέ­στε­ρη, ἄ­πο­ψη γιά τήν ὑ­πε­ρά­σπι­ση τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας κυ­ρι­αρ­χί­ας καί τήν ἀν­τι­µ­ε­τώ­πι­ση ξέ­νης ἐ­πι­βου­λῆς συ­κο­φαν­τεῖ­ται ὡς «ἐ­θνι­κι­στι­κή ὑ­στε­ρί­α» καί ἀν­τι­προ­τε­ί­νε­ται ὁ «δι­ά­λο­γος» γιά τά κυ­ρι­αρ­χι­κά µ­ας δι­και­ώ­µ­α­τα, ὁ κα­τευ­να­σµ­ός κ.λπ. Λο­γι­κή ἀ­πό­λη­ξη πα­ρό­µ­οι­ων ἀν­τι­λή­ψε­ων, βε­βα­ί­ως, εἶ­ναι ἡ δι­α­µ­όρ­φω­ση ἑ­νός κλί­µ­α­τος αὐ­το­ε­νο­χο­ποί­η­σης καί πα­θη­τι­κῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῶν ἀ­µ­φι­σβη­τή­σε­ων τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας ὑ­πό­στα­σης. Καί ἡ ἀ­πο­δυ­νά­µ­ω­ση τοῦ πνε­ύ­µ­α­τος ἀν­τί­στα­σης στίς ἀ­πει­λές πού πάν­το­τε ὑ­πῆρ­χαν καί πάν­το­τε θά ὑ­πάρ­χουν, στόν τα­ρα­γµ­έ­νο κό­σµ­ο πού πο­ρευ­ό­µ­α­στε ὡς ἔ­θνος ἐ­πί χι­λι­ά­δες χρό­νια.
῎Αλ­λο­θι καί ἀ­φο­ρµή τῆς ἐ­πί­θε­σης ὁ­ρι­σµ­έ­νων προ­σώ­πων καί ὁ­µ­ά­δων ἐ­ναν­τί­ον τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος, τῆς ἔν­νοι­ας τοῦ ῎Ε­θνους καί ὅ­λων τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων, εἶ­ναι ἀ­σφα­λῶς ἡ κα­τά­χρη­σή τους ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α τῶν συν­τα­γµ­α­ταρ­χῶν (1967-1974). Οἱ συν­τα­γµ­α­τάρ­χες κα­τα­σκε­ύ­α­σαν ἕ­να κά­πη­λο ἰ­δε­ο­λο­γι­κό προ­σω­πεῖ­ο χρη­σι­µ­ο­ποι­ών­τας τά ἱ­ε­ρά καί τά ὅ­σια τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κοι­νω­νί­ας, ὅ­πως τό Εἰ­κο­σι­έ­να, τό Σα­ράν­τα, τό τρί­πτυ­χο Πα­τρίς-Θρη­σκε­ί­α-Οἰ­κο­γέ­νεια κ.λπ.
῎Ε­τσι, µόλις κα­τέρ­ρευ­σε τό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς, τό 1974, ἡ κα­τά­χρη­ση αὐ­τή τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α ἔ­δω­σε τό «δι­κα­ί­ω­µ­α» σέ κά­ποι­ους κύ­κλους νά ἐ­πι­τε­θοῦν ὄ­χι µόνον ἐ­ναν­τί­ον τοῦ στρα­το­κρα­τι­κοῦ αὐ­ταρ­χι­σµ­οῦ, ἀλ­λά καί τῶν συ­µ­βό­λων πού αὐ­τός κα­τα­χρά­στη­κε.
∆ι­ά­φο­ροι πα­νε­πι­στη­µ­ια­κοί, δη­µ­ο­σι­ο­γρα­φοῦν­τες ἱ­στο­ρι­κοί κ.λπ., [ ] ἀν­τέ­γρα­ψαν καί εἰ­σή­γα­γαν ἀ­τε­λῶς κά­ποι­ες ἄ­σχε­τες πρός τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να θε­ω­ρη­τι­κές κα­τα­σκευ­ές ἀ­πό τήν Εὐ­ρώ­πη καί τίς ΗΠΑ ἤ ξε­σή­κω­σαν κά­ποι­ες πο­λι­τι­κῶς ὀρ­θές ἰ­δέ­ες τῆς µόδας ἀ­πό πο­λι­τι­κά πε­ρι­ο­δι­κά τῆς Νέας Ὑόρκης ἤ τοῦ ῎Αµστερνταµ καί τίς ὕ­ψω­σαν ὡς λά­βα­ρο πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῆς στα­δι­ο­δρο­µ­ί­ας καί ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κῆς ἀ­νέ­λι­ξης. Καί βρῆ­καν στόν κλει­στό τους χῶ­ρο εὐ­νο­ϊ­κή ἀν­τα­πό­κρι­ση, δι­ό­τι στήν πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή µ­ας κοι­νό­τη­τα ἡ ἄ­κρι­τη εἰ­σα­γω­γή θε­ω­ρι­ῶν (ὅ­πως καί κα­τα­να­λω­τι­κῶν προ­ϊ­όν­των) ἀ­πό τό ἐ­ξω­τε­ρι­κό, πού ὑ­πο­κα­θι­στᾶ τήν κο­πι­α­στι­κή πα­ρα­γω­γή τους, ἔ­χει δυ­στυ­χῶς µ­α­κρά πα­ρά­δο­ση.
Μέ αὐ­τόν τόν τρό­πο, πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τος χά­ριν, ἡ θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης τῶν κα­θη­γη­τῶν Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, πού ἀ­φο­ρᾶ τά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­να βι­ο­µ­η­χα­νι­κά ἔ­θνη τῆς ∆ύ­σης, ἐ­φα­ρµ­ό­σθη­κε µέ ἀ­πί­στευ­τη ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα ἀ­πό κά­ποι­ους πα­νε­πι­στη­µ­ι­α­κο­ύς τῆς µή βι­ο­µ­η­χα­νι­κῶς ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νης χώ­ρας µ­ας. Σύσσωµη ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή», ἀ­να­νε­ω­τι­κή, ἐκ­συγ­χρο­νι­στι­κή κ.λπ. ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή κοι­νό­τη­τα υἱ­ο­θέ­τη­σε τήν ἐ­ξω­πρα­γµ­α­τι­κή γιά τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να αὐ­τήν θε­ω­ρί­α. Γιά νά δοῦ­µ­ε κα­λύ­τε­ρα πῶς λει­τουρ­γεῖ τό στε­ρε­ό­τυ­πο, ἀ­ξί­ζει τόν κό­πο νά στα­θοῦ­µ­ε λί­γο σ’ αὐ­τό τό ση­µ­εῖ­ο.
Τό συ­µ­πέ­ρα­σµ­α πού συ­νή­γα­γε ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή» µ­ας δι­α­νό­η­ση ἀ­πό τήν ἐ­φα­ρµ­ο­γή αὐ­τῆς τῆς θε­ω­ρί­ας, πού θά ἐ­ξε­τά­σου­µ­ε ἀ­µ­έ­σως πα­ρα­κά­τω ἀ­να­λυ­τι­κά, ἦ­ταν ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­ται συ­νέ­χεια τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους, ὅ­τι τό σύγ­χρο­νο ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία κα­τα­σκευή τῆς «νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας», ὅ­τι ἡ ση­µ­ε­ρι­νή ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση εἶ­ναι τε­χνη­τό καί βε­βι­α­σµ­έ­νο «ἰ­δε­ο­λό­γη­µ­α» κ.λπ. Φυ­σι­κά, δέν ἔ­κα­ναν τόν κό­πο, οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νοι, νά µ­ε­λε­τή­σουν τίς πη­γές, νά δι­α­πι­στώ­σουν πρω­το­γε­νῶς πῶς σκε­πτό­ταν καί πῶς αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­ζό­ταν ὁ ῞Ελ­λη­νας τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, για­τί ἔ­γι­νε ἡ µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ 1821, ποιά ἦ­ταν ἡ πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση τοῦ ὑ­πό­δου­λου Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ –καί, ὁ­πωσ­δή­πο­τε, τό κυ­ρί­αρ­χο κα­τά τόν Σο­λω­µό, ἀλ­λά καί πολ­λο­ύς ἄλ­λους– κρι­τή­ριο τῆς γλώσ­σας: τί γλῶσ­σα ὁ­µ­ι­λοῦ­σε ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός στο­ύς αἰ­ῶ­νες τῆς µ­α­κρᾶς Ἱ­στο­ρί­ας του; Δι­α­κό­πη­κε πο­τέ ἡ ὁ­µ­ι­λί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σας στο­ύς µ­α­κρο­ύς αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου καί τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας στίς ἑλ­λη­νι­κές χῶ­ρες; ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῶν δι­α­νο­ου­µ­έ­νων; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς ἀλ­λη­λο­γρα­φί­ας µ­ε­τα­ξύ τῶν ὁ­πλαρ­χη­γῶν καί προ­ε­στῶν τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας; Σέ ποιά γλῶσ­σα ἔ­γρα­ψαν τά κε­ί­µ­ε­νά τους οἱ Φα­να­ρι­ῶ­τες; Τί γλῶσ­σα µ­ι­λοῦ­σε το 1600 και το 1700 ὁ ἁ­πλός λα­ός; Σέ ποιά γλῶσ­σα τρα­γου­δοῦ­σε ὁ ἁ­πλός λα­ός τά δη­µ­ο­τι­κά τρα­γο­ύ­δια του; Τί προ­έ­λευ­ση ἔ­χουν τά ἤ­θη καί τά ἔ­θι­µ­α τοῦ λα­οῦ αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας; Ποι­ά ἦ­ταν ἡ ἱ­στο­ρι­κή συ­νεί­δη­ση, τά κοι­νά ση­µ­εῖ­α ἀ­να­φο­ρᾶς, τό πλαί­σιο αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­σµ­οῦ αὐ­τοῦ τοῦ λα­οῦ; [ ] Ἀλ­λά ἄς δοῦ­µ­ε ἄν τά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τα τῶν προ­ο­δευ­τι­κῶν µ­ας δι­α­νο­ου­µ­έ­νων συ­νά­δουν καί πρός το­ύς ἴ­διους το­ύς θε­ω­ρη­τι­κο­ύς το­ύς ὁ­πο­ί­ους ἐ­πι­κα­λοῦν­ται. Ὁ Έρνεστ Γκέλνερ εἶ­χε πολ­λο­ύς λό­γους νά ἀ­σχο­λη­θεῖ µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό: εἶ­χε γεν­νη­θεῖ τό 1925 στήν Πρά­γα, ἀ­να­πτύ­χθη­κε πνευ­µ­α­τι­κά ἀ­νά­µ­ε­σα στήν τσέ­χι­κη καί τήν γε­ρµ­α­νι­κή κουλ­το­ύ­ρα καί ὡς Ἑ­βραῖ­ος δι­ώ­χθη­κε ἀ­πό το­ύς να­ζί. Ἡ τραυ­µ­α­τι­κή του ἐ­µ­πει­ρί­α ἀ­πό τόν ἐ­θνι­κο­σο­σι­α­λι­σµό ἦ­ταν τό ψυ­χο­λο­γι­κό ὑ­πό­στρω­µ­α καί τό ἀρ­χι­κό κί­νη­τρο πού τόν ὤ­θη­σε νά ἀ­σχο­λη­θεῖ σέ πολ­λές µ­ε­λέ­τες του µέ τό ἐ­θνι­κι­στι­κό φαι­νό­µ­ε­νο. Ὁ ἄλ­λος ἐκ­φρα­στής τῆς θε­ω­ρί­ας τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, ὁ Έρικ Χομπσμπάουμ, ἐ­πί­σης Ἑ­βραῖ­ος δι­ω­κό­µ­ε­νος ἀ­πό το­ύς να­ζί, στρα­τευ­µ­έ­νος κο­µ­µ­ου­νι­στής, συ­νέ­βα­λε καί αὐ­τός στήν ἀ­νά­λυ­ση τοῦ ἐ­θνι­κι­στι­κοῦ φαι­νο­µ­έ­νου. Οἱ δύ­ο αὐ­τοί σπου­δαῖ­οι ἱ­στο­ρι­κοί ἀ­σχο­λή­θη­καν µέ ἕ­να πο­λύ συγ­κε­κρι­µ­έ­νο ἐ­ρώ­τη­µ­α: πῶς ἡ ἀρ­χι­κά πο­λυ­δι­α­σπα­σµ­έ­νη, φε­ου­δα­λι­κή Εὐ­ρώ­πη, κα­τέ­λη­ξε νά πα­ρα­γά­γει ἐ­θνι­κά κρά­τη καί ἐ­θνι­κι­στι­κές ἀν­τι­λή­ψεις πού ὁ­δή­γη­σαν στόν να­ζι­σµό.
Πρά­γµ­α­τι, οἱ δύ­ο αὐ­τοί ἱ­στο­ρι­κοί ἔ­χουν δί­κιο στά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τά τους γιά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α τῶν σύγ­χρο­νων ἐ­θνῶν στόν χῶ­ρο τῆς ∆υ­τι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. ῞Ο­ταν δι­α­λύ­θη­κε τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος, τό 476 µ.Χ., µία παν­σπε­ρµ­ί­α φυ­λῶν χω­ρίς πα­ρελ­θόν καί χω­ρίς ἱ­στο­ρι­κή καί ἐ­θνι­κή συ­νε­ί­δη­ση κα­τέ­κλυ­σε τόν χῶ­ρο τῆς ση­µ­ε­ρι­νῆς ∆υ­τι­κῆς καί Κεν­τρι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Βα­θµ­ια­ῖα, σχη­µ­α­τί­σθη­κε στά ἐ­ρε­ί­πια τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους τό φε­ου­δα­λι­κό σύ­στη­µ­α, στά πλα­ί­σια τοῦ ὁ­πο­ί­ου το­πι­κοί φε­ου­δάρ­χες κυ­βερ­νοῦ­σαν µ­ι­κρά ἤ µ­ε­γά­λα φέ­ου­δα, σέ κα­θε­στώς πρω­τό­γο­νης ἀ­γρο­τι­κῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί ἀ­νυ­παρ­ξί­ας ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν δο­µ­ῶν. Στα­δια­κά, κα­τά τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ πρῶ­τοι πυ­ρῆ­νες κρα­τῶν, πού ἔ­πα­σχαν ὅ­µ­ως ἀ­πό ἐ­θνο­λο­γι­κή καί πο­λι­τι­σµ­ι­κή ὁ­µ­οι­ο­γέ­νεια. Ἡ Ἀ­να­γέν­νη­ση, ὁ ∆ι­α­φω­τι­σµ­ός, ἡ Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἡ ἰ­σχυ­ρο­πο­ί­η­ση τῆς Ἀ­στι­κῆς Τάξης, ἡ δη­µ­ι­ουρ­γί­α ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν µ­η­χα­νι­σµ­ῶν ὁ­δή­γη­σαν τε­λι­κῶς στήν δι­α­µ­όρ­φω­ση ἰ­σχυ­ρῶν κρα­τῶν.
Οἱ Γκέλνερ-Χομπσμπάουμ ἔ­χουν δί­κιο στό ἑ­ξῆς: ὅ­σο πιό ἀ­νο­µ­οι­ο­γε­νές ἐ­θνο­φυ­λε­τι­κά ἦ­ταν ἕ­να εὐ­ρω­πα­ϊ­κό κρά­τος, τό­σο πιό ἰ­σχυ­ρές ἦ­ταν οἱ προ­σπά­θει­ες ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σής του. Τέτοιες προ­σπά­θει­ες ἦ­ταν δυ­να­τόν νά ὁ­δη­γή­σουν –καί στήν πε­ρί­πτω­ση τῆς Γε­ρµ­α­νί­ας ὁ­δή­γη­σαν– στήν ἐ­µ­φά­νι­ση τοῦ πα­ρα­λη­ρη­µ­α­τι­κοῦ σω­βι­νι­σµ­οῦ. Τοῦ ὁ­πο­ί­ου κύ­ρια θύ­µ­α­τα ὑ­πῆρ­ξαν ὡς ἀ­πο­δι­ο­πο­µ­παῖ­οι τρά­γοι οἱ Ἑ­βραῖ­οι, ἐκ τοῦ γε­γο­νό­τος ὅ­τι ἀ­πο­τε­λοῦ­σαν «πα­ρα­φω­νί­α» στο­ύς κόλ­πους ἑ­νός κρά­τους πού ἐ­πε­δί­ω­κε µέ µ­α­νί­α τήν πλή­ρη ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σή του.
Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λα αὐ­τά µέ τήν ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρί­α καί πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα; Ἀ­πο­λύ­τως κα­­µ­ί­α. ῞Ο­ταν τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος δι­α­λύ­θη­κε τό 476, τό Ἀ­να­το­λι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος ὄ­χι µόνον ἐ­πε­βί­ω­σε µέ ἐ­πι­τυ­χί­α, ἀλ­λά ἐ­ξε­λί­χθη­κε σέ παγ­κό­σµ­ια ὑ­περ­δύ­να­µ­η τοῦ Με­σα­ί­ω­να. Ἐ­νῷ ἡ Δυ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη βί­ω­νε τό χι­λι­ό­χρο­νο δρᾶ­µ­α της, σέ κα­τά­στα­ση τρα­γι­κῆς ὑ­πα­νά­πτυ­ξης καί πνευ­µ­α­τι­κοῦ σκό­τους, τό Βυ­ζάν­τιο (Ρω­µ­α­νί­α γιά το­ύς συγ­χρό­νους του) βί­ω­νε µία ἐ­πο­χή ἀ­κµ­ῆς, ἦ­ταν ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος µέ δη­µ­ό­σια δι­ο­ί­κη­ση, ἐκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­µ­α, κοι­νω­νι­κή πρό­νοι­α, ἐ­ξα­γω­γι­κό ἐ­µ­πό­ριο καί, κυ­ρί­ως, παγ­κό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α. ῞Ο­ταν, ἀν­τι­θέ­τως, ἡ ∆ύ­ση εἰ­σῆλ­θε σέ ἐ­πο­χή στα­δια­κῆς ἀ­νά­πτυ­ξης, ὁ βυ­ζαν­τι­νός κό­σµ­ος ὅ­δευ­ε πρός τό τέ­λος του, κι ὅ­ταν ἡ ∆υ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη συγ­κλο­νι­ζό­ταν ἀ­πό τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, τόν ∆ι­α­φω­τι­σµό καί τήν Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός βί­ω­νε τόν δι­κό του, τρα­γι­κό Με­σα­ί­ω­να τοῦ σκό­τους καί τῆς δου­λε­ί­ας.
Ἡ δι­α­δι­κα­σί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, λοι­πόν, ὅ­πως τήν πε­ρι­γρά­φουν οἱ Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, ἀ­φο­ρᾶ ἕ­ναν κό­σµ­ο πού πέ­ρα­σε ἀ­πό τίς φά­σεις τοῦ φε­ου­δα­λι­κοῦ Με­σαί­ω­να, τῆς Ἀ­να­γέν­νη­σης, τοῦ ∆ι­α­φω­τι­σµ­οῦ καί τῆς Βι­ο­µ­η­χα­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, δι­α­δι­κα­σί­ες πού ἀ­που­σι­ά­ζουν παν­τε­λῶς ἀ­πό τήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ιστο­ρί­α λό­γῳ τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Πῶς, λοι­πόν, ἐ­φα­ρµ­ό­ζε­ται µ­έ τό­ση ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α;
Ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός, µ­ε­τά τήν ἀ­πορ­ρό­φη­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­στι­κοῦ κό­σµ­ου ἀ­πό το­ύς Ρω­µ­α­ί­ους, συ­νέ­χι­σε νά κυ­ρια­ρχεῖ πο­λι­τι­στι­κά στά πλα­ί­σια τῆς Ρω­µ­α­ϊ­κῆς Κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­ας (ὁ µ­ε­γα­λύ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός τοῦ Εἰ­κο­στοῦ Αἰ­ῶ­να, ὁ ‘Άρνολντ Τόινμπι θε­ω­ρεῖ τήν Ρώµη µία ἁ­πλῆ πα­ραλ­λα­γή καί ἔκ­φαν­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κό­σµ­ου). Ὁ ἐκ­χρι­στι­α­νι­σµ­ός τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε, µέσα ἀ­πό πολ­λές πε­ρι­πέ­τει­ες, µία νέ­α πο­λι­τι­στι­κή σύν­θε­ση, τόν ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξο βυ­ζαν­τι­νό κό­σµ­ο. Ἡ συ­νε­ί­δη­ση τοῦ ῞Ελ­λη­να ὀρ­θό­δο­ξου, ὑ­πη­κό­ου τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους, ὁ­δή­γη­σε στήν ἔν­νοι­α τοῦ Ρω­µ­η­οῦ: εἶ­ναι ἕ­να νέ­ο στά­διο τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας, πού ἀ­σφα­λῶς ὑ­πέ­στη δι­α­δο­χι­κές µ­ε­ταλ­λα­γές καί πέ­ρα­σε ἀ­πό πολ­λές φά­σεις στίς χι­λι­ε­τί­ες τῆς Ἱ­στο­ρί­ας του. Οἱ ἐν συ­νε­χε­ί­ᾳ φυ­λε­τι­κές ἀ­να­µ­ε­ί­ξεις τοῦ Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ (κυ­ρί­ως µέ Σλα­ύ­ους, Φράγ­κους καί Ἀλ­βα­νο­ύς) κα­τά τόν Με­σα­ί­ω­να, ὄ­χι µόνον δέν δι­έ­σπα­σαν τήν ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση, ἀλ­λά τήν ἐν­δυ­νά­µ­ω­σαν µέ νέ­α δυ­να­µ­ι­κή.
Οἱ µ­ε­τα­να­στευ­τι­κές εἰσ­ρο­ές ὁ­δη­γοῦ­σαν σέ ἀ­φο­µ­ο­ί­ω­ση τῶν µ­ε­τα­να­στῶν («το­ύς Σλα­ύ­ους γραι­κώ­σας», γρά­φει γιά τόν πα­τέ­ρα του Βα­σί­λει­ο Α΄ ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του, ἐ­νῷ ὅ­λοι γνω­ρί­ζου­µ­ε τήν πρω­το­πο­ρια­κή δρά­ση τῶν Ἀρ­βα­νι­τῶν καί τῶν λα­τι­νο­γε­νῶν Βλά­χων στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση καί σέ ὅ­λους το­ύς ἐ­θνι­κο­ύς ἀ­γῶ­νες). Χρει­ά­ζε­ται ἰ­δι­α­ί­τε­ρη ἐ­µ­µ­ο­νή σέ µία βι­ο­λο­γι­κή φυ­λε­τι­κή ἀν­τί­λη­ψη τῆς Ἱ­στο­ρί­ας, γιά νά µήν ἀν­τι­λα­µ­βά­νε­ται κα­νε­ίς τήν ἀ­φο­µ­οι­ω­τι­κή λει­τουρ­γί­α τῶν πο­λι­τι­σµ­ῶν. [ ] Οἱ βα­θύ­τε­ρες ρί­ζες τῆς σύγ­χρο­νης ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης φθά­νουν πί­σω ὥς τήν ὁ­µ­η­ρι­κή ἐ­πο­χή, καί δι­ή­νυ­σαν χι­λι­ε­τί­ες πρίν φθά­σου­µ­ε στήν Τουρ­κο­κρα­τί­α καί στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση. ῞Ο­ποι­ος δέν ἔ­χει µ­ε­λε­τή­σει σέ βά­θος τά ὁ­µ­η­ρι­κά ἔ­πη, τόν Ἐ­πι­τά­φιο τοῦ Πε­ρι­κλέ­ους, τίς δη­µ­η­γο­ρί­ες τοῦ Ἰ­σο­κρά­τους, ὅ­ποι­ος δέν ἔ­χει δι­α­βά­σει προ­σε­κτι­κά τήν Ἱ­στο­ρί­α τοῦ Με­γά­λου Ἀ­λε­ξάν­δρου καί τῶν ∆ι­α­δό­χων τοῦ Gustav Droysen, ὅ­ποι­ος δέν γνω­ρί­ζει τί γρά­φει ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του γιά τόν ἐ­ξελ­λη­νι­σµό τῶν Σλα­ύ­ων, κι ὅ­ποι­ος δέν ἐ­µ­βά­θυ­νε στοι­χει­ω­δῶς στήν ὑ­στε­ρο­βυ­ζαν­τι­νή πο­ί­η­ση ὅ­πως καί στό ἔρ­γο τῆς Ἑ­λέ­νης Γλύ­κα­τζη-Ἀρ­βε­λέρ γιά τήν Πο­λι­τι­κή Ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἄν κά­ποι­ος δέν δι­ά­βα­σε µ­ε­τα­βυ­ζαν­τι­νή λο­γο­τε­χνί­α, ἀ­κρι­τι­κά ἔ­πη καί κλέ­φτι­κα τρα­γο­ύ­δια, ἀλ­λά καί Νε­ο­ελ­λη­νι­κό ∆ι­α­φω­τι­σµό, καί δέν µελέτησε ἐ­µ­βρι­θῶς τίς ἑλ­λη­νι­κές κοι­νό­τη­τες τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, σί­γου­ρα δέν µ­πο­ρεῖ νά συλ­λά­βει τήν πολυκύµαντη καί θυ­ελ­λώ­δη δι­α­δρο­µή τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης.
Ὁ σο­φός Γκέλνερ τό ξέ­ρει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό το­ύς ἐν Ἑλ­λά­δι ἀν­τι­γρα­φεῖς του: «Ἡ πρώ­τη ἐ­θνι­κι­στι­κή ἐ­ξέ­γερ­ση ἔ­λα­βε χώ­ρα λί­γα χρό­νια µ­ε­τά τό Συ­νέ­δριο τῆς Βι­έν­νης καί ἦ­ταν ἡ ἑλ­λη­νι­κή», γρά­φει στό ἔρ­γο του Ἐ­θνι­κι­σµ­ός: πο­λι­τι­σµ­ός, πί­στη καί ἐ­ξου­σί­α [σέ ἑλ­λη­νι­κή µ­ε­τά­φρα­ση ἀ­πό τίς ἐκ­δό­σεις Ἀ­λε­ξάν­δρεια, Ἀ­θή­να 2002, σ. 69-70]. Καί συ­νε­χί­ζει: «Θά ἦ­ταν ἄ­σκο­πο νά ἀρ­νη­θοῦ­µ­ε ὅ­τι ὁ­ρι­σµ­έ­να γνω­ρί­σµ­α­τά της συ­νι­στοῦν κά­ποι­ο πρό­βλη­µ­α γιά τήν θε­ω­ρί­α µ­ας, ἡ ὁ­πο­ί­α συν­δέ­ει τόν ἐ­θνι­κι­σµό µέ τόν βι­ο­µ­η­χα­νι­σµό. Τό Να­ύ­πλιο (πρώ­τη πρω­τε­ύ­ου­σα τῆς Ἀ­νε­ξάρ­τη­της Ἑλ­λά­δας) καί ἡ Ἀ­θή­να τοῦ πρώ­ι­µ­ου 19ου αἰ­ῶ­να πα­ρου­σί­α­ζαν ἐ­λά­χι­στη ὁ­µ­οι­ό­τη­τα µέ τό Μάντσεστερ τοῦ ῎Ενγκελς, ἐ­νῷ ὁ Μο­ριᾶς δέν ἔ­µ­οια­ζε µέ τά λαγ­κά­δια τοῦ Λάνκασαϊαρ… εἶ­ναι εὔ­λο­γη ἡ ὑ­πο­ψί­α ὅ­τι ἀρ­χι­κά τό ἑλ­λη­νι­κό ἐ­θνι­κό κί­νη­µ­α δέν ἀ­πο­σκο­ποῦ­σε σ’ ἕ­να ὁ­µ­οι­ο­γε­νές νε­ω­τε­ρι­κό ἐ­θνι­κό κρά­τος, ἀλ­λά µ­ᾶλ­λον… νά ἀν­τι­κα­τα­στή­σει τήν Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α µ’ ἕ­να νέ­ο Βυ­ζάν­τιο». ∆ι­αυ­γέ­στα­τη ἀ­νά­λυ­ση. Καί δι­α­πι­στώ­νει ὁ ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἔν­τι­µ­ος Γκέλνερ: «Σέ γε­νι­κές γρα­µ­µ­ές, ὄ­χι µόνο ὁ ἑλ­λη­νι­κός, ἀλ­λά ὅ­λοι οἱ βαλ­κα­νι­κοί ἐ­θνι­κι­σµ­οί φα­ί­νε­ται νά συ­νι­στοῦν µ­εῖ­ζον πρό­βλη­µ­α γι’ αὐ­τήν τήν θε­ω­ρί­α, ἄν λά­βου­µ­ε ὑ­π’ ὄ­ψιν τήν κα­θυ­στέ­ρη­ση τῶν Βαλ­κα­νί­ων σύ­µ­φω­να µέ τά κρι­τή­ρια τοῦ βι­ο­µ­η­χα­νι­σµ­οῦ καί τῆς νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας».
Οἱ δι­ά­φο­ροι κα­θη­γη­τές τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν πα­νε­πι­στη­µ­ί­ων, πού βι­ά­στη­καν ἀ­πρό­σε­κτα νά ἐ­φα­ρµ­ό­σουν τήν θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης στήν ἑλ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, ὑ­πο­βάλ­λον­τάς µ­ας τήν ἰ­δέ­α ὅ­τι τό ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία τε­χνη­τή κα­τα­σκευή τῆς Νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας, ἀ­σφα­λῶς δέν πρό­σε­ξαν τί γρά­φει ὁ ἴ­διος ὁ Γκέλνερ στήν σε­λί­δα 144-45 τοῦ ἐν λό­γῳ βι­βλί­ου του (πού σύ­µ­φω­να µέ αὐ­τά πού ἔ­γρα­ψε στόν πρό­λο­γο ὁ γυι­ός –ἐ­πί­σης κα­θη­γη­τής– τοῦ συγ­γρα­φέ­α: «…εἶ­ναι ἡ τε­λευ­τα­ί­α του λέ­ξη στό θέ­µ­α τοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Ἀν­τι­προ­σω­πε­ύ­ει ἐ­πί­σης τήν πιό ὥ­ρι­µ­η ἀ­νά­λυ­σή του…»). Γρά­φει λοι­πόν στό τέ­λος τοῦ βι­βλί­ου του ὁ Γκέλνερ: «Ἡ δι­κή µ­ου ἄ­πο­ψη εἶ­ναι ὅ­τι κά­ποι­α ἔ­θνη δι­α­θέ­τουν αὐ­θεν­τι­κο­ύς ἀρ­χα­ί­ους ὀ­µ­φα­λο­ύς, ἄλ­λα ἔ­χουν ὀ­µ­φα­λο­ύς πού ἐ­πι­νο­ή­θη­καν γιά χά­ρη τους ἀ­πό τήν ἴ­δια τήν ἐ­θνι­κι­στι­κή τους προ­πα­γάν­δα καί ἄλ­λα δέν ἔ­χουν κα­θό­λου ὀ­µ­φα­λό. Πι­στε­ύ­ω ἀ­κό­µ­η ὅ­τι ἡ µ­ε­σα­ί­α κα­τη­γο­ρί­α εἶ­ναι µέχρι στι­γµ­ῆς ἡ µ­ε­γα­λύ­τε­ρη, ἀλ­λά εἶ­µ­αι ἀ­νοι­χτός στίς δι­ορ­θώ­σεις πού θά ὑ­πο­δε­ί­κνυ­ε µία ἱ­στο­ρι­κή ἔ­ρευ­να. Σέ κά­θε πε­ρί­πτω­ση, νά πῶς πρέ­πει νά δι­α­τυ­πω­θεῖ τό ὅ­λο ζή­τη­µ­α».[]

Νά πῶς λει­τουρ­γεῖ ἡ πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή κοι­νό­τη­τα στήν Ἑλ­λά­δα

Οἱ αὐ­τό­κλη­τοι εἰ­σα­γω­γεῖς πα­ρό­µ­οι­ων ξέ­νων θε­ω­ρι­ῶν, προ­σα­ρµ­ο­σµ­έ­νων κα­ταλ­λή­λως ὥ­στε νά ἐ­φα­ρµ­ο­σθοῦν στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α κα­τά τό δο­κοῦν, προ­σπα­θοῦν νά ἐ­µ­φα­νί­σουν τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι τό Ἑλ­λη­νι­κό ῎Ε­θνος εἶ­ναι ἕ­να τε­χνη­τό κα­τα­σκε­ύ­α­σµ­α ἐ­θνι­κι­στῶν ἱ­στο­ρι­κῶν καί ἀ­κρο­δε­ξι­ῶν προ­πα­γαν­δι­στῶν. ῞Ο­τι στήν οὐ­σί­α οἱ κά­τοι­κοι αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας, µία παν­σπε­ρµ­ί­α Ἀλ­βα­νῶν, Σλα­ύ­ων, Βλά­χων, Σα­ρα­κα­τσά­νων καί ἄλ­λων ἀ­προσ­δι­ο­ρί­στου προ­ε­λε­ύ­σε­ως µ­ε­το­ί­κων, ἀ­πο­φά­σι­σαν µία ὡ­ρα­ί­α πρω­ί­α νά ἐ­πα­να­στα­τή­σουν ἔ­τσι χω­ρίς λό­γο, µ­ᾶλ­λον λό­γῳ ἀ­ναρ­χι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρος, δι­ά­θε­σης γιά πλι­ά­τσι­κο καί ἐξ αἰ­τί­ας ἐ­θνι­κι­στι­κῶν προ­κα­τα­λή­ψε­ων ἐ­ναν­τί­ον τῶν Το­ύρ­κων. Ἡ Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α ἦ­ταν, φα­ί­νε­ται, ἕ­να πο­λυ­ε­θνι­κό πο­λυ­πο­λι­τι­σµ­ι­κό κρά­τος, ὅ­που δι­α­βι­οῦ­σαν ἁ­ρµ­ο­νι­κά δι­ά­φο­ρες ἐ­θνό­τη­τες χω­ρίς πολ­λά προ­βλή­µ­α­τα. Ἰ­δε­ο­λο­γι­κό ἐ­πί­χρι­σµ­α σ’ αὐ­τήν τήν ἐκ­δή­λω­ση ἀ­ναρ­χί­ας ἔ­δω­σε ὁ ἀ­πό­η­χος τῆς Γαλ­λι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης καί ἡ ἐ­πί­δρα­σή της σέ κά­ποι­ους δι­α­νο­ου­µ­έ­νους, πού ἀ­πο­φά­σι­σαν νά ἐ­πι­βά­λουν στα­νι­κά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α ἐ­λε­ύ­θε­ρου κρά­τους στο­ύς εὐ­χα­ρι­στη­µ­έ­νους ρα­γι­ά­δες.
Μπο­ρεῖ αὐ­τά νά ἠ­χοῦν εἰ­ρω­νι­κά, ἀλ­λά δέν εἶ­ναι. Εἶ­ναι ἁ­πλῶς αὐ­τά πού πο­λύ σο­βα­ρά δη­µ­ο­σι­εύ­ουν οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ού­µ­ε­νοι στόν ἑλ­λη­νι­κό Τύ­πο καί σέ ἑλ­λη­νι­κά «ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά» κε­ί­µ­ε­να. ῎Ας δοῦ­µ­ε µ­ε­ρι­κά πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τα.
Κυ­ρια­κή 24 Μαρ­τί­ου 2002
(Πα­ρα­µ­ο­νή τῆς ἐ­θνι­κῆς ἑ­ορ­τῆς.)

Ὁ κ. Πέτρος Πι­ζά­νιας, τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει ἐ­κτε­νέ­στα­το ἄρ­θρο στήν ἐ­φη­µ­ε­ρί­δα Κα­θη­µ­ε­ρι­νή, µέ τί­τλο, «Ἀ­πό το­ύς Γα­ζῆ­δες ὥς τήν ὀ­θω­µ­α­νι­κή ὁ­λο­κλή­ρω­ση» (σ. 5). Ἀ­φοῦ χα­ρα­κτη­ρί­ζει «ἀ­τε­λέ­στα­τη κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­α» (!) τόν ἑλ­λη­νι­στι­κό κό­σµ­ο πού δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε ὁ Μέγας Ἀ­λέ­ξαν­δρος, ἔρ­χε­ται στόν 13ο αἰ­ῶ­να, ὅ­ταν ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ «Γα­ζῆ­δες ἱπ­πό­τες τῆς ἡ­µ­ι­σε­λή­νου», ὅ­πως ἐ­πί λέ­ξει ἀ­πο­κα­λεῖ το­ύς πρώ­τους Το­ύρ­κους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Προ­φα­νῶς ὁ κ. Πι­ζά­νιας χρη­σι­µ­ο­ποι­εῖ τόν ὅ­ρο «ἱπ­πό­τες» γιά νά ἀ­πο­δώ­σει ἱπ­πο­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο­ύς µ­ογ­γο­λι­κῆς προ­ε­λε­ύ­σε­ως Τουρ­κο­µ­ά­νους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Πρέ­πει ἐ­δῶ νά ὑ­πεν­θυ­µ­ί­σου­µ­ε στόν κ. Πι­ζά­νια ὅ­τι ὁ ὅ­ρος «ἱπ­πό­της» ἔ­χει συγ­κε­κρι­µ­έ­να κοι­νω­νι­ο­λο­γι­κά καί ἱ­στο­ρι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: ἱπ­πό­της (ἄς δι­α­βά­σει τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Μ. Μπλοχ Ἡ Φε­ου­δα­λι­κή Κοι­νω­νί­α, ἔ­χει µ­ε­τα­φρα­στεῖ καί στά ἑλ­λη­νι­κά) εἶ­ναι ὁ ἀ­νή­κων στήν κλη­ρο­νο­µ­ι­κή φε­ου­δα­λι­κή ἀ­ρι­στο­κρα­τί­α τῶν Εὐ­ρω­πα­ί­ων γαι­ο­κτη­µ­ό­νων τοῦ Με­σα­ί­ω­να, συν­δέ­ε­ται µέ τήν µ­α­κρα­ί­ω­νη κα­το­χή γαι­ῶν καί τήν κυ­ρι­αρ­χί­α ἐ­πί τῶν αὐ­το­χθό­νων πλη­θυ­σµ­ῶν καί εἶ­ναι µία κοι­νω­νι­κή κα­τη­γο­ρί­α ἰ­δι­ό­τυ­πη, πού ἀ­να­πτύ­χθη­κε ἀ­πο­κλει­στι­κά ἐ­πί δυ­τι­κο­ευ­ρω­πα­ϊ­κοῦ ἐ­δά­φους το­ύς Μέσους Αἰ­ῶ­νες. Ἀ­να­λο­γί­ες, ἀλ­λά ὄ­χι τα­ύ­τι­ση, ὑ­πάρ­χει µέ το­ύς Ἰάπωνες Σα­µ­ου­ρά­ι, ἐ­πί­σης γαι­ο­κτή­µ­ο­νες µέ αὐ­το­νο­µ­ί­α ἔ­ναν­τι τῆς κεν­τρι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λ’ αὐ­τά µέ το­ύς νο­µ­ά­δες ἐ­κτρο­φεῖς ἀ­λό­γων καί αἰ­γο­προ­βά­των, κοι­µ­ώ­µ­ε­νους σέ σκη­νές καί τρώ­γον­τες ἀ­πο­ξη­ρα­µ­έ­νο κρέ­ας κα­µ­ή­λας πε­ρι­φε­ρό­µ­ε­νους Τουρ­κο­µ­ά­νους τοῦ 13ου αἰ­ῶ­να;
Ἀλ­λά ὑ­πάρ­χει καί συ­νέ­χεια: Οἱ ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Γα­ζή­δων, γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας, «δέν δι­έ­φε­ραν ὡς πρός τήν πρα­κτι­κή καί τό κί­νη­τρο πού χα­ρα­κτή­ρι­ζαν τίς ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν καί τῶν ∆υ­τι­κῶν» (sic).
Ἐ­δῶ ἐ­ξο­µ­οι­ώ­νε­ται ἕ­να ἰ­σχυ­ρό, οἰ­κο­νο­µ­ι­κά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νο καί πο­λι­τι­κά ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος, µ­έ παγ­κό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α, ὅ­πως τό Βυ­ζάν­τιο, µέ πε­ρι­πλα­νώ­µ­ε­να βαρ­βα­ρι­κά φῦ­λα πού λή­στευ­αν τόν πλοῦ­το του. Ἀλ­λά ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἔ­χει ἄλ­λη ἄ­πο­ψη γιά τό Βυ­ζάν­τιο. Ἀ­να­φέ­ρει λί­γο πά­ρα κά­τω «τό γνω­στό ἀ­πό το­ύς πρώ­τους αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου πρό­τυ­πο τῆς κλει­στῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί κοι­νω­νί­ας, καί τῆς ἀ­πό­λυ­της θε­ο­κρα­τι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας». ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή οἰ­κο­νο­µ­ί­α» τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου, πα­ρα­πέ­µ­που­µ­ε τόν κ. Πι­ζά­νια στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας τοῦ µ­αρ­ξι­στῆ Ρώσ­σου ἱ­στο­ρι­κοῦ Μ. Β. Λεβτσένκο [Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἐκ­δό­σεις Ἀ­να­γνω­στί­δη, σ. 30-31 καί ἀλ­λοῦ], ὅ­που ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν συ­ναλ­λα­γῶν καί στήν κα­τά­κτη­ση νέ­ων ἀ­γο­ρῶν, κα­θώς καί στίς τε­ρά­στι­ες ἐ­ξα­γω­γές βυ­ζαν­τι­νῶν προ­ϊ­όν­των σ’ ὅ­λον τόν κό­σµ­ο. Τά ἴ­δια γρά­φουν καί ὅ­λες οἱ κλασ­σι­κές βυ­ζαν­τι­νές ἱ­στο­ρί­ες, ἡ δέ ἀ­εί­µ­νη­στη Ἀγ­γε­λι­κή Λα­ΐ­ου, κα­θη­γή­τρια τοῦ Χάρβαρντ, ἀ­κα­δη­µ­α­ϊ­κός καί πρώ­ην ὑ­πουρ­γός τῆς κυ­βερ­νή­σε­ως Ση­µ­ί­τη, πα­ρου­σι­ά­ζει, στά κλασ­σι­κά ἔρ­γα της γιά τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α, πού ἀ­σφα­λῶς ἔ­χει ὑ­π’ ὄ­ψιν του ὁ κ. Πι­ζά­νιας, τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α κα­θό­λου «κλει­στή», ἀλ­λά ἐ­ξω­στρε­φῆ καί ἀ­νοι­χτή. ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή» βυ­ζαν­τι­νή κοι­νω­νί­α, κλει­στή εἶ­ναι µία κοι­νω­νί­α χω­ρίς κοι­νω­νι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, π.χ. ἡ ἰν­δι­κή µέ τίς κά­στες της. Ἀ­πε­ναν­τί­ας στό Βυ­ζάν­τιο ὑ­πῆρ­χε πλή­ρης κι­νη­τι­κό­τη­τα, χω­ρι­κοί ὅ­πως ὁ Ἰ­ου­στί­νος ἤ ὁ Βα­σί­λει­ος Α΄ ὁ Μα­κε­δών ἔ­γι­ναν αὐ­το­κρά­το­ρες, ἀλ­λά καί οὔ­τε ἡ φυ­λε­τι­κή κα­τα­γω­γή ἔ­παι­ζε ρό­λο, δι­ό­τι αὐ­το­κρά­το­ρες ἔ­γι­ναν Ἀ­ρµ­έ­νιοι, Γε­ωρ­για­νοί, Σλα­ύ­οι κ.λπ.
Ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἐ­πα­νῆλ­θε δρι­µ­ύ­τε­ρος τήν Κυ­ρια­κή 4 Ἀ­πρι­λί­ου 2004 καί πά­λι στήν φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή (σ. 5), µέ νέ­ο ἄρ­θρο, ὑ­πό τόν τί­τλο «Κα­τα­γω­γι­κοί µ­ῦ­θοι καί πο­λι­τι­κό σχέ­διο τοῦ ᾽21» καί τόν ἐκ­πλη­κτι­κό ὑ­πό­τι­τλο ἐ­πί λέ­ξει: «Ἡ Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή τῆς ἀ­πό­φα­σης τῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων δι­α­φω­τι­στῶν», ὅ­που γρά­φει τά ἑ­ξῆς: «Τό προ­ε­πα­να­στα­τι­κό ἔρ­γο τῶν Ἑλ­λή­νων δι­α­φω­τι­στῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­νό­η­ση τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς ταυ­τό­τη­τας τῶν Ἑλ­λή­νων, ἡ δι­ά­δο­σή της µέσῳ πε­ρι­ο­δι­κῶν, φυλ­λα­δί­ων καί βι­βλί­ων (ἐ­ρώ­τη­ση δι­κή µ­ου: πῶς σ’ ἕ­ναν λαό ἀ­ναλ­φά­βη­το, ποι­µ­έ­νων καί χω­ρι­κῶν, δι­α­δό­θη­κε ἡ «ἐ­πι­νο­η­µ­έ­νη ἐ­θνι­κή ταυ­τό­τη­τα» µέσῳ βι­βλί­ων; Οἱ κλέ­φτες, οἱ ἁ­ρµ­α­το­λοί καί οἱ ἀ­γω­νι­στές ἤ­ξε­ραν νά δι­α­βά­ζουν;) καί τέ­λος ἡ ἀ­νύ­ψω­σή της σέ πο­λι­τι­κή ἰ­δε­ο­λο­γί­α». Ἀλ­λά ἀ­κοῦ­στε καί τήν συ­νέ­χεια: «Στά σχο­λι­κά ἐγ­χει­ρί­δια, στίς ἐ­πε­τε­ί­ους ὅ­πως ἡ ση­µ­ε­ρι­νή, µ­ᾶς δι­δά­σκουν ὅ­τι ὁ λα­ός δέν ἄν­τε­χε πλέ­ον τή σκλα­βιά καί ἐ­ξε­γέρ­θη­κε. Ὁ λα­ϊ­κι­σµ­ός, δι­ά­χυ­τος στήν κοι­νω­νί­α µ­ας ἐ­πί δε­κα­ε­τί­ες, δέν ἀ­φή­νει ἥ­συ­χη οὔ­τε τήν ἱ­στο­ρί­α οὔ­τε πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν λαό. Στήν πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα κα­µ­µ­ί­α ἀ­ξι­ο­ση­µ­ε­ί­ω­τη λα­ϊ­κή ἐ­ξέ­γερ­ση δέν ἔ­γι­νε στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης µέ ἐ­ξα­ί­ρε­ση αὐ­τήν τοῦ Ἀν­τω­νί­ου Οἰ­κο­νό­µ­ου στήν ῞Υ­δρα καί ἴ­σως στή Σάµο. Ἡ ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων ὀ­φε­ί­λε­ται ἐν πολ­λοῖς στό γε­γο­νός ὅ­τι τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό σύ­στη­µ­α εἶ­χε ἐ­µ­πε­δώ­σει µ­η­χα­νι­σµ­ο­ύς συ­να­ί­νε­σης µέ τίς το­πι­κές ἀ­γρο­τι­κές κοι­νω­νί­ες. Καί ἡ συ­να­ί­νε­ση αὐ­τή ἦ­ταν ἀρ­κε­τά λει­τουρ­γι­κή ἀ­κό­µ­η καί τίς πα­ρα­µ­ο­νές τοῦ ᾽21. Στίς λί­γες πε­ρι­πτώ­σεις πού ἡ συ­να­ί­νε­ση δέν λει­τουρ­γοῦ­σε, ὅ­πως στήν πε­ρί­πτω­ση τῶν Σου­λι­ω­τῶν, τό­τε καί µόνο τό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό κρά­τος χρη­σι­µ­ο­ποι­οῦ­σε τή βί­α. Τό ᾽21 δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή ἑ­νός προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου σχε­δί­ου [ ] Προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου ἐν πολ­λοῖς ἀ­πό το­ύς δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νους δι­α­φω­τι­στές πού συγ­κρό­τη­σαν καί ἀ­νέ­πτυ­ξαν τήν κα­τ’ ἐ­ξο­χήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή ὀρ­γά­νω­ση τῶν Ἑλ­λή­νων, τή Φι­λι­κή Ἑ­ται­ρε­ί­α, ὑ­πό τήν ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» (sic!).
Ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ὅ­πως φα­ί­νε­ται, εἶ­ναι φα­να­τι­κός ὀ­πα­δός τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς θε­ω­ρί­ας τῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ὁ­λό­κλη­ρη Ἐ­πα­νά­στα­ση, πού ξε­σή­κω­σε ἕ­ναν ὁ­λό­κλη­ρο λαό καί µάλιστα σέ ὁ­λό­κλη­ρη τήν Βαλ­κα­νι­κή, µία Ἐ­πα­νά­στα­ση πού εἶ­χε θύ­µ­α­τα Πα­τρι­άρ­χες, προ­ε­στο­ύς, κα­πε­τα­να­ί­ους, κλέ­φτες καί ἁ­ρµ­α­το­λούς καί ἁ­πλο­ύς ἀ­γρό­τες, δέν ἔ­γι­νε µέ τήν πρό­θυ­µ­η καί ἀ­δι­άλ­λα­κτη βο­ύ­λη­ση τῶν ρα­γι­ά­δων νά ζή­σουν ἐ­λε­ύ­θε­ροι ἤ νά πε­θά­νουν, ἀλ­λά ἦ­ταν προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νο προ­ϊ­όν µ­υ­στι­κῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ἐκ­πλη­κτι­κό!
Ἐξ ἄλ­λου ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ἄν καί τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας, δέν ἔ­χει φα­ί­νε­ται δι­α­βά­σει κα­λά τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Σάθα Ἡ Τουρ­κο­κρα­του­µ­έ­νη Ἑλ­λάς, ἀλ­λά οὔ­τε το­ύς Πε­ρι­η­γη­τές τοῦ Κυ­ρι­ά­κου Σι­µ­ό­που­λου. Ἐ­κεῖ θά µάθαινε ὅ­τι πε­ρί­που κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια (δη­λα­δή ἀ­νά µία γε­νιά) ξε­σποῦ­σαν ἐ­πα­να­στά­σεις, σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀ­πό τήν πρώ­τη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ, ἀ­µ­έ­σως µ­ε­τά τήν ῞Α­λω­ση, µέχρι τά Ὀρ­λω­φι­κά τό 1770 καί τήν ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Βλα­χά­βα στόν Ὄ­λυ­µ­πο τό 1806. Καί, τέ­λος πάν­των, ἄν θε­ω­ρεῖ τόν Σάθα καί τόν Σι­µ­ό­που­λο ἐ­θνι­κι­στές ἱ­στο­ρι­κο­ύς, ἄς δι­α­βά­σει καί τόν κα­θό­λου –µά κα­θό­λου– φι­λέλ­λη­να Φίνλεϊ, πού λέ­ει ἀ­κρι­βῶς τά ἴ­δια. Ἀλ­λά τό κε­ί­µ­ε­νο τοῦ κ. Πι­ζά­νια στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δέν ἔ­χει οὔ­τε µία –οὔ­τε µία!– βι­βλι­ο­γρα­φι­κή πα­ρα­πο­µ­πή. Οἱ «µ­η­χα­νι­σµ­οί συ­να­ί­νε­σης», ἐξ ἄλ­λου, πού εἶ­χε δι­α­µ­ορ­φώ­σει τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό κρά­τος σύ­µ­φω­να µέ τόν κ. Πι­ζά­νια, ἦ­ταν οἱ ἀ­πο­κε­φα­λι­σµ­οί, τό παι­δο­µ­ά­ζω­µ­α, ἡ ἄ­γρια φο­ρο­λο­γί­α, οἱ γε­νι­κευ­µ­έ­νες σφα­γές καί ἄλ­λες δη­µ­ο­κρα­τι­κές καί φι­λει­ρη­νι­κές δι­α­δι­κα­σί­ες. Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τήν κά­θο­δο, στά 1715, στόν Μο­ριᾶ καί στήν Ρο­ύ­µ­ε­λη, τοῦ µ­ε­γά­λου βε­ζύ­ρη Ἁ­λῆ-Κι­ου­µ­ουρ­τζῆ, ἐ­πι­κε­φα­λῆς τε­ρα­στί­ου στρα­τε­ύ­µ­α­τος, πού ἰ­σο­πέ­δω­σε τήν νό­τια Ἑλ­λά­δα; Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει τήν κα­τα­στρο­φή τοῦ Μο­ριᾶ τό 1770 ἀ­πό τόν Κα­ρά-Μου­στα­φᾶ καί το­ύς 100.000 Τουρ­καλ­βα­νο­ύς του; Γιά ποιά «συ­να­ί­νε­ση» µ­ι­λᾶ ὁ κ. Πι­ζά­νιας;
Καί γιά ποιά «ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων» στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας; Τί ἦ­ταν τό­τε τό Βαλ­τέ­τσι, τό Λάλα, ἡ Κα­λα­µ­ά­τα κ.λπ.;
Κι ὅ­σο γιά τήν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ», ὁ κ. Πι­ζά­νιας λί­γο µ­ᾶς τά µ­περ­δε­ύ­ει: ἡ Γαλ­λι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση ἔ­γι­νε τό 1789. Τότε ἐ­πιρ­ροή τί­νος πρά­γµ­α­τος ἦ­ταν ἡ γε­νι­κευ­µ­έ­νη ἐ­ξέ­γερ­ση τοῦ 1770 ἤ οἱ προ­η­γο­ύ­µ­ε­νες ἐ­πα­να­στά­σεις (σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας γί­νον­ταν, ὅ­πως εἴ­πα­µ­ε, ἐ­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­µ­α­τα κα­τά µέσον ὅ­ρο κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια); ’Ή ἦ­ταν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» τό ἐ­πα­να­στα­τι­κό κί­νη­µ­α τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ στήν Πε­λο­πόν­νη­σο τοῦ 1460, τρεῖς αἰ­ῶ­νες πρίν τόν ἰ­α­κω­βι­νι­σµό;
Ἀλ­λά τήν βα­θύ­τε­ρη φι­λο­σο­φί­α τοῦ κ. Πι­ζά­νια δι­α­κρί­νει κα­νε­ίς κα­λύ­τε­ρα ὅ­ταν, πα­ρά κά­τω, ἀ­πο­κα­λεῖ τό σύν­θη­µ­α «φω­τιά καί τσε­κο­ύ­ρι στο­ύς προ­σκυ­νη­µ­έ­νους» (πού ἐ­ξα­πέ­λυ­σε ὁ Κο­λο­κο­τρώ­νης τό 1825-6 ἐ­ναν­τί­ον ὅ­σων δή­λω­ναν ὑ­πο­τα­γή στόν Ἰµπραήµ πού κα­τέ­και­ε τήν Πε­λο­πόν­νη­σο) ὡς «κι­νή­σεις, πού θυ­µ­ί­ζουν πε­ρί­ο­δο ἐ­πα­να­στα­τι­κοῦ τρό­µ­ου». Εἶ­ναι ἐ­πί­σης ἀ­πο­λύ­τως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ὅ­τι ὁ κ. Πι­ζά­νιας γρά­φει «ἐ­νάν­τια στο­ύς “προ­σκυ­νη­µ­έ­νους” ῞Ελ­λη­νες στόν Ἰµπραήµ», δη­λα­δή θέ­τει τήν λέ­ξη προ­σκυ­νη­µ­έ­νους σέ εἰ­σα­γω­γι­κά. Κα­τα­λά­βα­µ­ε, κ. Πι­ζά­νια…
Καί νά σκε­φθεῖ κα­νε­ίς ὅ­τι τό κε­ί­µ­ε­νό του ἐκ­φω­νή­θη­κε ὡς πα­νη­γυ­ρι­κός τῆς 25ης Μαρ­τί­ου στό Γε­ω­πο­νι­κό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο…
∆έν τε­λει­ώ­σα­µ­ε µέ τόν κ. Πι­ζά­νια. Ἐ­πα­νῆλ­θε µέ συ­νέν­τευ­ξή του στήν ἄ­πει­ρα φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή στίς 29 Ἀ­πρι­λί­ου 2007 (σ. 7), ὅ­που δι­α­τυ­πώ­νει τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι, ὅ­πως ξέ­ρα­µ­ε µέχρι σή­µ­ε­ρα, κι ὅ­πως οἱ ἴ­διοι οἱ πρω­τα­γω­νι­στές της τήν συ­νέ­λα­βαν, ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός πό­λε­µ­ος ἤ ἀ­γώ­νας τῆς ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­ας (προ­φα­νῶς οὔ­τε νά ἀ­πε­λευ­θε­ρω­θοῦ­µ­ε θέ­λα­µ­ε οὔ­τε τήν ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­α µ­ας ἐ­πι­δι­ώ­κα­µ­ε), «καί ἀ­κό­µ­η χει­ρό­τε­ρα δέν εἶ­ναι “Πα­λιγ­γε­νε­σί­α” ἑ­νός δῆ­θεν προ­ϋ­πάρ­χον­τος ἔ­θνους, ὅ­πως ὑ­πο­στη­ρί­ζει ἡ ἐ­θνο­κεν­τρι­κή δο­ξα­σί­α».[ ] Ἐ­γώ, ὅ­µ­ως, µέ αὐ­στη­ρά ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά κρι­τή­ρια, θά χα­ρα­κτη­ρί­σω «δο­ξα­σί­α» τίς ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Πι­ζά­νια. ∆ι­ό­τι σ’ ὅ­λ’ αὐ­τά δέν εἶ­δα οὔ­τε µία συγ­κε­κρι­µ­έ­νη πα­ρα­πο­µ­πή σέ πη­γές τῆς ἐ­πο­χῆς, οὔ­τε ἕ­να πρα­γµ­α­το­λο­γι­κό ἐ­πι­χε­ί­ρη­µ­α. Ἐ­πι­στή­µ­η ὅ­µ­ως εἶ­ναι ἡ ἐ­ξα­γω­γή συ­µ­πε­ρα­σµ­ά­των µέ βά­ση ὑ­παρ­κτά στοι­χεῖ­α (ἄς δι­α­βά­σει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τόν κώ­δι­κα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς τῶν Ἁ­γί­ων Τεσ­σα­ρά­κον­τα Σπάρ­της (πού ἀ­να­κά­λυ­ψε ὁ δι­α­κε­κρι­µ­έ­νος βυ­ζαν­τι­νο­λό­γος Νι­κό­λα­ος Βέης), πού ἀ­νή­κει στόν 17ο αἰ­ῶ­να καί δε­ί­χνει τήν γλα­φυ­ρή, ὡ­ραι­ό­τα­τη ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα τῆς ἐ­πο­χῆς, πού κα­νέ­νας Κο­ρα­ῆς δέν κα­τα­σκε­ύ­α­σε καί πού µ­οι­ά­ζει τό­σο πο­λύ µέ τήν ση­µ­ε­ρι­νή δι­κή µ­ας!) καί ὄ­χι χα­ρα­κτη­ρι­σµ­οί, κρί­σεις, θε­ω­ρί­ες καί ἄ­φθο­νη φλυ­α­ρί­α.
Ὁ δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φος κ. Πάσχος Μαν­δρα­βέ­λης, στίς 21 Φε­βρου­α­ρί­ου 2007, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή ἄρ­θρο µέ τί­τλο «Τό δί­κιο τοῦ ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που», ὅ­που συ­µ­πε­ρι­ε­λά­µ­βα­νε τήν φρά­ση «τά ψε­ύ­τι­κα λά­βα­ρα τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας». Ἀ­νέ­τρε­ξα λοι­πόν στήν σχε­τι­κή βι­βλι­ο­γρα­φί­α, γιά νά δι­α­πι­στώ­σω τήν ἱ­στο­ρι­κή ἀ­λή­θεια, καί ἀ­να­κά­λυ­ψα ὅ­τι τό πε­ρι­στα­τι­κό τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νουν πλή­ρως καί ἀ­να­λυ­τι­κά: α) ὁ ἔγ­κυ­ρος ἱ­στο­ρι­κός Οὐ­ίλ­λιαµ Μύλλερ, στό κλασ­σι­κό ἔρ­γο του Ἡ Τουρ­κί­α κα­ταρ­ρέ­ου­σα, Ἀ­θή­να, ἔκ­δο­ση τοῦ βι­βλι­ο­πω­λε­ί­ου τῆς Ἑ­στί­ας, 1914, σελ. 93, β) ὁ Σάµουελ Γκρίν­τλε­ϋ Χάου, στήν Ἱ­στο­ρι­κή σκι­α­γρα­φί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, Νέα Ὑόρκη, 1928, ἀ­να­τύ­πω­ση ἑλλ. µ­ε­τά­φρ. 1997, σελ. 66. Ση­µ­ει­ω­τέ­ον ὅ­τι ὁ Χάου ἔ­ζη­σε στήν Ἑλ­λά­δα κα­τά τήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο ἐ­πί πέν­τε ἔ­τη καί προ­σέ­φε­ρε ὑ­πη­ρε­σί­ες ὡς ἰα­τρός, γ) ὁ ἐγ­κυ­ρώ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός καί σύγ­χρο­νος τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης Σπυ­ρί­δων Τρι­κο­ύ­πης, στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­να­στά­σε­ως, ἀ­να­τύ­πω­ση ἀ­πό τήν Νέα Ἑλ­λη­νι­κή Βι­βλι­ο­θή­κη, σ. 62. Τά πα­ρα­πά­νω ἐν­δει­κτι­κά, δι­ό­τι σχε­δόν ὅ­λες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν τήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα.
῎Ε­στει­λα ἐ­πι­στο­λή στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή µέ τά προ­α­να­φερ­θέν­τα, ὅ­που ἐ­πε­σή­µ­αι­να ἐν κα­τα­κλεῖ­δι ὅ­τι ἀ­πό­ψεις καί κρί­σεις πού ἀ­φο­ροῦν τό­σο σο­βα­ρά ζη­τή­µ­α­τα πρέ­πει νά εἶ­ναι ἐ­παρ­κῶς τε­κµ­η­ρι­ω­µ­έ­νες καί ὄ­χι προ­ϊ­όν­τα ἰ­δε­ο­λο­γι­κῶν ἐ­πιρ­ρο­ῶν. Ἡ Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δη­µ­ο­σί­ευ­σε τήν ἐ­πι­στο­λή µ­ου, ἀλ­λά φα­ί­νε­ται ὅ­τι ὁ κ. Μαν­δρα­βέλ­λης γνω­ρί­ζει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό τόν Σπυ­ρί­δω­να Τρι­κο­ύ­πη τά γε­γο­νό­τα καί µ­ᾶλ­λον θε­ω­ρεῖ τόν Μύλλερ καί τόν Χάου ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Γι’ αὐ­τό καί στίς 28 Μαρ­τί­ου, ἕ­ναν πε­ρί­που µ­ῆ­να µ­ε­τά, ἐ­πα­νῆλ­θε ἀ­πτό­η­τος ἀ­πό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἐ­πι­χει­ρή­µ­α­τα καί πη­γές σέ νέ­ο του ἄρ­θρο, µέ τόν τί­τλο «Οἱ “ἀ­γα­θοί” µ­ας µ­ῦ­θοι» (τό ἀ­γα­θοί σέ εἰ­σα­γω­γι­κά τοῦ ἰ­δί­ου), ξε­κι­νών­τας µέ τήν πρό­τα­ση: Ἡ κα­τάρ­ρευ­ση τῶν µύθων γιά τό «κρυ­φό σχο­λειό» καί τήν «εὐ­λο­γί­α τοῦ Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γε­ρµ­α­νοῦ στήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα» κ.λπ. κ.λπ.
Πε­ρί­µ­ε­να ἀ­πό τόν κ. Μαν­δρα­βέ­λη ἤ νά ἀ­να­θε­ω­ρή­σει ὅ­σα εἶ­χε προ­η­γου­µ­έ­νως ὑ­πο­στη­ρί­ξει, ὑ­πό τό βά­ρος τῶν πα­ρα­πο­µ­πῶν καί τῆς βι­βλι­ο­γρα­φί­ας πού τοῦ ἔ­στει­λα, ἤ νά ὑ­πο­στη­ρί­ξει µέ ἄλ­λες, ἀν­τί­θε­τες πα­ρα­πο­µ­πές καί ἄλ­λη βι­βλι­ο­γρα­φί­α, τήν ὀρ­θό­τη­τα τῶν ἀ­πό­ψε­ών του. Ἀλ­λά δέν ἔ­πρα­ξε οὔ­τε τό ἕ­να οὔ­τε τό ἄλ­λο. Αὐ­τό λοι­πόν ἀ­πο­δει­κνύ­ει σα­φέ­στα­τα ὅ­τι οἱ ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Μαν­δρα­βέ­λη δέν προ­κύ­πτουν ἀ­πό µ­ε­λέ­τη τῶν πρα­γµ­α­τι­κῶν πε­ρι­στα­τι­κῶν, ἀλ­λά ἀ­πο­τε­λοῦν προ­ϊ­όν ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς ἐ­µ­µ­ο­νῆς καί ὡς γνω­στόν οἱ ἰ­δε­ο­λο­γι­κές ἐ­µ­µ­ο­νές δέν κά­µ­πτον­ται οὔ­τε καί ἀ­πό τήν πιό ἐ­µ­πε­ρι­στα­τω­µ­έ­νη ἐ­πι­χει­ρη­µ­α­το­λο­γί­α καί ἀ­πο­δε­ί­ξεις, δι­ό­τι σχε­τί­ζον­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο µέ τόν ψυ­χι­κό καί λι­γώ­τε­ρο µέ τόν πνευ­µ­α­τι­κό µ­ας κό­σµ­ο.
Γιά τό ζή­τη­µ­α τοῦ κρυ­φοῦ σχο­λει­οῦ, πού ἐ­πί­σης ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης κα­ταγ­γέλλει ὡς µ­ῦ­θο, τήν ἀ­πάν­τη­ση ἔ­χει δώ­σει ὁ Φ.Ι. Κα­κρι­δῆς (ἐ­κτός ἄν ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης ἀ­µ­φι­σβη­τεῖ καί τό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κό κῦ­ρος τοῦ κ. Κα­κρι­δῆ ἤ ἄν τόν θε­ω­ρεῖ κι αὐ­τόν ἀ­κραῖ­ο ἐ­θνι­κι­στή). Σέ ἄρ­θρο του στό Βῆ­µ­α [22 Φε­βρου­α­ρί­ου 1998, Νέες Ἐ­πο­χές, σ. 11], ὁ Κα­κρι­δῆς ση­µ­ει­ώ­νει ὅ­τι, ναί µέν ὑ­πῆρ­χαν σχο­λές ἐ­πί Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀλ­λά ἡ λει­τουρ­γί­α τους ἐ­λεγ­χό­ταν αὐ­στη­ρά ἀ­πό τήν τουρ­κι­κή ἐ­ξου­σί­α, ὥ­στε νά ἀ­πο­κλε­ί­ε­ται ἡ πα­τρι­ω­τι­κή ὀρ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α καί ἡ µ­α­χό­µ­ε­νη Ὀρ­θο­δο­ξί­α, γι’ αὐ­τό καί ὑ­πῆρ­χαν πα­ράλ­λη­λοι, ἄ­τυ­ποι καί δι­α­φε­ύ­γον­τες τοῦ τουρ­κι­κοῦ ἐ­λέγ­χου µ­η­χα­νι­σµ­οί δι­δα­σκα­λί­ας, πού στήν λα­ϊ­κή συ­νε­ί­δη­ση κα­τα­γρά­φη­καν ὡς «κρυ­φό σχο­λειό». Ἀλ­λά ἡ ἀ­να­δρο­µή στό πα­ρελ­θόν ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται ἀ­πό τό πα­ρόν: στήν κα­τε­χό­µ­ε­νη Κύπρο, τίς δι­ώ­ξεις πού ὑ­πέ­στη καί ὑ­φί­στα­ται ἡ δα­σκά­λα ’Ελένη Φωκά τίς ἔ­χε­τε ἀ­κο­ύ­σει, φίλ­τα­τε κ. Μαν­δρα­βέ­λη µ­ου;
[ ] 2 Σε­πτε­µ­βρί­ου 2007: ὁ κ. ∆η­µ­ή­τρης Σω­τη­ρό­που­λος, δι­δά­σκων Ἱ­στο­ρί­α στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, πα­ρου­σι­ά­ζει τό ἔρ­γο τοῦ (ἄ­γνω­στου σέ µένα) κ. Νίκου Ρο­τζώ­κου, µέ τί­τλο Ἐ­θνα­φύ­πνι­ση καί Ἐ­θνο­γέ­νε­ση (σ.τ.σ.: νά ᾽την πά­λι ἡ Ἐ­θνο­γέ­νε­ση), Ὀρ­λω­φι­κά καί ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρι­ο­γρα­φί­α. Ὁ ἀ­πί­στευ­τος τί­τλος τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σί­α­σης (πού κα­τα­λα­µ­βά­νει τό ἥ­µ­ι­συ τῆς σε­λί­δας 6 τῆς Κα­θη­µ­ε­ρι­νῆς, εἶ­ναι «Τά Ὀρ­λω­φι­κά δέν ἦ­ταν ἐ­θνι­κή ἐ­πα­νά­στα­ση». Χω­ρίς κἄν ἕ­να ἐ­ρω­τη­µ­α­τι­κό στό τέ­λος. ∆η­λα­δή, κα­τό­πιν τοῦ ἔρ­γου τοῦ κ. Ρο­τζώ­κου καί τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σι­ά­σε­ώς του ἀ­πό τόν κ. Σω­τη­ρό­που­λο, τό θέ­µ­α ξε­κα­θά­ρι­σε καί θε­ω­ρεῖ­ται λῆ­ξαν! Τά Ὀρ­λω­φι­κά, πού ἐ­πί αἰ­ῶ­νες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν ὡς τήν τε­λευ­τα­ί­α µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τῶν ὑ­πό­δου­λων Ἑλ­λή­νων πρίν τό ᾽21, κα­τα­τάσ­σε­ται πλέ­ον ὁ­ρι­στι­κά στίς… µή ἐ­θνι­κές ἐ­πα­να­στά­σεις! (῎Α­ρα­γε τί ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν; Τα­ξι­κή; ’Ή µήπως δέν ἦ­ταν ἐ­πα­νά­στα­ση;) Σύµφωνα µέ τόν κ. Σω­τη­ρό­που­λο, «ἡ γρα­φί­δα τοῦ ἱ­στο­ρι­κοῦ Νίκου Ρο­τζώ­κου ἔρ­χε­ται νά σκί­σει σάν γι­α­τα­γά­νι τίς βε­βαι­ό­τη­τές µ­ας σέ σχέ­ση µέ τίς ἐ­πα­να­στα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις τῶν ὁ­µ­ο­δό­ξων τοῦ ὕ­στε­ρου 18ου αἰ­ῶ­να στά νό­τια τῆς Ὀ­θω­µ­α­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας».
[ ] Μία δη­µ­ο­φι­λής σ’ αὐ­το­ύς το­ύς κύ­κλους ἀ­να­φο­ρά εἶ­ναι ἡ κα­ταγ­γε­λί­α τῆς «ἐ­θνο­κά­θαρ­σης» τῶν Το­ύρ­κων τῆς Τρί­πο­λης ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες κα­τά τήν Ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή της τόν Σε­πτέ­µ­βριο τοῦ 1821. «Ὅ­ταν οἱ Ἕλ­λη­νες µ­πῆ­καν στήν Τρί­πο­λη, δέν ἔ­µ­ει­νε λι­θά­ρι ὄρ­θιο», ἐ­πι­ση­µ­αί­νει ὀρ­θά ὁ κύ­ριος Θά­νος Βε­ρέ­µ­ης, κα­θη­γη­τής Ἱ­στο­ρί­ας στό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο Ἀ­θη­νῶν, σέ συ­νέν­τευ­ξή του στόν Τύ­πο τῆς Κυ­ρια­κῆς (1-4-2007). ῎Ο­χι µόνον δέν θά δι­α­ψε­ύ­σω, ἀλ­λά θά τε­κµ­η­ρι­ώ­σω καί θά ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σω τό γε­γο­νός: «Τό ἄ­λο­γό µ­ου», γρά­φει ὁ νι­κη­τής τῶν Το­ύρ­κων καί ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τής τῆς Ἑλ­λά­δος Θε­ό­δω­ρος Κο­λο­κο­τρώ­νης, «ἀ­πό τά τε­ί­χη ἕ­ως τά σα­ρά­για δέν ἐ­πά­τη­σε γῆ» [Κο­λο­κο­τρώ­νη Ἀ­πο­µ­νη­µ­ο­νε­ύ­µ­α­τα, ἐκδ. ∆ρα­κο­πο­ύ­λου, σελ. 93]. 32.000 Τοῦρ­κοι ἐ­σφά­γη­σαν ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες, συ­νε­χί­ζει ὁ Γέρος τοῦ Μο­ριᾶ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­βα­λε «Τε­λά­λη, νά πα­ύ­σῃ ὁ σφα­γµ­ός». Καί συ­νε­χί­ζει: «῞Ο­ταν ἐ­µ­βῆ­κα εἰς τήν Τρι­πο­λι­τσά, µ­οῦ ἔ­δει­ξαν τόν πλά­τα­νο εἰς τό πα­ζά­ρι ὁ­πού ἐ­κρέ­µ­α­γαν το­ύς ῞Ελ­λη­νες. Ἀ­να­στέ­να­ξα καί εἶ­πα: “῎Α­ϊν­τε, πό­σοι ἀ­πό τό σό­γι µ­ου καί ἀ­πό τό ἔ­θνος µ­ου ἐ­κρε­µ­ά­σθη­σαν ἐ­κεῖ”, καί δι­έ­τα­ξα καί τόν ἔ­κο­ψαν. Ἐ­πα­ρη­γο­ρή­θη­κα καί διά τόν σκο­τω­µό τῶν Το­ύρ­κων».
῎Ο­χι, κύ­ρι­οι ὄ­ψι­µ­οι «ἀν­θρω­πι­στές», οἱ ση­µ­ε­ρι­νοί ἐ­λε­ύ­θε­ροι ῞Ελ­λη­νες δέν αἰ­σθα­νό­µ­α­στε ἐ­νο­χές γιά τήν «ἀν­θρω­πι­στι­κή κα­τα­στρο­φή» τῆς Τρί­πο­λης, τόν µ­α­το­βαμ­µ­έ­νο Σε­πτέ­µ­βρη τοῦ 1821. ∆ε­δο­µ­έ­νου ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­το τό­τε –ὅ­πως καί δέν ὑ­φί­στα­ται οὔ­τε σή­µ­ε­ρα– δι­ε­θνής ὀρ­γα­νι­σµ­ός πού νά χα­ρί­ζει τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α στο­ύς ὑ­πό­δου­λους λα­ο­ύς, κα­τό­πιν γρα­πτῆς αἰ­τή­σε­ως µ­ε­τά χαρ­το­σή­µ­ου. Οὔ­τε οἱ Τοῦρ­κοι θά ἔ­φευ­γαν µόνοι τους ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα κα­τό­πιν δι­α­πρα­γµ­α­τε­ύ­σε­ων. Οἱ πρό­γο­νοί µ­ας, βε­βα­ί­ως, τό γνώ­ρι­ζαν αὐ­τό πο­λύ κα­λά, γι’ αὐ­τό καί τό κεν­τρι­κό σύν­θη­µ­α στήν Ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν «Ἐ­λευ­θε­ρί­α ἤ Θάνατος».

Recent Posts

Δείτε την Αθήνα… έγχρωμη το 1961 (Video)

Η Αθήνα του 1961 πρωταγωνιστεί σε ένα διάρκειας σχεδόν 5 λεπτών βίντεο που δημοσίευσε η γνωστή κινηματογραφική εταιρία British Pathe. Το βίντεο αποτελεί ένα σπάνιο τουριστικό αφιέρωμα στην Αθήνα, σε έγχρωμο φιλμ από τις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Βλέπουμε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Αμαλίας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η Πανεπιστημίου, με περισσότερα λεωφορεία και τρόλεϊ από αυτοκίνητα. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στην Πλάκα, βλέπουμε ελάχιστους τουρίστες, στα λιγοστά τουριστικά μαγαζιά. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα στη γωνία των οδών Μνησικλέους και Λυσίου, στην παλιά ταβέρνα του Κρητικού, που δύο ξένοι επισκέπτες απολαμβάνουν τα σταφύλια που τους πουλά πλανόδιος οπωροπώλης.

Στην πλατεία Συντάγματος, ένας πλανόδιος φωτογράφος με μια κλασσική, παλιά φωτογραφική μηχανή, τοποθετημένη σε κουτί, με φωτογραφίες-δείγματα της δουλειάς του να κοσμούν τη βιτρίνα του, απαθανατίζει έναν πιτσιρίκο που κάθεται στο παγκάκι.

Απίστευτες είναι και οι εικόνες από το Μικρολίμανο, στον Πειραιά, με ελάχιστα χαμηλά κτίρια, μεγάλο στόλο ψαράδικων αραγμένο στο λιμάνι, με απλωμένα τα δίχτυα τους στον προβλήτα, τις παραλίες του καθαρές και ελάχιστη εμπορική δραστηριότητα.

Στη Βουλιαγμένη αποτυπώνονται εικόνες από μια οργανωμένη ανοικτή παραλία με αρκετούς λουόμενους να ψήνονται στον ήλιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπήρχε ούτε μια ομπρέλα για προστασία από τον ήλιο, καθώς, εκείνη την εποχή, δεν μιλούσαμε ούτε για τρύπα του όζοντος, ούτε για καρκίνο του δέρματος και όλα αυτά τα τρομακτικά, που μας έκαναν, τα χρόνια που μεσολάβησαν, να βλέπουμε τον ήλιο περισσότερο ως εχθρό παρά ως φίλο που θα μας βοηθήσει να κάνουμε τροπικό μαύρισμα.

Γύρω από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου προσγειώνεται το αεροπλάνο που μεταφέρει την αποστολή της Pathe, δεν υπάρχει ούτε ένα κτίσμα και ο Υμηττός είναι ελεύθερος από οποιαδήποτε ανθρώπινη οικοδομική δραστηριότητα.

http://www.topontiki.gr/article/123216/deite-tin-athina-eghromi-1961-video#.VRbiDfmVyFM.facebook

H Παιδεία δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά Πειράματα

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*

Είναι περίεργο πως συμβαίνει κάθε φορά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα να έρχονται να εφαρμόσουν αλλαγές στην Παιδεία και να την έχουν μετατρέψει, ιδιαίτερα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης,  σε ένα ιδιότυπο πειραματόζωο. Όπως έχω γράψει, η Παιδεία αποτελεί το μεγάλο Εθνικό μας πρόβλημα και αφορά την επιβίωση του Έθνους και του λαού μας. Δεν μπορεί να είναι αναλώσιμο προϊόν τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών συζητήσεων. Απαιτεί εθνικό σχεδιασμό με σκοπό την υλοποίηση των Συνταγματικών επιταγών (αρ. 16 Σ.) και την ανάταση του δύσμοιρου λαού μας.

Είναι τυχαίο άραγε πως στην Παιδεία εφαρμόζονται κάθε φορά τα αντιεπιστημονικά πειράματα;

Η αντιεπιστημονική αξιολόγηση που προσπάθησε να εφαρμόσει η προηγούμενη συγκυβέρνηση πάγωσε αλλά δεν καταργήθηκε. Η ανακοίνωση του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕΚΕ Παιδείας στις 18/11/2014, χάρη στην οποία στηρίχτηκε το κόμμα μαζικά από τους εκπαιδευτικούς, υπογράμμιζε ότι «δεσμεύεται ότι θα καταργήσει τους Ν. 4024/2011, 4142/2913, 3848/2010 και το Π.Δ.152/2013…». Αντί όμως να εφαρμοστούν άμεσα οι ξεκάθαρες προεκλογικές  δεσμεύσεις έρχονται δυστυχώς στελέχη του Σύριζα να προτείνουν την αντιεπιστημονική και παγκόσμια πρωτότυπη ιδέα  της “εκλογής”  των Διευθυντών των Σχολικών Μονάδων από τους Συλλόγους Διδασκόντων!!!

Αντί να διαβάσουν κάποιοι το εξαιρετικό άρθρο του σημερινού Υπουργού Αθλητισμού  κ.Στάθη Κοντονή που δημοσιεύτηκε την φετινή Πρωτοχρονιά  στην Αυγή με θέμα : “Δημόσια Διοίκηση με αξιοκρατία και διαφάνεια” , επιχειρηματολογούν λέγοντας πως θα εφαρμόσουν πιλοτικά για ένα χρόνο το θεσμό της “εκλογής” Διευθυντών Σχολικών Μονάδων από το Σύλλογο Διδασκόντων. Θα εφαρμοστεί δηλαδή ένα πείραμα αντιεπιστημονικό χωρίς αιτιολογική βάση με σκοπό δήθεν τον “εκδημοκρατισμό του σχολείου” θαρρείς πως είχαμε δικτατορία μέχρι σήμερα. Θαρρείς πως, οι ίδιοι ο Σύλλογοι διδασκόντων δεν ήταν αυτοί που απέτρεψαν τα πειράματα της προηγούμενης κυβέρνησης;

Έγραφε ο κ.Στάθης Κοντονής ο οποίος με τα γραφόμενά του φαίνεται πως γνωρίζει τι σημαίνει διοίκηση στο δημόσιο τομέα μιας και τα σχολεία δεν μπορούν να είναι ξεκομμένα από τη δομή της υπόλοιπης δημόσια διοίκησης:

“Εμείς στηρίζουμε και θα διαμορφώσουμε ένα αδιάβλητο και αξιοκρατικό σύστημα αξιολόγησης, με σκοπό την ορθολογική οργάνωση όλων των φορέων του Δημοσίου. Προϋπόθεση αυτής είναι η επαναξιολόγηση του ρόλου και της λειτουργίας κάθε υπηρεσίας και ο ακριβής καθορισμός του έργου που καλείται να υλοποιήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα μοντέλο διοίκησης με αναβαθμισμένες δομές, πόρους και με διευρυμένο κοινωνικό ρόλο, ώστε να καλύπτει τις αυξανόμενες ανάγκες των πολιτών, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης. Η δημιουργία όμως ενός τέτοιου μακρόπνοου σχεδίου χρειάζεται να έχει την αμέριστη βοήθεια και στήριξη του ανθρώπινου δυναμικού της Δημόσιας Διοίκησης και την πλήρη αξιοποίησή του.

Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος απαιτείται η εξασφάλιση σταθερών μόνιμων θέσεων εργασίας, ισχυροποίηση λειτουργικά του ΑΣΕΠ, κατάλληλες και επαρκώς στελεχωμένες δημόσιες υπηρεσίες, μισθολόγιο, αντικειμενικό σύστημα κρίσεων, θωρακισμένο από παρεμβάσεις για την ανάληψη θέσεων ευθύνης στο Δημόσιο και θεσμοθέτηση ενός πειθαρχικού πλαισίου απλού, δημοκρατικού, με αναλογικότητα ποινών.”

Αν καταργηθεί ο θεσμός του Διευθυντή της σχολικής μονάδας, γιατί περί κατάργησης πρόκειται όταν εκλέγεται ένας συντονιστής αντί του μονομελούς διοικητικού οργάνου που έχει την ευθύνη διοίκησης του Σχολείου, θα έχει μόνο μία αιτιολογική βάση. Θα είναι απλά μία ακόμα «Mνημονιακή επιταγή με αριστερό προπέτασμα καπνού» με σκοπό την περικοπή ενός σημαντικού κονδυλίου όπως αυτό που αφορά τα επιδόματα ευθύνης που λαμβάνουν χιλιάδες διευθυντές σχολικών μονάδων.

Αν δεν υφίσταται αυτή η αιτιολογία, και ήταν θέμα εκδημοκρατισμού στα σχολεία θα είχαμε εκλογή και όχι επιλογή Περιφερειακών Διευθυντών, εκλογή Διευθυντών Εκπαίδευσης και εκλογή Σχολικών Συμβούλων. Δεν είναι κακή η εκλογή …και στην Αμερική (ΗΠΑ)  για παράδειγμα εκλέγουν και δικαστές και σερίφηδες.

Θα μπορούσαμε επίσης να εκλέξουμε Γενικούς Γραμματείς στα Υπουργεία και γιατί όχι και Υπουργούς. Αντί να ανατραπεί ο 4024/11 δηλαδή η αξιολόγηση της Επετηρίδας και η λογική ο νέος είναι ωραίος ο παλιός είναι αλλιώς  που εφαρμόστηκε στο μισθολόγιο στο δημόσιο επιλέγεται η “εκλογή” του δημοφιλέστερου για να «συντονίσει» ένα σχολείο….

Θα μπορούσαμε κατά την έννοια αυτή  να ορίσουμε ως Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης τον Πρόεδρο του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών κάθε Νομού  και ως Περιφερειακούς Διευθυντές τους Αιρετούς του ΑΠΥΣΠΕ!! Να γίνει και “συλλογική” διοίκηση κάθε Περιφερειακής Διεύθυνσης.

Είναι γνωστό πως η Τρόικα, θεσμοί σήμερα, είχε απαιτήσει περικοπές στην Παιδεία και ανάμεσα στις περικοπές αυτές είχε από το 2012 ζητήσει και μειώσεις μέσω νέου μισθολογίου του μισθολογικού κόστους και περικοπές των επιδομάτων. Η Παιδεία από την εποχή Παπανδρέου παραμένει το πρώτο θύμα. Στον προϋπολογισμό του 2015 είχαμε πρόβλεψη μείωσης του μισθολογικού κόστους.

Όπως είναι γνωστό υπάρχουν χιλιάδες διευθυντών σχολείων…όταν «εκδημοκρατιστούν οι Σύλλογοι διδασκόντων» όπως λένε κάποιοι της αριστεράς, θα ονομαστούν συντονιστές και δεν θα λαμβάνουν επίδομα. Έτσι και περικοπές θα γίνουν και θα καταργηθεί στην ουσία ο θεσμός του διευθυντή του σχολείου με δόση «επαναστατικότητας».

Όλα αυτά θα οδηγήσουν σε διάλυση των σχολείων γιατί, είτε κάποιοι θέλουν να το παραδεχθούν, είτε όχι, πολλά σχολεία λειτουργούν κυρίως χάρη στους διευθυντές τους, τα μόνα Στελέχη εκπαίδευσης που άντεξαν το βάρος διαχείρισης των Μνημονιακών πολιτικών και κράτησαν τα σχολεία όρθια. Χωρίς να λάβουν τους βαθμούς Α που κατοχύρωσαν με τους Μνημονιακούς νόμους για πάντα (και δεν τους καταργούν σήμερα)….τα υπόλοιπα στελέχη εκπαίδευσης που υπηρέτησαν το Μνημόνιο.

Βέβαια το σύστημα επιλογής των διευθυντών ήταν αναξιοκρατικό και με πολλές ελλείψεις και αδικίες, βασίλευε η κομματοκρατία και η αδιαφάνεια αλλά και το πέρασμα στην αντίπερα όχθη, δεν θα έχει τα αποτελέσματα που κάποιοι νομίζουν. Θα οδηγήσουν στη διάλυση και τη μη λειτουργία των σχολικών μονάδων. «Κλίκες» σε πολλά σχολεία θα επεκταθούν και θα εδραιωθούν παγιώνοντας παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος και υποβαθμίζοντας στην ουσία τους νέους εκπαιδευτικούς. Ιδού λοιπόν, μια χρυσή ευκαιρία θεσμοθέτησης ενός αντικειμενικού, αξιοκρατικού και δίκαιου συστήματος επιλογής διευθυντών.

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας οφείλει να τολμήσει και να αξιοποιήσει τόσο τις προτάσεις του κλάδου, όσο και τις ίδιες τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος γιατί η Παιδεία μας δεν αντέχει άλλα αντιεπιστημονικά πειράματα, δεν αντέχει άλλες περικοπές και δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια συγκρούσεων, αλλά αδήριτη ανάγκη συμπόρευσης της εκπαιδευτικής κοινότητας στον εθνικό στόχο ανάτασης της Παιδείας μας ως της μόνης σίγουρης επένδυσης για το μέλλον της χώρας.

*Δάσκαλος-M.Ed, Νομικός

Κι άλλο «όχι» του Βρετανικού Μουσείου για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

Με διπλή άρνηση απάντησε χτες η βρετανική κυβέρνηση και το Βρετανικό Μουσείο στην UNESCO, τους υπουργούς Πολιτισμού και τους υπουργούς Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Το Βρετανικό Μουσείο απέρριψε την πρόταση διαμεσολάβησης του διεθνή οργανισμού, επιμένοντας πως τα Γλυπτά αποκτήθηκαν νόμιμα από τον λόρδο Έλγιν και ανήκουν δικαιωματικά στο Μουσείο, ενώ υποστηρίζουν πως από το 1816 μέχρι το 1985 δεν τέθηκε ποτέ θέμα παράνομης κατοχής των Γλυπτών.

«Με ειλικρινή σεβασμό για τον οργανισμό, ύστερα από λεπτομερή και προσεκτική εξέταση αποφασίσαμε να μην κάνουμε δεκτό το σχετικό αίτημα», αναφέρει η επιστολή του προέδρου των εφόρων του Βρετανικού Μουσείου, σερ Ρίτσαρντ Λάμπερτ, και συνεχίζει: «Οι απόψεις για την ιστορία του διαμοιρασμού των Γλυπτών του Παρθενώνα που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας φυσικά και διαφέρουν, παρά ταύτα οι ειδικοί ομόφωνα αναγνωρίζουν ότι ο αρχικός γλυπτικός διάκοσμος δεν μπορεί να αποκατασταθεί στο σύνολό του, καθώς πολλά στοιχεία του έχουν χαθεί, ενώ τα μέρη που έχουν διασωθεί δεν μπορούν ποτέ να επανατοποθετηθούν στο κτίριο. Πιστεύουμε ότι η πλέον εποικοδομητική οδός, την οποία ήδη ακολουθούμε, είναι αυτή της απευθείας συνεργασίας με τα άλλα μουσεία και πολιτιστικούς θεσμούς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η ανένδοτη στάση των Βρετανών υποστηρίζεται επίσης από επιχειρήματα όπως το ότι στο Βρετανικό Μουσείο διασφαλίζεται η πρόσβαση επισκεπτών από όλο τον κόσμο σε όλες τις συλλογές, και μάλιστα δωρεάν. Δηλώνουν, ωστόσο, πως επιθυμούν να αναπτύξουν περαιτέρω τις ήδη καλές σχέσεις με τους συναδέλφους και τους φορείς στην Ελλάδα και να διερευνήσουν την πιθανότητα συνεργασιών, όχι σε επίπεδο κυβερνήσεων αλλά απευθείας σε επίπεδο φορέων και «…γι” αυτό τον λόγο πιστεύουμε ότι η εμπλοκή της UNESCO δεν αποτελεί τον πλέον πρόσφορο τρόπο για να προχωρήσουμε».

Η επιστολή καταλήγει: «Τόσο η μελέτη όσο και η έκθεση των Γλυπτών του Παρθενώνα σε όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό φωτίζει όχι μόνο τα επιτεύγματα της Κλασικής Ελλάδας αλλά και της επιρροής της παγκοσμίως. Καταλήγοντας, συνεπώς, θα θέλαμε να καλέσουμε τους συναδέλφους μας στα ελληνικά μουσεία να συνεχίσουν να εργάζονται μαζί μας αναζητώντας νέους τρόπους που θα δίνουν τη δυνατότητα σ’ ολόκληρο τον κόσμο να δει, να μελετήσει και να απολαύσει τα γλυπτά του Παρθενώνα».

 

http://www.huffingtonpost.gr

Η λιτότητα δαγκώνει»: πρώτη προβολή ταινιών παιδιών και νέων από 8 περιοχές της Ευρώπης

Σας προσκαλούμε σε εκδήλωση που διοργανώνουμε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να παρακολουθήσετε 20 ολιγόλεπτες ταινίες που δημιουργήθηκαν σε 8 περιοχές της Ευρώπης με συμμετοχή παιδιών και νέων, στο πλαίσιο της δράσης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού «Η λιτότητα δαγκώνει: φωνές παιδιών».

Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, 32 παιδιά είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους μικρές ταινίες και να εκφράσουν μέσω μουσικής, φωτογραφιών, ήχων, κινουμένων σχεδίων και άλλων τεχνικών, τις απόψεις τους για τις διαφορετικές όψεις των επιπτώσεων της κρίσης στη ζωή και τα δικαιώματά τους. Στις ταινίες περιλαμβάνονται και τρεις που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή μαθητών από σχολεία της Αθήνας.

Επιδίωξη μας είναι να αναδειχθεί η οπτική των ίδιων των παιδιών στο θέμα της κρίσης, να ευαισθητοποιηθεί το κοινό για τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας όσον αφορά τα παιδιά και τους εφήβους και να αναζητηθούν προτάσεις για την καλύτερη προστασία των δικαιωμάτων τους.

Κρατήσεις θέσεων στα τηλ. 2131306605 & 2131306703 και στο email: cr@synigoros.gr.

Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση και τις ταινίες.

Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά!

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Γιώργος Μόσχος

Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

 

«Η λιτότητα δαγκώνει»: κινηματογραφική προβολή ταινιών παιδιών και εφήβων

Ο David στην Αγγλία αγωνίζεται να επικοινωνήσει αλλά η φωνή του έχει σιγήσει λόγω των περικοπών στη χρηματοδότηση των λογοθεραπειών του. Μια οικογένεια στη Χάγη στηρίζεται σε «τράπεζα τροφίμων» για να αποφύγει την πείνα, ενώ ο Matteo αναγκάζεται να κάνει επιλογές, καθώς η τιμή των σχολικών βιβλίων στην Ιταλία αυξάνεται συνεχώς. Στο Βέλγιο η θέρμανση και ο φωτισμός δεν αποτελούν αυτονόητα αγαθά για πολλές οικογένειες.Ο Youcef περιηγείται στη Μασσαλία με τα δύο πρόσωπα, το «φωτεινό» για τους τουρίστες και το όλο και πιο «σκοτεινό» της ζοφερής πραγματικότητας που βιώνουν τα παιδιά.

Πότε, πού;

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος), Αίθουσα Κινηματογράφος

Είσοδος ελεύθερη. Απαραίτητη η κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ώρες προβολής:

α’ προβολή: 16.30 – 18.00

β’ προβολή (επανάληψη): 18.30 – 20.00

Θα προβληθούν 20 επιλεγμένες δίλεπτες ταινίες, με διαλείμματα και συζήτηση με το κοινό.

Προκειμένου να εξασφαλιστεί η παρακολούθηση των ταινιών από μαθητές, παρακαλούνται οι εκπαιδευτικοί να κρατήσουν θέσεις τηλεφωνικά ή με ηλεκτρονικό μήνυμα.

Δείτε το πρόγραμμα προβολών εδώ.

Δείτε το φυλλάδιο της δράσης και όλων των ταινιών.

Eπιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία

Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Α.Π.Θ. θα υλοποιηθεί πρόγραμμα με τίτλο «Επιμόρφωση στις Μαθησιακές Δυσκολίες και τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία».

Σκοπός του προγράμματος είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων/ουσών με τη φιλοσοφία και τις παιδαγωγικές αρχές της διαφοροποιημένης διδασκαλίας και η κατάρτισή τους στην ανάπτυξη διαφοροποιημένων προγραμμάτων διδασκαλίας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη για μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στην εκμάθηση διδακτικών πρακτικών με ερευνητική τεκμηρίωση.

 

Οι επιμέρους στόχοι του προγράμματος αφορούν

α) την κατανόηση των βασικών ενδείξεων και χαρακτηριστικών των παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες

β) την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων αξιολόγησης και διδασκαλίας παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες

γ) την υποστήριξη των εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των διδακτικών συνεπειών της σύγχρονης έρευνας

δ) την παρουσίαση και συζήτηση των θεωρητικών αρχών που διέπουν τη διαφοροποίηση, την επίλυση ζητημάτων ορολογίας και την κατάρριψη των μύθων γύρω από αυτήν

ε) την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων υλοποίησης διαφοροποιημένης διδασκαλίας.

Με την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι συμμετέχοντες/ουσες θα είναι σε θέση να σχεδιάζουν τη διαφοροποίηση μιας διδακτικής ενότητας ως προς τους στόχους και το περιεχόμενο, να διαφοροποιούν τον τρόπο παρουσίασης και τον τρόπο επεξεργασίας του περιεχομένου, καθώς και να παράγουν διδακτικό εποπτικό υλικό.

 

Το πρόγραμμα έχει διάρκεια 60 ωρών και περιλαμβάνει 6 θεματικές ενότητες.

 

Α.  Στην πρώτη θεματική ενότητα, παρουσιάζονται και συζητιούνται α)  ερευνητικά πορίσματα σχετικά με την αποτελεσματική μάθηση και διδασκαλία β) η τεχνογνωσία της ειδικής αγωγής σε σχέση με την οργάνωση, τη διεξαγωγή και την αξιολόγηση της μάθησης γ) η φιλοσοφία και τα χαρακτηριστικά του καθολικού σχεδιασμού της διδασκαλίας.

 

Β. Στην δεύτερη θεματική ενότητα, δίνεται έμφαση στην κατανόηση του περιεχόμενου των Μαθησιακών Δυσκολιών. Οι συμμετέχοντες/ουσες, μαθαίνουν πώς να αναγνωρίζουν τις Μαθησιακές Δυσκολίες σε κάθε εξελικτικό επίπεδο καθώς επίσης και σε δίγλωσσα παιδιά. Στη συνέχεια, εξοικειώνονται με τις βασικές στρατηγικές διδασκαλίας παιδιών με Μαθησιακές Δυσκολίες, ώστε να τις χρησιμοποιήσουν στη διαφοροποιημένη διδασκαλία.

 

Γ. Στην τρίτη θεματική ενότητα οι συμμετέχοντες/ουσες εμβαθύνουν σε θέματα ορολογίας και χαρακτηριστικών της Διαφοροποιημένης Διδασκαλίας. Αναλύονται, οι βασικές αρχές που διέπουν τη διαφοροποίηση, όπως α) η συμμετοχή των μαθητών σε αξιόλογες δραστηριότητες, β) η ευέλικτη ομαδοποίηση και γ) η αξιολόγηση. Επιπλέον, αναλύεται η δομή της Διαφοροποιημένης Διδασκαλίας εστιάζοντας στη διαφοροποίηση του περιεχόμενου, της διαδικασίας και του τελικού προϊόντος της μάθησης, ανάλογα με την ετοιμότητα, τα ενδιαφέροντα και τα μαθησιακά προφίλ των μαθητών.

 

Δ.  Στην τέταρτη θεματική ενότητα οι συμμετέχοντες/ουσες έρχονται σε επαφή με τις στρατηγικές και τα μέσα που αξιοποιεί η Διαφοροποιημένη Διδασκαλία. Η θεματική ενότητα αυτή αναπτύσσεται παράλληλα με την πέμπτη (Εργαστήρια / Εφαρμογές) δίνοντας την ευκαιρία στους εκπαιδευτικούς να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη για κάθε νέα στρατηγική που αναλύεται και συζητιέται. Αρχικά, θίγονται θέματα αξιολόγησης και βαθμολόγησης, ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται  στην υλοποίηση της ευέλικτης ομαδοποίησης. Στη συνέχεια, ακολουθεί η παρουσίαση στρατηγικών και μέσων που θα βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν τη Διαφοροποιημένη Διδασκαλία με έμφαση στη διαβαθμισμένη διδασκαλία.

 

Ε. Η πέμπτη θεματική ενότητα περιλαμβάνει, αρχικά,  τα εργαστήρια και στη συνέχεια, την εφαρμογή της διαφοροποιημένης διδασκαλίας σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα (ανάλογα με τις ειδικότητες των συμμετεχόντων). Στη διάρκεια των εργαστηρίων οι συμμετέχοντες/ουσες θα μάθουν να επιλέγουν κατάλληλους διδακτικούς στόχους, να σχεδιάζουν αποτελεσματική διδακτική αξιολόγηση και να παράγουν διαφοροποιημένες δραστηριότητες για τους μαθητές.

 

ΣΤ. Η έκτη θεματική ενότητα περιλαμβάνει την ανάπτυξη εργασίας που αφορά στη διαφοροποίηση της διδασκαλίας σε συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο και διδακτική ενότητα, με συμβουλευτική υποστήριξη και χρήση του εκπαιδευτικού υλικού που προβλήθηκε ή δόθηκε στους συμμετέχοντες/ουσες. Ακολουθεί η παρουσίαση των εργασιών σε ομάδες.

 

Το πρόγραμμα απευθύνεται α) σε εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ανεξάρτητα από την ειδικότητά τους, β) σε εκπαιδευτικούς γενικής και ειδικής αγωγής, γ) σε στελέχη εκπαίδευσης, δ) σε καθηγητές και καθηγήτριες ξένων γλωσσών, ε) σε ψυχολόγους που εργάζονται στην εκπαίδευση, και στ) σε αποφοίτους ΑΕΙ και ΤΕΙ που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν νέες δεξιότητες συνδυάζοντας γνώσεις από το χώρο της ειδικής αγωγής, της διδακτικής μεθοδολογίας και του γνωστικού τους αντικειμένου.

 

Στους/ις συμμετέχοντες/ουσες σε αυτό το πρόγραμμα, θα χορηγηθούν:

(α) Βεβαίωση συμμετοχής

(β) Πιστοποιητικό επιμόρφωσης

 

Αιτήσεις γίνονται δεκτές από 23/3/2015 έως 19/4/2015 και μόνον ηλεκτρονικά.

 

Την αίτηση θα την βρείτε εδώ.

 

Η αίτηση θα πρέπει να συνοδεύεται από τα ακόλουθα δικαιολογητικά:

 

  1. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα στην ελληνική γλώσσα

 

  1. Τίτλοι σπουδών
  2. Πιστοποιητικό τίτλου σπουδών ξένων γλωσσών (εάν υπάρχουν)

Η επιμόρφωση θα ακολουθήσει ένα υβριδικό μοντέλο εκπαίδευσης, που αξιοποιεί τόσο την παραδοσιακή δια ζώσης διδασκαλία όσο και την εξ αποστάσεως. Καθώς πρόκειται για απολύτως καινούργιες προσεγγίσεις αλλά και για εργαστήρια, σημαντικό μέρος της διδασκαλίας (30 ώρες) γίνεται δια ζώσης. Το πρόγραμμα αναμένεται να ξεκινήσει το Σάββατο 25 Απριλίου και να έχει ολοκληρωθεί μέχρι την Κυριακή 7 Ιουνίου. Τα σεμινάρια θα διεξάγονται στο χώρο της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και θα πραγματοποιούνται Παρασκευή απόγευμα και Σάββατο ή Σάββατο και Κυριακή, ανάλογα με τις προτιμήσεις των συμμετεχόντων/ουσών.  Η εξ αποστάσεως διδασκαλία (για όσους δυσκολεύονται να μετακινηθούν), περιλαμβάνει την μετάδοση κάθε δια ζώσης διδασκαλίας μέσω του συστήματος live streaming, που επιτρέπει την εύκολη, σύγχρονη και ανέξοδη παρακολούθηση της διδασκαλίας.

 

Το κόστος συμμετοχής σε αυτό το αυτοχρηματοδοτούμενο Πρόγραμμα Επιμόρφωσης ανέρχεται στο ποσό των 400 ευρώ (πληρωτέο σε μια προκαταβολή των 80 ευρώ κατά την έναρξη του προγράμματος και σε δύο ισόποσες δόσεις των 160 ευρώ, οι οποίες θα καταβληθούν στο μέσο του προγράμματος και με το πέρας αυτού, αντίστοιχα.

 

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να επικοινωνούν με την επιστημονικώς υπεύθυνη του προγράμματος καθ. Σουζάνα Παντελιάδου (papamichaela@outlook.com.gr), τηλ. επικοινωνίας 6944791624 κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες.

ΔΑΚΕ ΠΕ : Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας» δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Ξενοφώντος 15Α|10551 Αθήνα

26.03.2015

Οι «καλές προθέσεις» και οι εκφράσεις «συμπάθειας»

δεν επιλύουν τα προβλήματα. . .

Είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης και βάναυσης αποδόμησης βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανατροπής κοινωνικών κατακτήσεων οι οποίες χρειάστηκαν χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για να θεμελιωθούν.

Ειδικότερα στο κομμάτι της Εκπαίδευσης, σωρεία μέτρων στο πλαίσιο μιας αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής οδήγησαν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία στα όρια της απαξίωσης. 

Με πρόσχημα τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας στις επιταγές των Μνημονίων και τις δεσμεύσεις των Μεσοπρόθεσμων, εφαρμόστηκαν πολιτικές που οδήγησαν σε τραγικά αποτελέσματα όπως, ανάμεσα σε άλλα, στη σταθερή μείωση των πηγών χρηματοδότησης με το ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται για τη δημόσια εκπαίδευση να φτάνει μόλις στο 2%, στο ψυχρό και ανάλγητο ύφος του διοικητικού και γραφειοκρατικού αυταρχισμού με το εφαρμοζόμενο πειθαρχικό δίκαιο, στην επιβολή της «αριθμολαγνείας» και της ποσοτικής αποτύπωσης κάθε δραστηριότητας στο σχολικό περιβάλλον, στην προώθηση της αξιολόγησης – χειραγώγησης των εκπαιδευτικών, ως διαδικασίας επιτήρησης, ελέγχου και τιμωρίας τους.

Είναι σαφές πως η αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας αποτέλεσε για πολλούς μια ελπιδοφόρα ανατροπή και καλλιέργησε προσδοκίες για παρεμβάσεις και αλλαγές στο αρνητικό σκηνικό που έχει δημιουργηθεί στο χώρο της Εκπαίδευσης.

Χρειάστηκαν μόλις δύο (2) μήνες για να μετασχηματιστεί η αίσθηση αυτή σε προβληματισμό και αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι προσδοκίες διαψεύδονται από τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης που καμία σχέση δεν έχουν με τις προγραμματικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. 

Η σημερινή κυβέρνηση έχει ήδη αθετήσει και μια σειρά προεκλογικών της δεσμεύσεων στον τομέα της Παιδείας. Έλεγε χαρακτηριστικά σε ανακοίνωση του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕΚΕ Παιδείας στις 18/11/2014 ότι «δεσμεύεται ότι θα καταργήσει τους Ν. 4024/2011, 4142/2913, 3848/2010 και το Π.Δ.152/2013…». Φευ!

Ναι, μεν, δηλώνει ότι θα ακυρώσει το πλαίσιο της αξιολόγησης αλλά δεν καταργεί τα άρθρα εκείνα του νομοθετικού πλαισίου που κρατούν καθηλωμένους βαθμολογικά και μισθολογικά τους εκπαιδευτικούς!

Επιπρόσθετα στο υπό διαβούλευση (μέχρι και 24/3) νομοσχέδιο του με τίτλο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης – Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση – Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» που αφορά στις αλλαγές στο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, παρά τις προβλέψεις για:

α) κατάργηση του πλέγματος των διατάξεων που αφορούν στο θεσμό της αυτοδίκαιης αργίας και

β) την επάνοδο των εκπροσώπων των εργαζομένων στα πειθαρχικά συμβούλια αιρετών που κρίνονται θετικές,

εξακολουθούν να υπάρχουν μια σειρά ζητημάτων που αν μη τι άλλο προβληματίζουν την εκπαιδευτική κοινότητα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε:

α) τη μη ρύθμιση του θέματος της αποκατάστασης των αποδοχών όσων εξέλθουν από την κατάσταση αργίας για το διάστημα που βρίσκονταν σε αυτή και

β) το γεγονός ότι το αδίκημα της χαρακτηριστικώς ανάξιας και αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που μπορεί να οδηγήσουν σε οριστική παύση.

Αυτό είναι, άραγε, το πολιτικό παράδειγμα διακυβέρνησης που κομίζει η νέα κυβέρνηση;

Φαίνεται πως το «αίσθημα ευθύνης» με το οποίο θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα της εκπαίδευσης εμπεριέχει, κυρίως, «δημιουργικές ασάφειες», αοριστολογίες και μετάθεση των προτάσεων και των λύσεων σε μελλοντικό χρόνο και όχι έμπρακτες και σαφείς δεσμεύσεις

Η αποκατάσταση των αδικιών των μνημονιακών πολιτικών, η αναμόρφωση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των σχολείων, η θεμελίωση ενός σύγχρονου, δημοκρατικού σχολείου παιδαγωγικής ελευθερίας, η αντιμετώπιση κοινωνικών φαινομένων όπως η ενδοσχολική βία και ο εκφοβισμός, η σχολική διαρροή, η σχολική αποτυχία, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός απαιτούν την άμεση και γενναία ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης με πόρους, υποδομές και εκπαιδευτικό προσωπικό. 

Απαιτούν έργα και όχι λόγια!

Χρίστος Τσολάκης: «Ακούει κανείς;»

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία» έλεγε ο Δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης.

Γράφει η Αιμιλία Πανταζή

Στη σχολική εφημερίδα «Μαθητικές αναζητήσεις» που έκαναν οι μαθητές της Πιερίας – αναφέρουν όσοι τον γνώρισαν:

«Ο Χρίστος Τσολάκης γεννήθηκε το 1935 στο  χωριό Μόρνα (Σκοτεινά) της ορεινής Πιερίας. Τον πατέρα του τον έλεγαν Λουκά, τη μητέρα του Σοφία και έχει άλλα δύο αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στη Μόρνα και η μητέρα του ασχολούνταν με τα οικιακά. Πολλοί από μας περάσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια και ήμασταν αγαπημένοι φίλοι. Ο Χρίστος ήταν ένα έξυπνο και καλό παιδί, με πολλές γνώσεις και ανησυχίες.

Είμαστε περήφανοι που ήταν φίλος και συμμαθητής μας ένας από τους πιο σπουδαίους ανθρώπους, από τους πιο γνωστούς καθηγητές στην Ελλάδα. Ο Χρίστος Τσολάκης είναι ο αγαπημένος μας συντοπίτης, ο δικός μας άνθρωπος, πάντα απλός και καταδεκτικός». 

Ο ίδιος σε μια εισήγησή του με θέμα «Η γλώσσα & η διδασκαλία της» που παρουσιάστηκε σε ημερίδα της ΔΟΕ στη ΔΡΑΜΑ στις 30.03.2009 με θέμα «Γλώσσα & γλωσική διδασκαλία στην εποχή της παγκοσμιοπίησης» αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Δεν γίνεται κανείς δάσκαλος απομνημονεύοντας θεωρίες περί διδασκαλίας. Όπως δεν γίνεται χειρούργος αποστηθίζοντας θεωρίες περί χειρουργικής. Ο χειρούργος γίνεται στο νοσοκομείο με τη χειρουργική πρακτική. Κι ο δάσκαλος στο σχολείομε τη διδακτική πρακτική. Οι μεθοδολογικές και διδακτικολογικές και παιδολογικές θεωρίες στρέφονται γύρω από τη διδασκαλία. Δάσκαλο σε κάνει η διδακτική πράξη, φτάνει να τη θελήσεις και να της δοθείς ψυχή τε και σώματι. Αν δεν της παραδοθείς άνευ όρων,  δάσκαλος δεν γίνεσαι, κι ας διδάσκεις εκατό χρόνια».  

«Θεμελιακός συντελεστής, λοιπόν, της διδασκαλίας η παιδεία του δασκάλου. Όταν μηδενίζεται ή μειώνεται αυτός ο συντελεστής, μηδενίζεται ή μειώνεται αντίστοιχα και η διδασκαλία». 

Ποιος ο στόχος της εκπαίδευσης;

«Σκοπός της διδασκαλίας δεν είναι να καταστήσει τον μαθητή μικρόν επιστήμονα, αλλά να τον συνδράμει να γίνει ελεύθερος άνθρωπος». 

Η φύση και τα πλάσματά της αποτελούν πηγές διδασκαλίας…

«Όμως ο ελέφαντας δεν θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει την προβοσκίδα του στην έρημο ούτε η μέλισσα εκεί θα κάνει το μέλι ούτε η μηλιά θα δώσει μήλα ούτε η τριανταφυλλιά τριαντάφυλλα. Είναι ανάγκη να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, όπου θα αφθονούν τα δέντρα, τα νερά, τα λουλούδια με το νέκταρ και τη γύρη, το καρπερό χώμα. Έτσι και με τη γλώσσα και τη γλωσσική διδασκαλίၠδεν ανθίζουν και δεν προσφέρουν καρπούς, αν σχολείο και δάσκαλος δεν δημιουργήσουν τις επικοινωνιακές συνθήκες, οι οποίες τρέφουν/τροφοδοτούν τον λόγο και ευοδώνεται η διδασκαλία του». 

Κι ο δάσκαλος πετά χωρίς αλεξίπτωτο;

«Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας, έστω και αν την έχει επαναλάβει κατά το παρελθόν και μάλιστα με επιτυχία. Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία. Δεν έχει, λοιπόν, καμιά ασφάλεια ο δάσκαλος; Όχι, απόλυτη ασφάλεια δεν έχει όπως δεν έχει απόλυτη ασφάλεια ο πολεμιστής την ώρα της μάχης ή και ο καλλιτέχνης την ώρα της δημιουργίας. Και τούτο διότι δεν υπάρχει σταθερό, στη διδασκαλίၠυπάρχει μεταβαλλόμενο γίγνεσθαι, όπου η κάθε στιγμή μπορεί να προκύψει διαφορετική από την άλλη, οι νέες καταστάσεις δημιουργίας υπαγορεύουν νέες απρόβλεπτες συμπεριφορές δασκάλου και μαθητών». 

Tελειώνει την εισήγησή του με το «γλωσσικής διδασκαλίας επιμύθιο»:

«Θα ήταν πολύ ευεργετικό για τα παιδιά των χαμηλότερων ιδιαίτερα κοινωνικών τάξεων να βρίσκονται από τα δυόμισι και τα τρία χρόνια τους κάποιες ώρες της ημέρας σε Κέντρα του Παιδιού, όπου θα γεύονται τα αγαθά του πολιτισμού και θα δέχονται μαζί με την πολιτιστική και τη γλωσσική αγωγή από εκπαιδευμένες δασκάλες και νηπιαγωγούς. 

Έτσι, χωρίς ανάγνωση και γραφή, χωρίς δηλαδή τον γνωστό σχολικό τρόπο που έχει καταντήσει απωθητικός, παρά με τραγούδι, παραμύθι και παιχνίδι, μέσα σε περιβάλλον που θα αντανακλά και θα πλουτίζει τις συνθήκες του σπιτιού, τα παιδιά θα δέχονται γλωσσική παιδεία. Το ιδεώδες, βέβαια, θα ήταν να τη δέχονται αυτήν την παιδεία και οι γονείς των παιδιών στα ίδια κέντρα.

Με τον τρόπο αυτό θα άρουμε, από τη μια μεριά, τις κοινωνικές ανισότητες, που αρχίζουν από την ώρα της γέννησης του ανθρώπου, και θα ετοιμάσουμε, από την άλλη, ένα καλύτερο σχολείο και μια δικαιότερη κοινωνία. 

Ακούει κανείς;» 
Το κενό που άφησε με τον θάνατό του ο Χρίστος Τσολάκης (2012) δυσαπλήρωτο. Ο ήρεμος και μεστός λόγος του συμπορεύονται με την καθάρια ψυχή του.  Εμπνέουν ακόμη…

storieumane.gr

Ποιος ήταν ο «μυστικός δάσκαλος» στον οποίο υποκλινόταν ο Κολοκοτρώνης

Ο Αντώνιος «Εύμελος» Μαρτελάος (1754 – 1819), Ζακυνθινός ποιητής και διαφωτιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, Ιακωβίνος και μέλος της μυστικής Αττικής Εταιρείας – «Ολυμπίας Αδελφότητος».

Ερχόμενος σε σύγκρουση με τους αριστοκράτες συγγενείς της μητέρας του Άννας Σουμμάκη (ο παπάς πατέρας του είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο υιός του), ίδρυσε σχολείο στο οποίο τα παιδιά των «ποπολάρων» μπορούσαν να σπουδάσουν δωρεάν.

Καλυπτόμενος από ιερατικό σχήμα (στην ιδιόκτητη της οικογένειας της μητέρας του εκκλησία, ως διάδοχος του πατέρα του), δεν δίσταζε να κηρύσσει τις δημοκρατικές ιδέες και κατήχησε στον εθνικό Ελληνισμό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (ο οποίος, όποτε έκτοτε τον συναντούσε, έκλινε την κεφαλή και έλεγε «προσκυνώ την Ελλάδα!»), αλλά και τον Ούγο Φώσκολο και τον Γεώργιο Τερτσέτη.

Συμμετείχε στην ίδρυση του τοπικού «Ιακωβινείου» («ανθρωπόμορφα θερία που λεγόστε Χριστιανοί, στα κεφάλια σας να πέσει ούλη του Θεού η οργή»), έκαψε το «libro d’ oro» στην κεντρική πλατεία του νησιού και από τύχη και μόνον γλίτωσε τον θάνατο κατά την κατάληψη της Ζακύνθου από τον ρωσοτουρκικό στόλο του ναυάρχου Ουσακώφ τον Οκτώβριο 1798 («καταφυγών εις πλοίον»).

Έναν χρόνο πριν πεθάνει, προσχώρησε και στη «Φιλική Εταιρεία». Από το ογκώδες συγγραφικό και ποιητικό έργο του, έχουν διασωθεί ελάχιστα δείγματα (όπως ο ιακωβινικός «Ύμνος» στην «Περίφημον Γαλλίαν», ένας χριστιανοφανής «Θούριος» που αποσκοπεί στο να ξεσηκώσει κατά των Οθωμανών, κ.ά.), καθώς ο ίδιος, λίγο πριν αποβιώσει, έκαψε όλο το προσωπικό του αρχείο για να μην πέσει στα χέρια των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών.

*Οι Ιακωβίνοι ήταν επαναστατική λέσχη της Γαλλικής Επανάστασης. Από τους Ιακωβίνους προέκυψε η πατριωτική σοσιαλιστική αριστερά. «Ιακωβίνεια», δηλαδή στοές – τοπικές οργανώσεις Ιακωβίνων είχαν ιδρυθεί και στην υπόδουλη Ελλάδα, ιδίως στα Επτάνησα και στην Κωνσταντινούπολη. Οι Ιακωβίνοι ήταν ακραιφνείς δημοκράτες και επαναστάτες της εποχής.

 

 

 

 

http://www.tribune.gr

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 

Μια καλή πρόταση για να πάτε τα παιδιά σας το Πάσχα.

Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
Τριπόδων 23, Πλάκα Αθήνα
http://www.ekedisy.gr/
info@ekedisy.gr

1.Πασχαλινά Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μεγάλη Τρίτη, 18:00-19:00

Το Θέατρο Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει τα «Πασχαλινά Διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Πλάκα, την Μεγάλη Τρίτη.
Πέντε διηγήματα του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων» -με κεντρικό άξονα τις ημέρες του Πάσχα- θα ακουστούν υπό τη μορφή δραματοποιημένης αφήγησης στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης,στις παρυφές της Ακρόπολης.

Θα διαβαστούν:
1.Η τελευταία βαπτιστική
2. Παιδική πασχαλιά
3.Η Βλαχοπούλα
4.Ο Αλιβάνιστος
5.Χωρίς Στεφάνι

Συντελεστές:Ιδέα  και απόδοση κειμένων Ολύνα Ξενοπούλου
Ενδυματολογική επιμέλεια: Αναστασία Γρηγοριάδου
Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης

Είσοδος ελεύθερη

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
«Εγεννήθην εν Σκιάθω, τη 4 Μαρτίου 1851. Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχολείον εις τα 1863, αλλά μόνον τω 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα τήν Α καί Β τάξιν. Τήν Γ εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα διέκοψα τάς σπουδάς μου και έμεινα εις τήν πατρίδα. Κατά Ιούλιον του 1872 υπήγα εις το Άγιον Όρος χάριν προσκυνήσεως, όπου έμεινα ολίγους μήνας. Τω 1873 ήλθα εις Αθήνας και εφοίτησα εις τήν Δ του Βαρβακείου. Τω 1874 ενεγράφην εις τήν Φιλοσοφικήν Σχολήν, όπου ήκουα κατ’ εκλογήν ολίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ιδίαν δε ησχολούμην εις τάς ξένας γλώσσας. Μικρός εζωγράφιζα Αγίους, είτα έγραφα στίχους, και εδοκίμαζα να συντάξω κωμωδίας. Τω 1868 επεχείρησα να γράψω μυθιστόρημα. Τω 1879 εδημοσιεύθη η Μετανάστις έργον μου εις το περιοδικόν Σωτήρα. Τω 1882 εδημοσιεύθη Οι έμποροι τών Εθνών εις το Μη χάνεσαι. Αργότερα έγραψα περί τα εκατόν διηγήματα, δημοσιευθέντα εις διάφορα περιοδικά καί εφημερίδας.»

 

  1. Πασχαλινές Κατασκευές
  2. 339

Ελάτε να φτιάξουμε πασχαλινές κατασκευές με ανακυκλώσιμα υλικά  (πασχαλινά αυγά, κοτούλες αμαξάκια, κοκοράκια, χάρτινο πασχαλινό βαζάκι με λουλούδια). Εάν μπορείτε φέρτε μαζί σας ρολά υγείας, χάρτινα κουτιά γάλακτος και με τη φαντασία και τη δημιουργικότητά σας θα κάνουμε πασχαλινά διακοσμητικά δωράκια και αντικείμενα.

Το Σάββατο του Λαζάρου φέρτε μαζί σας τα δικά σας αβγά (βρασμένα καλά) για να τα διακοσμήσουμε.

Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

Σάββατο 28 Μαρτίου, 4 Απριλίου, (ώρα 16:00-17:00)

Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη (ώρα 12:00-13:00)

Ηλικίες: Για όλες τις ηλικίες

348

 

  1. Πασχαλινά παιχνίδια

Ελάτε να νιώσουμε τη μαγεία του Πάσχα στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Θα διαβάσουμε πασχαλινά παραμύθια, θα μάθουμε τα έθιμα του Πάσχα και θα δημιουργήσουμε τις δικές μας λαμπάδες.

Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

Σάββατο 28 Μαρτίου,  (ώρα 15:00-16:00)

Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη,  (ώρα 13:00-14:00)

Ηλικίες: 3-7 χρονών

smiling eggs

 

  1. Το κυνήγι των κρυμμένων πασχαλινών αβγών

Πού κρύφτηκαν τα αβγά; Πώς θα τα βρούμε; Τι ιστορίες έχουν να μας διηγηθούν; Ελάτε να τα ανακαλύψουμε παίζοντας στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού με ευχάριστες και γλυκιές εκπλήξεις!

Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

Σάββατο, 4 Απριλίου, (ώρα 15:00-16:00)

Μ. Τετάρτη (ώρα 13:00-14:00)

Ηλικίες: 3-7 χρονών

 weirdeggs1

 

Οι παρατηρήσεις της ΔΟΕ για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου

Αρ. Πρωτ.1516 Αθήνα 24/3/2015

 

Προς 

Τον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

 

Κοιν.

1. τον Υπουργό Παιδείας

κ. Αριστείδη Μπαλτά 

2. τον Αναπληρωτή Υπουργό Παιδείας

κ. Τάσο Κουράκη   

Κοιν:

Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε. 

 

 

Θέμα: Παρατηρήσεις για τις αλλαγές επί του πειθαρχικού δικαίου που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο  «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις»

Σχετικά με το νομοσχέδιο «Εκδημοκρατισμός της διοίκησης- Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση-Αποκατάσταση Αδικιών και άλλες διατάξεις» που αναρτήθηκε στη Διαύγεια για διαβούλευση (ως τις 24/3) και ειδικότερα στο κομμάτι για το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, που αφορά και τους εκπαιδευτικούς, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. τονίζει, ότι από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του νέου πειθαρχικού δικαίου και του θεσμού της αυτοδίκαιης αργίας ζήτησε και ζητά επίμονα και ξεκάθαρα την κατάργησή τους. Άμεσα παρατηρήσαμε, και δυστυχώς στη συνέχεια οι αντιρρήσεις μας επιβεβαιώθηκαν, ότι οι εν λόγω διατάξεις αντί να επιλύουν ζητήματα αποτελούν εργαλείο διώξεων και αυταρχισμού, στερούν το τεκμήριο της αθωότητας και έχουν οδηγήσει πάρα πολλούς εκπαιδευτικούς σε αργία, ακόμη και για ασήμαντες ιδιωτικής φύσεως διαφορές. Στην κατεύθυνση αυτή η Δ.Ο.Ε. είχε προσέλθει και στο διάλογο με την, υπό τον Κ. Λοβέρδο, τότε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας καταθέτοντας προτάσεις, που έθεταν σοβαρά ζητήματα και πρότειναν λύσεις, χωρίς ωστόσο, μέσω των διατάξεων που τελικώς θεσπίστηκαν να βελτιωθεί σοβαρά ο πυρήνας των προβλημάτων. 

Τις ίδιες προτάσεις έθεσε και στη συνάντηση της 3/3/2015 με τη νυν πολιτική ηγεσία του Υ.ΠΟ.ΠΑΙ.Θ. 

Συγκεκριμένα ζητήσαμε:

  • Την εξειδίκευση κατά τρόπο περιοριστικό της έννοιας του νέου πειθαρχικού παραπτώματος της χαρακτηριστικώς ανάξιας και αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας, ώστε να μην μπορεί να υπαχθεί στο αδίκημα κάθε συμπεριφορά είτε αφορά στον ιδιωτικό είτε στον υπηρεσιακό βίο του υπαλλήλου. Είναι χαρακτηριστικό, ότι το εν λόγω πειθαρχικό αδίκημα, είναι στην πραγματικότητα αδίκημα «σκούπα», που στην πράξη έχει χρησιμοποιηθεί για να καλύψει πολλαπλές εκφάνσεις τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου βίου των υπαλλήλων.
  • Το ότι συμπεριφορές, που άπτονται του ιδιωτικού βίου του υπαλλήλου δεν μπορούν να αποτελούν πειθαρχικά παραπτώματα και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να οδηγούν σε θέση του σε αυτοδίκαιη αργία.
  • Την ανάγκη αντιμετώπισης του διαλυτικού, για την ομαλή λειτουργία των σχολείων, φαινομένου της, άκριτης, παραπομπής για κάθε σοβαρή ή μη καταγγελία, που γίνεται εναντίον εκπαιδευτικών, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. 
  • Την επιστροφή των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα πειθαρχικά συμβούλια αφού στην πραγματικότητα οι εν λόγω εκπρόσωποι βοηθούν και προάγουν το έργο των συμβουλίων μεταφέροντας την πραγματικότητα της δημόσιας διοικήσεως, τις παραμέτρους των δυσλειτουργιών, που υφίστανται στις υπηρεσίες και με τον τρόπο αυτό συμβάλλουν στην απόδοση ουσιαστικής δικαιοσύνης.

Με τις διατάξεις, που εισάγει το νέο σχέδιο νόμου γίνονται αρκετά θετικά βήματα, αφού καταργείται το πλέγμα των διατάξεων, που αφορούν στο θεσμό της αυτοδίκαιης αργίας, καθώς όπως και το ίδιο το νομοσχέδιο παρατηρεί, μέσω των διατάξεων αυτών παραβιάζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο τεκμήριο της αθωότητας. 

Έχουμε τονίσει πολλές φορές, ότι οι διατάξεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο για την απομάκρυνση εκπαιδευτικών από τα καθήκοντα τους δημιουργώντας τους τεράστια προβλήματα, θίγοντας την προσωπικότητά τους και το κύρος τους, πριν την κρίση των υποθέσεών τους από τα αρμόδια ποινικά και πειθαρχικά δικαστήρια. Τονίσαμε δε ότι ακόμα και μετά την απαλλαγή του υπαλλήλου και την επάνοδο του στην υπηρεσία, κανείς δεν μπορεί στην πραγματικότητα να άρει τις ουσιαστικές συνέπειες, της μομφής και του ψόγου, που βαρύνουν τον υπάλληλο εξαιτίας της απομάκρυνσής του από τα καθήκοντα του, ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες.

Είναι προφανές,  ότι η κατάργηση τους επιλύει ένα τεράστιο πρόβλημα. Αυτό που, δυστυχώς, δεν προβλέπεται είναι η αποκατάσταση των υπαλλήλων, που κατά παράβαση του Συντάγματος ετέθησαν σε αυτοδίκαιη αργία, στις αποδοχές, τις οποίες απώλεσαν στο διάστημα της αργίας τους, πράγμα επιβεβλημένο. Πρέπει δε να τονιστεί, ότι εάν δεν υπάρξει σχετική πρόβλεψη και οι ήδη ευρισκόμενοι σε κατάσταση αυτοδίκαιης αργίας εξέλθουν αυτής δυνάμει της καταργήσεως των διατάξεων του ν. 4093/2012 στην πραγματικότητα θα βρεθούν σε δεινότερη θέση έναντι των συναδέλφων τους, που κατ” εφαρμογή των διατάξεων του ν.4093/2012 εξήλθαν της αργίας, μετά από απαλλαγή τους, αφού οι μεν δε θα λάβουν τις οφειλόμενες αποδοχές τους ενώ οι δε έχουν πλήρως αποκατασταθεί. 

Το Δ.Σ. της ΔΟΕ πιστεύει, επίσης, ότι θα πρέπει να αποκατασταθεί πλήρως η εφαρμογή των διατάξεων του Υπαλληλικού Κώδικα αναφορικά με την εν γένει Πειθαρχική διαδικασία, και ιδιαίτερα, αναφορικά με την αναστολή εκτέλεσης ποινών όπως η οριστική ή προσωρινή παύση, όταν έχει ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας ή ένσταση ενώπιον του Δευτεροβαθμίου Πειθαρχικού Συμβουλίου και μέχρι την κρίση αυτής από το αρμόδιο δικαστήριο ή όργανο. Μια τέτοια παρέμβαση είναι σημαντική, δεδομένου, ότι η εκτέλεση της ποινής κατά το διάστημα, που εκκρεμεί ένσταση ή προσφυγή, δεδομένων των καθυστερήσεων στην εκδίκαση των υποθέσεων, οδηγεί σε έκτιση ποινών πολύ μεγαλύτερων από τις τελικώς επιβληθείσες.

Πολύ θετική εξέλιξη μπορεί να χαρακτηριστεί και η επάνοδος των εκπροσώπων των εργαζομένων στα Πειθαρχικά Συμβούλια, πάγιο αίτημα της Δ.Ο.Ε. της ΑΔΕΔΥ και όλων των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών. Με τον τρόπο αυτό, θεωρούμε, ότι αίρονται οι αιτιάσεις της προηγούμενης Κυβέρνησης αναφορικά με την διαφθορά και την διαπλοκή, που προκαλούσε η παρουσία των αιρετών εκπροσώπων στα Πειθαρχικά Συμβούλια και αποκαθίσταται, εν μέρει, ο πόλεμος λάσπης που είχε, όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, εξελιχθεί σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων.

            Από την άλλη πλευρά πιστεύουμε, ότι είναι εξαιρετικά αρνητικό το γεγονός ότι και στις διατάξεις του νομοσχεδίου παραμένει το αδίκημα της χαρακτηριστικώς ανάξιας και αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας, και μάλιστα περιλαμβάνεται μεταξύ των αδικημάτων, που οδηγούν σε οριστική παύση, παρά το γεγονός ότι η προσωπική και κοινωνική ζωή κάθε υπαλλήλου δε θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο ελέγχου εκ μέρους της υπηρεσίας του. Είναι δε σημαντικό σε ένα νομοσχέδιο, που ευαγγελίζεται, ότι επιδιώκει να μεταβάλλει την εξουσιαστική θεώρηση με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει την υπαλληλική σχέση, να αποδεσμευτούν από την πειθαρχική διαδικασία, συμπεριφορές, που σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να χαρακτηρίσουν την ποιότητα αλλά και την ικανότητα του υπαλλήλου.

Η προσθήκη διευκρίνησης, ότι η συνδικαλιστική και κοινωνική δράση δεν συνιστά χαρακτηριστικώς ανάξια και αναξιοπρεπή συμπεριφορά, είναι μεν σημαντική αλλά δεν αρκεί για να άρει τα προβλήματα, που έχει δημιουργήσει η εφαρμογή της διάταξης αυτής, αφού χρησιμοποιείται ευρέως για την άσκηση πειθαρχικών διώξεων για πράξεις που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο και κατ” ουσίαν δεν συνιστούν πειθαρχικά παραπτώματα. Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. πιστεύει πως το σημείο αυτό θα πρέπει, οπωσδήποτε, να επανεξεταστεί προς την κατεύθυνση της κατάργησης του εν λόγω πειθαρχικού παραπτώματος.

Οι παρατηρήσεις αυτές έρχονται ως συνέχεια της συνολικής στάσης του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. απέναντι στη λαίλαπα του πειθαρχικού δικαίου που σάρωσε τα τελευταία χρόνια και την εκπαίδευση και πιστεύουμε πως είναι εξαιρετικά σημαντικό να ληφθούν υπόψη για την τελική μορφή του σχεδίου νόμου.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. με τους αγώνες του αλλά και μέσα από τους αγώνες του συνόλου του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος θα συνεχίσει να διεκδικεί την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και την άρση όλων των στρεβλώσεων.

Κοινό υπόμνημα ΔΟΕ και ΟΛΜΕ για τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών

 Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο.Λ.Μ.Ε. επανέρχονται για το ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να επιλέγουν το χρόνο που θα υποβάλλουν αίτηση για συνταξιοδότηση. Υπογραμμίζουμε ότι οι εκπαιδευτικοί των δύο βαθμίδων είναι οι μοναδικοί κλάδοι μονίμων δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμούν. Το καθεστώς αυτό της ανισοτιμίας μέσα στο Δημόσιο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση ακόμα και με τα θεμελιώδη, συνταγματικά κατοχυρωμένα, δικαιώματα της ισονομίας και της ισοτιμίας όλων των δημοσίων υπαλλήλων. 

  Επίσης, σύμφωνα με το Ν.4186/13, το διάστημα υποβολής αίτησης παραίτησης περιορίστηκε ακόμα περισσότερο στο τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου κάθε έτους ενώ η λύση της υπαλληλικής σχέσης ορίζεται στις 30/6, γεγονός που στερεί από πολλούς συναδέλφους ώριμα συνταξιοδοτικά δικαίωματα τα οποία διατηρούσαν με το προηγούμενο καθεστώς.

  Θεωρούμε αναγκαίο να παρθούν άμεσα όλες εκείνες οι πρωτοβουλίες και τα μέτρα από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας ώστε να αρθούν αυτές οι αδικίες και οι ανισότητες σε βάρος των εκπαιδευτικών των δύο βαθμίδων.

  Τα Δ.Σ. των Δ.Ο.Ε. και Ο.Λ.Μ.Ε. ζητούν να δίνεται, τουλάχιστον, η δυνατότητα περισσότερες φορές μέσα στο χρόνο στους εκπαιδευτικούς το δικαίωμα για συνταξιοδότηση.

Προτείνουμε συγκεκριμένα: 

1.       Όσοι παραιτούνται το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου (για να υπολογίζονται τα κενά) να γίνεται λύση της υπαλληλικής τους σχέσης την 31η  Αυγούστου και όχι την 1η Ιουλίου. Αυτό διευκολύνει τους εκπαιδευτικούς στη συμπλήρωση των αντίστοιχων χρόνων συνταξιοδότησης, γιατί οι εκπαιδευτικοί διορίζονται το Σεπτέμβρη.

2.       Να δίνεται, επιπλέον, η δυνατότητα στο τέλος των τριμήνων (Α΄ και Β΄ ) ή του τετραμήνου στα Λύκεια, να υποβάλλονται παραιτήσεις των εκπαιδευτικών για συνταξιοδότηση, με την υποχρέωση να έχουν προειδοποιήσει δεσμευτικά τρεις μήνες πριν την υπηρεσία, ώστε να προγραμματίζεται η ανάλογη αναπλήρωση.

  Πιστεύουμε πως η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας θα υιοθετήσει τις προτάσεις μας, στην κατεύθυνση της άρσης των αδικιών και την εξάλειψη των φαινομένων της άνισης μεταχείρισης των εκπαιδευτικών σε σχέση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.

ΤΑ Δ.Σ.

ΔΟΕ- ΟΛΜΕ

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σταθερά αντίθετοι στο σχέδιο «εκλογής» διευθυντών σχολείων

Σταυρούλα Ξουλίδου : «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΤΟΜΕΑΡΧΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΞΟΥΛΙΔΟΥ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Αθήνα, 27 Μαρτίου 2015

Συνάντηση με εκπροσώπους της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είχε σήμερα, Παρασκευή, 27 Μαρτίου, η Βουλευτής Β΄ Περιφέρειας Θεσσαλονίκης, Τομεάρχης Παιδείας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Σταυρούλα Ξουλίδου.

Σύνθετο σύστημα μοριοδότησης από ανεξάρτητη Επιτροπή Αξιολογητών με τη συμμετοχή και του Συλλόγου Διδασκόντων πρότεινε η Βουλευτής για την επιλογή των Διευθυντών, τονίζοντας τον παιδαγωγικό ρόλο που επιτελεί ο Διευθυντής μέσα στη σχολική μονάδα. «Χρειάζεται να βρούμε πρώτα τους αξιόλογους και μετά να δούμε αν είναι και αρεστοί» ανέφερε χαρακτηριστικά. Οι εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης πρότειναν παράταση της θητείας των Διευθυντών προκειμένου η σχολική χρονιά να ολοκληρωθεί ομαλά και κατόπιν να ανοίξει ο διάλογος για τον τρόπο επιλογής των Διευθυντών. «Το εκπαιδευτικό περιβάλλον χρειάζεται αλλαγές χωρίς βιασύνη με διάρκεια και σταθερότητα» σημείωσε η Βουλευτής των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Σταυρούλα Ξουλίδου, ενώ υπογράμμισε τον ρόλο και τη σημασία της συμμετοχής όλων των εμπλεκομένων φορέων στον εκπαιδευτικό διάλογο.

Στη συνάντηση τέθηκε μεταξύ άλλων το ζήτημα του νέου πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων, στο πλαίσιο του οποίου οι εκπαιδευτικοί, τα στελέχη εκπαίδευσης και οι Διευθυντές των Σχολικών Μονάδων βρίσκονται στην πιο ευάλωτη θέση. Για το θέμα της αξιολόγησης σημειώθηκε ότι αυτή έχει νόημα όταν δίνει κίνητρα στον εκπαιδευτικό και στοχεύει τόσο στη βελτίωσή του αλλά και στη βελτίωση της σχολικής μονάδας στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει ανάγκη το δημόσιο σχολείο. Επιπλέον συζητήθηκαν θέματα σχετικά με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.

Η Βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου τόνισε την ανάγκη της αύξησης των ωρών της ενισχυτικής διδασκαλίας στα σχολεία καθώς αποτελεί σημαντική βοήθεια για τον μαθητή συμβάλλοντας στην εξέλιξή του αλλά και στην αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Το Aριστείον Μπαλτά-Τι γράφει ο Στάθης για το μήνυμα της 25ης του Υπουργού

Το Aριστείον Μπαλτά

Συγκινητικός ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Μπαλτάς στις θεσμικές -ως υπουργός- και επιστημονικές παροτρύνσεις τους προς τους καθηγητές και τους μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης για το νόημα της Επανάστασης του 1821 και τους τρόπους εορτασμού της επετείου. Γενναίος ο κ. Υπουργός, επισημαίνει εκ προοιμίου τον κίνδυνο αυτές οι επέτειοι να ’ναι αμφίκοπες, δηλαδή σχολαστικές και στείρες ή ένας ανούσιος πανηγυρικός. Προσέτι, ακόμα πιο γενναίος ο κ. Μπαλτάς, προτρέπει τους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιήσουν τις σκέψεις του κατά την κρίση τους κι όχι υποχρεωτικώς.

Ευφυής πρόνοια καθότι ο κύριος Μπαλτάς αποφαίνεται ότι «η ελληνική επανάσταση υπήρξε τέκνο του διαφωτισμού». Μόνον; Δεν υπήρξε στις γενεσιουργές αιτίες της Επανάστασης η λαϊκή ιδιοπροσωπία; Δεν υπήρξε η λαϊκή παράδοση, οι θρύλοι του μαρμαρωμένου βασιλιά; Δεν υπήρξε η κλεφτουριά; Ούτε η κιβωτός των κοινοτήτων με τα εκκλησιαστικά κολλυβογράμματα; Ηταν η «ελληνική επανάσταση τέκνο του διαφωτισμού» ορφανή απ’ τις προγενέστερες επαναστάσεις, ήδη απ’ τις αρχές του 1600, όπως η εξέγερση του Διονυσίου του Σκυλόσοφου, ή αργότερα του Κατσαντώνη, ή των Ορλοφικών; Μόνον με τον διαφωτισμό έχει να κάνει η Επανάσταση, ούτε με τον θρήνο της Αλωσης; ούτε με τους χιλιάδες νεομάρτυρες; Και ο Ρήγας τέκνο του διαφωτισμού, και η Φιλική Εταιρεία στο φως του διαφωτισμού στημένη, άμοιροι ήταν όλης της υπόλοιπης ιδιοσυστασίας του Γένους; Δεν γνώριζαν από δημοτικά τραγούδια; Γιατί τέτοια αιδώς, κύριε Υπουργέ, για τη λαϊκή καταγωγή της Επανάστασης; Ποιος μαρξιστής ιστορικός δεν τονίζει και τις δύο μήτρες του 1821, τα πάθια της σκλαβιάς τόσον, όσον και τον διαφωτισμό; Ποιος δεν επισημαίνει τον εθνικό και κοινωνικό της χαρακτήρα; Πριν να καζαντίσουν οι έμποροι «και να φέρουν τα βιβλία», που έλεγε ο Κολοκοτρώνης, τι ήταν οι πατεράδες τους; Αγνώστου ταυτότητος αντικείμενα που σέρνονταν στις φιλόξενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;

Αλλά αμέσως παρακάτω λέτε: «Ολες οι επαναστάσεις, όπως και η ελληνική, δημιούργησαν σε μεγάλο βαθμό τους λαούς που τις έκαναν». Προφανώς εννοείτε τους υπηκόους (οποιουδήποτε) που με την επανάσταση αναβάθμισαν τους εαυτούς τους σε πολίτες, οργανώθηκαν σε έθνος, απέκτησαν αυτεξούσιο και ενίοτε επέβαλλαν τη λαϊκή κυριαρχία, διά της δημοκρατίας, καθώς και την εθνική ανεξαρτησία. Και γιατί δεν τα λέτε έτσι; Γιατί λέτε ότι η επανάσταση δημιούργησε τον λαό της; Πριν λαός δεν υπήρχε; Ανεξαρτήτως της πολιτικής του κατάστασης, λαός δεν ήταν

εκείνος που εν τέλει έκανε την Επανάσταση; Εκτός κι αν η Επανάσταση ήταν η κότα και ο λαός το αυγό, όπως συνέβη με την Αμερικανική Επανάσταση (που γέννησε ένα έθνος), αλλά δεν συνέβη ούτε με την αγγλική ούτε με τη γαλλική, που τις έκαναν ο αγγλικός λαός και ο γαλλικός λαός, όπως άλλωστε ο ελληνικός λαός έκανε την ελληνική.

Λέτε ότι «ένα έθνος με την επανάσταση εγκαινιάζει την ύπαρξή του». Δηλαδή ο Πλήθων έλεγε μπαρούφες, ο Ερωτόκριτος το ίδιο, ο Ελ Γκρέκο θα μπορούσε να λέγεται Αλ Πατσίνο κι απ’ το Ζάλογγο πηδάγανε άλμα εις βάθος; Με την επανάσταση ένα έθνος, αγαπητέ μου κύριε Υπουργέ, «δεν εγκαινιάζει την ύπαρξή του», εγκαινιάζει την ελευθερία του. Οσο για την «ύπαρξή» του, πριν αυτή να γίνει «πολιτική ύπαρξη», διά της Επανάστασης, εξακολουθούσε να υπάρχει, όπως μπορεί να σας διαβεβαιώσει του «Κίτσου η μάνα», ακόμα και μέσα απ’ τον θρήνο του και μέσα απ’ το πένθος του. Δεν λέω για τη γλώσσα του, λόγια και δημώδη. Πόσα αρχαία αποφθέγματα είχαν μεταπλασθεί σε λαϊκές παροιμίες; Στο πλαίσιο ποιας ασυνέχειας και ποιου διασπασμένου πολιτισμού;

Αλλά τι να λέμε μέρα που είναι σήμερα και να σας χαλάμε τη γιορτή… Οι ομοϊδεάτες σας είναι πιο προσεχτικοί, να μη χαλάνε καρδιές. «Οι Ελληνες είμαστε ένας πληθυσμός(!) παλαιός» γράφει ο ένας. Σωστόν! Και ο πληθυσμός των Νεάντερταλ παλαιότερος! «Ο λαός υπάρχει διότι έχει ηγέτη» γράφει ο άλλος. Χρονιάρες μέρες και οι εφημερίδες βρίθουν απ’ τη φιλελεύθερη αστική αντίληψη που εκπροσωπείτε. «Ανάμεσα στον λαό και τον ηγέτη οι θεσμοί περιττεύουν». Λογικόν. Διότι ο λαός είναι λαϊκιστής κι αν δεν έχει τον «πατερούλη του» τα χάνει. «Ο λαός είναι μια έννοια πιο ρευστή και μυστήρια απ’ το έθνος»! Σωστόν και νουνεχές. Πιο μεταφυσικά δεν θα το έλεγαν ούτε οι φασίστες.

Ομως, μη σας στεναχωρώ, μέρα γιορτής. Και ποιος είμαι άλλωστε εγώ να αντιλέγω στο στερεότυπο που τριάντα χρόνια τώρα κυριαρχεί στο κράτος (που θέλει ραγιάδες), στα ΑΕΙ (που θέλουν «αυλές») και στις τέχνες (που επιδοτούνται). Κύριε Υπουργέ, σας ομολογώ ότι κουράστηκα και βαρέθηκα να κάνω την ασπιρίνη απέναντι στον καρκίνο. Μια ακόμα ηττημένη φωνή είναι οι εθνολαϊκιστές φαιοκόκκινοι σαν και του λόγου μου. Κάντε δουλειά σας, κάντε δουλειά σας! και ζήτωσαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Μάξιμος ο Γραικός και η φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου, όλοι τους ένδοξα τέκνα του διαφωτισμού…

 

 

enikos.gr

 

 

Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία

Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια… πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών.
Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους). Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη θα μπορούν για παράδειγμα να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» στο πλαίσιο των οποίων θα καλούνται να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» και να «ακονίζουν» τις δεξιότητές τους στα Μαθηματικά, στην επικοινωνία με τους άλλους, στις ξένες γλώσσες (εάν το σενάριο προβλέπει την εξυπηρέτηση ενός πελάτη από το εξωτερικό) κ.ά.
Ολα αυτά βέβαια προϋποθέτουν παράλληλα σημαντικές αλλαγές και στον τρόπο διάρθρωσης της αίθουσας διδασκαλίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη δημιουργία ολιγάριθμων τμημάτων με μαθητές που δεν θα κάθονται πια σε θρανία μπροστά στον δάσκαλο-καθηγητή αλλά που θα αλληλεπιδρούν μαζί του και μεταξύ τους, με στόχο την επίλυση ενός προβλήματος ή τη λύση ενός γρίφου.
Σχολεία στο Ελσίνκι έχουν ήδη εισαγάγει δοκιμαστικά στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία διαθεματικών «φαινομένων» στα οποία αφιερώνουν ορισμένες χρονικές περιόδους μία ή δύο φορές κάθε σχολικό έτος.
Το εν λόγω «πείραμα» πρωτοξεκίνησε πριν από περίπου δύο χρόνια και πλέον μπαίνει σε εθνική τροχιά στο πλαίσιο ενός μακροπρόθεσμου κεντρικού σχεδιασμού, με τις αρχές της χώρας να ετοιμάζονται να ανακοινώσουν συγκεκριμένα πλάνα και οδηγίες μέσα στον Μάρτιο. Ο στόχος είναι, όπως έγινε γνωστό, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας (στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση) ως το έτος 2020. Περίπου το 70% των καθηγητών που εργάζονται στα γυμνάσια και τα λύκεια του Ελσίνκι έχουν ήδη λάβει σχετική εκπαίδευση για να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του ανανεωμένου προγράμματος, ενώ υπάρχουν και οικονομικά οφέλη (υπό μορφή μπόνους ή αυξήσεων στον μισθό) για όσους εκπαιδευτικούς δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να υιοθετήσουν τη νέα προσέγγιση.
«Υπάρχουν σχολεία στα οποία η διδασκαλία γίνεται με τον παλαιομοδίτικο τρόπο που ήταν ωφέλιμος στις αρχές του 1900 – αλλά οι ανάγκες σήμερα δεν είναι οι ίδιες. Χρειαζόμαστε κάτι που θα ταιριάζει στον 21ο αιώνα. Εχουμε πραγματικά ανάγκη από έναν ανασχεδιασμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που θα προετοιμάζει τα παιδιά μας για το μέλλον», σημειώνει χαρακτηριστικά η Μάριο Κιλόνεν, διευθύντρια των προγραμμάτων εκπαίδευσης στο Ελσίνκι.
Ο ΣΤΟΧΟΣ
Σύνδεση των γνώσεων με την πράξη
Το νέο «διαθεματικό» σύστημα διδασκαλίας που δοκιμάζεται στη Φινλανδία έρχεται να δώσει βάρος στη συνδυαστική σκέψη και να συνδέσει τη γνώση που παρέχει το σχολείο με πρακτικά ζητήματα βγαλμένα από την ίδια την καθημερινότητα των παιδιών. Στο πλαίσιο της διδασκαλίας ενός «φαινομένου» όπως είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση» για παράδειγμα, οι Φινλανδοί μαθητές θα μαθαίνουν να συνδυάζουν γνώσεις Ιστορίας, Γεωγραφίας, γλώσσας, Μαθηματικών κ.ά. μέσα από το πρίσμα της ίδιας της ευρωπαϊκής πραγματικότητας.
Οι μαθητές της βρίσκονται πάντα στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης
Η Φινλανδία ξεχωρίζει ως μια από τις χώρες που παραδοσιακά φιγουράρουν στις κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης του ΟΟΣΑ με τους καλύτερους 15χρονους μαθητές της υφηλίου.
Γνωστό και με τα αρχικά «PISA», το Διεθνές Πρόγραμμα για την Αξιολόγηση των Μαθητών (Programme for International Student Assessment) είναι μία εκπαιδευτική έρευνα που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από τον ΟΟΣΑ.
Ερευνα
Ξεκινώντας από το 2000, η συγκεκριμένη έρευνα έρχεται ανά τριετία και αξιολογεί το εύρος των γνώσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών που βρίσκονται στο τέλος της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης, εστιάζοντας συγκεκριμένα σε τρεις τομείς: στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Η Φινλανδία έχει επανειλημμένως βρεθεί στην πρώτη θέση της κατάταξης, ενώ η χαμηλότερη θέση στην οποία έχει ποτέ πέσει είναι η θέση νούμερο 12 (συγκριτικά, η Ελλάδα βρισκόταν το 2012 στις θέσεις 39 και 42). Γι” αυτόν ακριβώς τον λόγο, λοιπόν, ο υπόλοιπος κόσμος στέλνει τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτικούς στη Φινλανδία ώστε να δουν από κοντά πώς λειτουργεί το σύστημα και να μάθουν τα μυστικά της επιτυχίας του φινλανδικού μοντέλου. Είναι ενδεικτικό για παράδειγμα ότι μόνο το 2009 είχαν επισκεφτεί τη χώρα περισσότερες από 100 ξένες αποστολές εκπαιδευτικών, ενώ σχετικό ενδιαφέρον είχαν δείξει τα προηγούμενα χρόνια και οι ελληνικές Αρχές.
Κι όμως, παρά τις επιτυχίες τους, οι Φινλανδοί δεν επαναπαύονται. Αντιθέτως, δρομολογούν μεταρρυθμίσεις, υποστηρίζοντας πως ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ήταν ωφέλιμο πριν από 100 χρόνια, δεν μπορεί να είναι το ίδιο ωφέλιμο και σήμερα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

ETHNOS

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση. 
Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης
«Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙
νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω».
Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός

Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ.

Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος ση­µ­α­σί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγ­χρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κή ῞Ε­νω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐ­λά­χι­στη, ἀ­φοῦ ὅ­λες οἱ ἔγ­κυ­ρες µ­ε­τρή­σεις τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης δε­ί­χνουν µία συν­τρι­πτι­κή κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος καί τῶν πα­ρα­δο­σια­κῶν ἀ­ξι­ῶν σέ ὅ­λες τίς ἡ­λι­κί­ες καί τίς κοι­νω­νι­κές ὁ­µ­ά­δες. Πα­ρά ταῦ­τα, ἡ προ­σπά­θεια χον­δρο­ει­δοῦς ἀ­να­θε­ώ­ρη­σης τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας, µ­α­ζί µέ τήν προ­ώ­θη­ση «ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶν» ἀ­πό­ψε­ων στά ἐ­θνι­κά µ­ας θέ­µ­α­τα, ἔ­χουν προ­κα­λέ­σει κα­τά και­ρούς µ­ε­γά­λες ἀν­τι­δρά­σεις καί τήν ὀργή τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης. [] Κεν­τρι­κό στοι­χεῖ­ο αὐ­τῆς ὅ­λης τῆς πο­λι­τι­κῆς «φι­λο­σο­φί­ας» εἶ­ναι ἡ ἐ­πί­θε­ση στήν ἔν­νοι­α τῆς Πα­τρί­δας καί στό πα­τρι­ω­τι­κό συ­να­ί­σθη­µ­α. ῎Ε­χουν κα­τα­βλη­θεῖ ἀ­πό το­ύς κύ­κλους αὐ­το­ύς ἐ­πί­µ­ο­νες προ­σπά­θει­ες νά ταυ­τι­σθεῖ ὁ Πα­τρι­ω­τι­σµ­ός µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό, τόν σω­βι­νι­σµό, τόν ρα­τσι­σµό, τήν µ­ι­σαλ­λο­δο­ξί­α. Κάθε αὐ­το­νό­η­τη, ἀ­κό­µ­η καί ἡ µ­ε­τρι­ο­πα­θέ­στε­ρη, ἄ­πο­ψη γιά τήν ὑ­πε­ρά­σπι­ση τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας κυ­ρι­αρ­χί­ας καί τήν ἀν­τι­µ­ε­τώ­πι­ση ξέ­νης ἐ­πι­βου­λῆς συ­κο­φαν­τεῖ­ται ὡς «ἐ­θνι­κι­στι­κή ὑ­στε­ρί­α» καί ἀν­τι­προ­τε­ί­νε­ται ὁ «δι­ά­λο­γος» γιά τά κυ­ρι­αρ­χι­κά µ­ας δι­και­ώ­µ­α­τα, ὁ κα­τευ­να­σµ­ός κ.λπ. Λο­γι­κή ἀ­πό­λη­ξη πα­ρό­µ­οι­ων ἀν­τι­λή­ψε­ων, βε­βα­ί­ως, εἶ­ναι ἡ δι­α­µ­όρ­φω­ση ἑ­νός κλί­µ­α­τος αὐ­το­ε­νο­χο­ποί­η­σης καί πα­θη­τι­κῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῶν ἀ­µ­φι­σβη­τή­σε­ων τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας ὑ­πό­στα­σης. Καί ἡ ἀ­πο­δυ­νά­µ­ω­ση τοῦ πνε­ύ­µ­α­τος ἀν­τί­στα­σης στίς ἀ­πει­λές πού πάν­το­τε ὑ­πῆρ­χαν καί πάν­το­τε θά ὑ­πάρ­χουν, στόν τα­ρα­γµ­έ­νο κό­σµ­ο πού πο­ρευ­ό­µ­α­στε ὡς ἔ­θνος ἐ­πί χι­λι­ά­δες χρό­νια.
῎Αλ­λο­θι καί ἀ­φο­ρµή τῆς ἐ­πί­θε­σης ὁ­ρι­σµ­έ­νων προ­σώ­πων καί ὁ­µ­ά­δων ἐ­ναν­τί­ον τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος, τῆς ἔν­νοι­ας τοῦ ῎Ε­θνους καί ὅ­λων τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων, εἶ­ναι ἀ­σφα­λῶς ἡ κα­τά­χρη­σή τους ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α τῶν συν­τα­γµ­α­ταρ­χῶν (1967-1974). Οἱ συν­τα­γµ­α­τάρ­χες κα­τα­σκε­ύ­α­σαν ἕ­να κά­πη­λο ἰ­δε­ο­λο­γι­κό προ­σω­πεῖ­ο χρη­σι­µ­ο­ποι­ών­τας τά ἱ­ε­ρά καί τά ὅ­σια τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κοι­νω­νί­ας, ὅ­πως τό Εἰ­κο­σι­έ­να, τό Σα­ράν­τα, τό τρί­πτυ­χο Πα­τρίς-Θρη­σκε­ί­α-Οἰ­κο­γέ­νεια κ.λπ.
῎Ε­τσι, µόλις κα­τέρ­ρευ­σε τό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς, τό 1974, ἡ κα­τά­χρη­ση αὐ­τή τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α ἔ­δω­σε τό «δι­κα­ί­ω­µ­α» σέ κά­ποι­ους κύ­κλους νά ἐ­πι­τε­θοῦν ὄ­χι µόνον ἐ­ναν­τί­ον τοῦ στρα­το­κρα­τι­κοῦ αὐ­ταρ­χι­σµ­οῦ, ἀλ­λά καί τῶν συ­µ­βό­λων πού αὐ­τός κα­τα­χρά­στη­κε.
∆ι­ά­φο­ροι πα­νε­πι­στη­µ­ια­κοί, δη­µ­ο­σι­ο­γρα­φοῦν­τες ἱ­στο­ρι­κοί κ.λπ., [ ] ἀν­τέ­γρα­ψαν καί εἰ­σή­γα­γαν ἀ­τε­λῶς κά­ποι­ες ἄ­σχε­τες πρός τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να θε­ω­ρη­τι­κές κα­τα­σκευ­ές ἀ­πό τήν Εὐ­ρώ­πη καί τίς ΗΠΑ ἤ ξε­σή­κω­σαν κά­ποι­ες πο­λι­τι­κῶς ὀρ­θές ἰ­δέ­ες τῆς µόδας ἀ­πό πο­λι­τι­κά πε­ρι­ο­δι­κά τῆς Νέας Ὑόρκης ἤ τοῦ ῎Αµστερνταµ καί τίς ὕ­ψω­σαν ὡς λά­βα­ρο πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῆς στα­δι­ο­δρο­µ­ί­ας καί ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κῆς ἀ­νέ­λι­ξης. Καί βρῆ­καν στόν κλει­στό τους χῶ­ρο εὐ­νο­ϊ­κή ἀν­τα­πό­κρι­ση, δι­ό­τι στήν πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή µ­ας κοι­νό­τη­τα ἡ ἄ­κρι­τη εἰ­σα­γω­γή θε­ω­ρι­ῶν (ὅ­πως καί κα­τα­να­λω­τι­κῶν προ­ϊ­όν­των) ἀ­πό τό ἐ­ξω­τε­ρι­κό, πού ὑ­πο­κα­θι­στᾶ τήν κο­πι­α­στι­κή πα­ρα­γω­γή τους, ἔ­χει δυ­στυ­χῶς µ­α­κρά πα­ρά­δο­ση.
Μέ αὐ­τόν τόν τρό­πο, πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τος χά­ριν, ἡ θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης τῶν κα­θη­γη­τῶν Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, πού ἀ­φο­ρᾶ τά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­να βι­ο­µ­η­χα­νι­κά ἔ­θνη τῆς ∆ύ­σης, ἐ­φα­ρµ­ό­σθη­κε µέ ἀ­πί­στευ­τη ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα ἀ­πό κά­ποι­ους πα­νε­πι­στη­µ­ι­α­κο­ύς τῆς µή βι­ο­µ­η­χα­νι­κῶς ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νης χώ­ρας µ­ας. Σύσσωµη ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή», ἀ­να­νε­ω­τι­κή, ἐκ­συγ­χρο­νι­στι­κή κ.λπ. ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή κοι­νό­τη­τα υἱ­ο­θέ­τη­σε τήν ἐ­ξω­πρα­γµ­α­τι­κή γιά τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να αὐ­τήν θε­ω­ρί­α. Γιά νά δοῦ­µ­ε κα­λύ­τε­ρα πῶς λει­τουρ­γεῖ τό στε­ρε­ό­τυ­πο, ἀ­ξί­ζει τόν κό­πο νά στα­θοῦ­µ­ε λί­γο σ’ αὐ­τό τό ση­µ­εῖ­ο.
Τό συ­µ­πέ­ρα­σµ­α πού συ­νή­γα­γε ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή» µ­ας δι­α­νό­η­ση ἀ­πό τήν ἐ­φα­ρµ­ο­γή αὐ­τῆς τῆς θε­ω­ρί­ας, πού θά ἐ­ξε­τά­σου­µ­ε ἀ­µ­έ­σως πα­ρα­κά­τω ἀ­να­λυ­τι­κά, ἦ­ταν ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­ται συ­νέ­χεια τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους, ὅ­τι τό σύγ­χρο­νο ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία κα­τα­σκευή τῆς «νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας», ὅ­τι ἡ ση­µ­ε­ρι­νή ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση εἶ­ναι τε­χνη­τό καί βε­βι­α­σµ­έ­νο «ἰ­δε­ο­λό­γη­µ­α» κ.λπ. Φυ­σι­κά, δέν ἔ­κα­ναν τόν κό­πο, οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νοι, νά µ­ε­λε­τή­σουν τίς πη­γές, νά δι­α­πι­στώ­σουν πρω­το­γε­νῶς πῶς σκε­πτό­ταν καί πῶς αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­ζό­ταν ὁ ῞Ελ­λη­νας τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, για­τί ἔ­γι­νε ἡ µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ 1821, ποιά ἦ­ταν ἡ πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση τοῦ ὑ­πό­δου­λου Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ –καί, ὁ­πωσ­δή­πο­τε, τό κυ­ρί­αρ­χο κα­τά τόν Σο­λω­µό, ἀλ­λά καί πολ­λο­ύς ἄλ­λους– κρι­τή­ριο τῆς γλώσ­σας: τί γλῶσ­σα ὁ­µ­ι­λοῦ­σε ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός στο­ύς αἰ­ῶ­νες τῆς µ­α­κρᾶς Ἱ­στο­ρί­ας του; Δι­α­κό­πη­κε πο­τέ ἡ ὁ­µ­ι­λί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σας στο­ύς µ­α­κρο­ύς αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου καί τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας στίς ἑλ­λη­νι­κές χῶ­ρες; ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῶν δι­α­νο­ου­µ­έ­νων; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς ἀλ­λη­λο­γρα­φί­ας µ­ε­τα­ξύ τῶν ὁ­πλαρ­χη­γῶν καί προ­ε­στῶν τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας; Σέ ποιά γλῶσ­σα ἔ­γρα­ψαν τά κε­ί­µ­ε­νά τους οἱ Φα­να­ρι­ῶ­τες; Τί γλῶσ­σα µ­ι­λοῦ­σε το 1600 και το 1700 ὁ ἁ­πλός λα­ός; Σέ ποιά γλῶσ­σα τρα­γου­δοῦ­σε ὁ ἁ­πλός λα­ός τά δη­µ­ο­τι­κά τρα­γο­ύ­δια του; Τί προ­έ­λευ­ση ἔ­χουν τά ἤ­θη καί τά ἔ­θι­µ­α τοῦ λα­οῦ αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας; Ποι­ά ἦ­ταν ἡ ἱ­στο­ρι­κή συ­νεί­δη­ση, τά κοι­νά ση­µ­εῖ­α ἀ­να­φο­ρᾶς, τό πλαί­σιο αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­σµ­οῦ αὐ­τοῦ τοῦ λα­οῦ; [ ] Ἀλ­λά ἄς δοῦ­µ­ε ἄν τά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τα τῶν προ­ο­δευ­τι­κῶν µ­ας δι­α­νο­ου­µ­έ­νων συ­νά­δουν καί πρός το­ύς ἴ­διους το­ύς θε­ω­ρη­τι­κο­ύς το­ύς ὁ­πο­ί­ους ἐ­πι­κα­λοῦν­ται. Ὁ Έρνεστ Γκέλνερ εἶ­χε πολ­λο­ύς λό­γους νά ἀ­σχο­λη­θεῖ µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό: εἶ­χε γεν­νη­θεῖ τό 1925 στήν Πρά­γα, ἀ­να­πτύ­χθη­κε πνευ­µ­α­τι­κά ἀ­νά­µ­ε­σα στήν τσέ­χι­κη καί τήν γε­ρµ­α­νι­κή κουλ­το­ύ­ρα καί ὡς Ἑ­βραῖ­ος δι­ώ­χθη­κε ἀ­πό το­ύς να­ζί. Ἡ τραυ­µ­α­τι­κή του ἐ­µ­πει­ρί­α ἀ­πό τόν ἐ­θνι­κο­σο­σι­α­λι­σµό ἦ­ταν τό ψυ­χο­λο­γι­κό ὑ­πό­στρω­µ­α καί τό ἀρ­χι­κό κί­νη­τρο πού τόν ὤ­θη­σε νά ἀ­σχο­λη­θεῖ σέ πολ­λές µ­ε­λέ­τες του µέ τό ἐ­θνι­κι­στι­κό φαι­νό­µ­ε­νο. Ὁ ἄλ­λος ἐκ­φρα­στής τῆς θε­ω­ρί­ας τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, ὁ Έρικ Χομπσμπάουμ, ἐ­πί­σης Ἑ­βραῖ­ος δι­ω­κό­µ­ε­νος ἀ­πό το­ύς να­ζί, στρα­τευ­µ­έ­νος κο­µ­µ­ου­νι­στής, συ­νέ­βα­λε καί αὐ­τός στήν ἀ­νά­λυ­ση τοῦ ἐ­θνι­κι­στι­κοῦ φαι­νο­µ­έ­νου. Οἱ δύ­ο αὐ­τοί σπου­δαῖ­οι ἱ­στο­ρι­κοί ἀ­σχο­λή­θη­καν µέ ἕ­να πο­λύ συγ­κε­κρι­µ­έ­νο ἐ­ρώ­τη­µ­α: πῶς ἡ ἀρ­χι­κά πο­λυ­δι­α­σπα­σµ­έ­νη, φε­ου­δα­λι­κή Εὐ­ρώ­πη, κα­τέ­λη­ξε νά πα­ρα­γά­γει ἐ­θνι­κά κρά­τη καί ἐ­θνι­κι­στι­κές ἀν­τι­λή­ψεις πού ὁ­δή­γη­σαν στόν να­ζι­σµό.
Πρά­γµ­α­τι, οἱ δύ­ο αὐ­τοί ἱ­στο­ρι­κοί ἔ­χουν δί­κιο στά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τά τους γιά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α τῶν σύγ­χρο­νων ἐ­θνῶν στόν χῶ­ρο τῆς ∆υ­τι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. ῞Ο­ταν δι­α­λύ­θη­κε τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος, τό 476 µ.Χ., µία παν­σπε­ρµ­ί­α φυ­λῶν χω­ρίς πα­ρελ­θόν καί χω­ρίς ἱ­στο­ρι­κή καί ἐ­θνι­κή συ­νε­ί­δη­ση κα­τέ­κλυ­σε τόν χῶ­ρο τῆς ση­µ­ε­ρι­νῆς ∆υ­τι­κῆς καί Κεν­τρι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Βα­θµ­ια­ῖα, σχη­µ­α­τί­σθη­κε στά ἐ­ρε­ί­πια τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους τό φε­ου­δα­λι­κό σύ­στη­µ­α, στά πλα­ί­σια τοῦ ὁ­πο­ί­ου το­πι­κοί φε­ου­δάρ­χες κυ­βερ­νοῦ­σαν µ­ι­κρά ἤ µ­ε­γά­λα φέ­ου­δα, σέ κα­θε­στώς πρω­τό­γο­νης ἀ­γρο­τι­κῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί ἀ­νυ­παρ­ξί­ας ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν δο­µ­ῶν. Στα­δια­κά, κα­τά τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ πρῶ­τοι πυ­ρῆ­νες κρα­τῶν, πού ἔ­πα­σχαν ὅ­µ­ως ἀ­πό ἐ­θνο­λο­γι­κή καί πο­λι­τι­σµ­ι­κή ὁ­µ­οι­ο­γέ­νεια. Ἡ Ἀ­να­γέν­νη­ση, ὁ ∆ι­α­φω­τι­σµ­ός, ἡ Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἡ ἰ­σχυ­ρο­πο­ί­η­ση τῆς Ἀ­στι­κῆς Τάξης, ἡ δη­µ­ι­ουρ­γί­α ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν µ­η­χα­νι­σµ­ῶν ὁ­δή­γη­σαν τε­λι­κῶς στήν δι­α­µ­όρ­φω­ση ἰ­σχυ­ρῶν κρα­τῶν.
Οἱ Γκέλνερ-Χομπσμπάουμ ἔ­χουν δί­κιο στό ἑ­ξῆς: ὅ­σο πιό ἀ­νο­µ­οι­ο­γε­νές ἐ­θνο­φυ­λε­τι­κά ἦ­ταν ἕ­να εὐ­ρω­πα­ϊ­κό κρά­τος, τό­σο πιό ἰ­σχυ­ρές ἦ­ταν οἱ προ­σπά­θει­ες ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σής του. Τέτοιες προ­σπά­θει­ες ἦ­ταν δυ­να­τόν νά ὁ­δη­γή­σουν –καί στήν πε­ρί­πτω­ση τῆς Γε­ρµ­α­νί­ας ὁ­δή­γη­σαν– στήν ἐ­µ­φά­νι­ση τοῦ πα­ρα­λη­ρη­µ­α­τι­κοῦ σω­βι­νι­σµ­οῦ. Τοῦ ὁ­πο­ί­ου κύ­ρια θύ­µ­α­τα ὑ­πῆρ­ξαν ὡς ἀ­πο­δι­ο­πο­µ­παῖ­οι τρά­γοι οἱ Ἑ­βραῖ­οι, ἐκ τοῦ γε­γο­νό­τος ὅ­τι ἀ­πο­τε­λοῦ­σαν «πα­ρα­φω­νί­α» στο­ύς κόλ­πους ἑ­νός κρά­τους πού ἐ­πε­δί­ω­κε µέ µ­α­νί­α τήν πλή­ρη ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σή του.
Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λα αὐ­τά µέ τήν ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρί­α καί πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα; Ἀ­πο­λύ­τως κα­­µ­ί­α. ῞Ο­ταν τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος δι­α­λύ­θη­κε τό 476, τό Ἀ­να­το­λι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος ὄ­χι µόνον ἐ­πε­βί­ω­σε µέ ἐ­πι­τυ­χί­α, ἀλ­λά ἐ­ξε­λί­χθη­κε σέ παγ­κό­σµ­ια ὑ­περ­δύ­να­µ­η τοῦ Με­σα­ί­ω­να. Ἐ­νῷ ἡ Δυ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη βί­ω­νε τό χι­λι­ό­χρο­νο δρᾶ­µ­α της, σέ κα­τά­στα­ση τρα­γι­κῆς ὑ­πα­νά­πτυ­ξης καί πνευ­µ­α­τι­κοῦ σκό­τους, τό Βυ­ζάν­τιο (Ρω­µ­α­νί­α γιά το­ύς συγ­χρό­νους του) βί­ω­νε µία ἐ­πο­χή ἀ­κµ­ῆς, ἦ­ταν ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος µέ δη­µ­ό­σια δι­ο­ί­κη­ση, ἐκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­µ­α, κοι­νω­νι­κή πρό­νοι­α, ἐ­ξα­γω­γι­κό ἐ­µ­πό­ριο καί, κυ­ρί­ως, παγ­κό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α. ῞Ο­ταν, ἀν­τι­θέ­τως, ἡ ∆ύ­ση εἰ­σῆλ­θε σέ ἐ­πο­χή στα­δια­κῆς ἀ­νά­πτυ­ξης, ὁ βυ­ζαν­τι­νός κό­σµ­ος ὅ­δευ­ε πρός τό τέ­λος του, κι ὅ­ταν ἡ ∆υ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη συγ­κλο­νι­ζό­ταν ἀ­πό τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, τόν ∆ι­α­φω­τι­σµό καί τήν Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός βί­ω­νε τόν δι­κό του, τρα­γι­κό Με­σα­ί­ω­να τοῦ σκό­τους καί τῆς δου­λε­ί­ας.
Ἡ δι­α­δι­κα­σί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, λοι­πόν, ὅ­πως τήν πε­ρι­γρά­φουν οἱ Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, ἀ­φο­ρᾶ ἕ­ναν κό­σµ­ο πού πέ­ρα­σε ἀ­πό τίς φά­σεις τοῦ φε­ου­δα­λι­κοῦ Με­σαί­ω­να, τῆς Ἀ­να­γέν­νη­σης, τοῦ ∆ι­α­φω­τι­σµ­οῦ καί τῆς Βι­ο­µ­η­χα­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, δι­α­δι­κα­σί­ες πού ἀ­που­σι­ά­ζουν παν­τε­λῶς ἀ­πό τήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ιστο­ρί­α λό­γῳ τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Πῶς, λοι­πόν, ἐ­φα­ρµ­ό­ζε­ται µ­έ τό­ση ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α;
Ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός, µ­ε­τά τήν ἀ­πορ­ρό­φη­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­στι­κοῦ κό­σµ­ου ἀ­πό το­ύς Ρω­µ­α­ί­ους, συ­νέ­χι­σε νά κυ­ρια­ρχεῖ πο­λι­τι­στι­κά στά πλα­ί­σια τῆς Ρω­µ­α­ϊ­κῆς Κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­ας (ὁ µ­ε­γα­λύ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός τοῦ Εἰ­κο­στοῦ Αἰ­ῶ­να, ὁ ‘Άρνολντ Τόινμπι θε­ω­ρεῖ τήν Ρώµη µία ἁ­πλῆ πα­ραλ­λα­γή καί ἔκ­φαν­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κό­σµ­ου). Ὁ ἐκ­χρι­στι­α­νι­σµ­ός τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε, µέσα ἀ­πό πολ­λές πε­ρι­πέ­τει­ες, µία νέ­α πο­λι­τι­στι­κή σύν­θε­ση, τόν ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξο βυ­ζαν­τι­νό κό­σµ­ο. Ἡ συ­νε­ί­δη­ση τοῦ ῞Ελ­λη­να ὀρ­θό­δο­ξου, ὑ­πη­κό­ου τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους, ὁ­δή­γη­σε στήν ἔν­νοι­α τοῦ Ρω­µ­η­οῦ: εἶ­ναι ἕ­να νέ­ο στά­διο τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας, πού ἀ­σφα­λῶς ὑ­πέ­στη δι­α­δο­χι­κές µ­ε­ταλ­λα­γές καί πέ­ρα­σε ἀ­πό πολ­λές φά­σεις στίς χι­λι­ε­τί­ες τῆς Ἱ­στο­ρί­ας του. Οἱ ἐν συ­νε­χε­ί­ᾳ φυ­λε­τι­κές ἀ­να­µ­ε­ί­ξεις τοῦ Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ (κυ­ρί­ως µέ Σλα­ύ­ους, Φράγ­κους καί Ἀλ­βα­νο­ύς) κα­τά τόν Με­σα­ί­ω­να, ὄ­χι µόνον δέν δι­έ­σπα­σαν τήν ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση, ἀλ­λά τήν ἐν­δυ­νά­µ­ω­σαν µέ νέ­α δυ­να­µ­ι­κή.
Οἱ µ­ε­τα­να­στευ­τι­κές εἰσ­ρο­ές ὁ­δη­γοῦ­σαν σέ ἀ­φο­µ­ο­ί­ω­ση τῶν µ­ε­τα­να­στῶν («το­ύς Σλα­ύ­ους γραι­κώ­σας», γρά­φει γιά τόν πα­τέ­ρα του Βα­σί­λει­ο Α΄ ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του, ἐ­νῷ ὅ­λοι γνω­ρί­ζου­µ­ε τήν πρω­το­πο­ρια­κή δρά­ση τῶν Ἀρ­βα­νι­τῶν καί τῶν λα­τι­νο­γε­νῶν Βλά­χων στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση καί σέ ὅ­λους το­ύς ἐ­θνι­κο­ύς ἀ­γῶ­νες). Χρει­ά­ζε­ται ἰ­δι­α­ί­τε­ρη ἐ­µ­µ­ο­νή σέ µία βι­ο­λο­γι­κή φυ­λε­τι­κή ἀν­τί­λη­ψη τῆς Ἱ­στο­ρί­ας, γιά νά µήν ἀν­τι­λα­µ­βά­νε­ται κα­νε­ίς τήν ἀ­φο­µ­οι­ω­τι­κή λει­τουρ­γί­α τῶν πο­λι­τι­σµ­ῶν. [ ] Οἱ βα­θύ­τε­ρες ρί­ζες τῆς σύγ­χρο­νης ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης φθά­νουν πί­σω ὥς τήν ὁ­µ­η­ρι­κή ἐ­πο­χή, καί δι­ή­νυ­σαν χι­λι­ε­τί­ες πρίν φθά­σου­µ­ε στήν Τουρ­κο­κρα­τί­α καί στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση. ῞Ο­ποι­ος δέν ἔ­χει µ­ε­λε­τή­σει σέ βά­θος τά ὁ­µ­η­ρι­κά ἔ­πη, τόν Ἐ­πι­τά­φιο τοῦ Πε­ρι­κλέ­ους, τίς δη­µ­η­γο­ρί­ες τοῦ Ἰ­σο­κρά­τους, ὅ­ποι­ος δέν ἔ­χει δι­α­βά­σει προ­σε­κτι­κά τήν Ἱ­στο­ρί­α τοῦ Με­γά­λου Ἀ­λε­ξάν­δρου καί τῶν ∆ι­α­δό­χων τοῦ Gustav Droysen, ὅ­ποι­ος δέν γνω­ρί­ζει τί γρά­φει ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του γιά τόν ἐ­ξελ­λη­νι­σµό τῶν Σλα­ύ­ων, κι ὅ­ποι­ος δέν ἐ­µ­βά­θυ­νε στοι­χει­ω­δῶς στήν ὑ­στε­ρο­βυ­ζαν­τι­νή πο­ί­η­ση ὅ­πως καί στό ἔρ­γο τῆς Ἑ­λέ­νης Γλύ­κα­τζη-Ἀρ­βε­λέρ γιά τήν Πο­λι­τι­κή Ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἄν κά­ποι­ος δέν δι­ά­βα­σε µ­ε­τα­βυ­ζαν­τι­νή λο­γο­τε­χνί­α, ἀ­κρι­τι­κά ἔ­πη καί κλέ­φτι­κα τρα­γο­ύ­δια, ἀλ­λά καί Νε­ο­ελ­λη­νι­κό ∆ι­α­φω­τι­σµό, καί δέν µελέτησε ἐ­µ­βρι­θῶς τίς ἑλ­λη­νι­κές κοι­νό­τη­τες τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, σί­γου­ρα δέν µ­πο­ρεῖ νά συλ­λά­βει τήν πολυκύµαντη καί θυ­ελ­λώ­δη δι­α­δρο­µή τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης.
Ὁ σο­φός Γκέλνερ τό ξέ­ρει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό το­ύς ἐν Ἑλ­λά­δι ἀν­τι­γρα­φεῖς του: «Ἡ πρώ­τη ἐ­θνι­κι­στι­κή ἐ­ξέ­γερ­ση ἔ­λα­βε χώ­ρα λί­γα χρό­νια µ­ε­τά τό Συ­νέ­δριο τῆς Βι­έν­νης καί ἦ­ταν ἡ ἑλ­λη­νι­κή», γρά­φει στό ἔρ­γο του Ἐ­θνι­κι­σµ­ός: πο­λι­τι­σµ­ός, πί­στη καί ἐ­ξου­σί­α [σέ ἑλ­λη­νι­κή µ­ε­τά­φρα­ση ἀ­πό τίς ἐκ­δό­σεις Ἀ­λε­ξάν­δρεια, Ἀ­θή­να 2002, σ. 69-70]. Καί συ­νε­χί­ζει: «Θά ἦ­ταν ἄ­σκο­πο νά ἀρ­νη­θοῦ­µ­ε ὅ­τι ὁ­ρι­σµ­έ­να γνω­ρί­σµ­α­τά της συ­νι­στοῦν κά­ποι­ο πρό­βλη­µ­α γιά τήν θε­ω­ρί­α µ­ας, ἡ ὁ­πο­ί­α συν­δέ­ει τόν ἐ­θνι­κι­σµό µέ τόν βι­ο­µ­η­χα­νι­σµό. Τό Να­ύ­πλιο (πρώ­τη πρω­τε­ύ­ου­σα τῆς Ἀ­νε­ξάρ­τη­της Ἑλ­λά­δας) καί ἡ Ἀ­θή­να τοῦ πρώ­ι­µ­ου 19ου αἰ­ῶ­να πα­ρου­σί­α­ζαν ἐ­λά­χι­στη ὁ­µ­οι­ό­τη­τα µέ τό Μάντσεστερ τοῦ ῎Ενγκελς, ἐ­νῷ ὁ Μο­ριᾶς δέν ἔ­µ­οια­ζε µέ τά λαγ­κά­δια τοῦ Λάνκασαϊαρ… εἶ­ναι εὔ­λο­γη ἡ ὑ­πο­ψί­α ὅ­τι ἀρ­χι­κά τό ἑλ­λη­νι­κό ἐ­θνι­κό κί­νη­µ­α δέν ἀ­πο­σκο­ποῦ­σε σ’ ἕ­να ὁ­µ­οι­ο­γε­νές νε­ω­τε­ρι­κό ἐ­θνι­κό κρά­τος, ἀλ­λά µ­ᾶλ­λον… νά ἀν­τι­κα­τα­στή­σει τήν Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α µ’ ἕ­να νέ­ο Βυ­ζάν­τιο». ∆ι­αυ­γέ­στα­τη ἀ­νά­λυ­ση. Καί δι­α­πι­στώ­νει ὁ ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἔν­τι­µ­ος Γκέλνερ: «Σέ γε­νι­κές γρα­µ­µ­ές, ὄ­χι µόνο ὁ ἑλ­λη­νι­κός, ἀλ­λά ὅ­λοι οἱ βαλ­κα­νι­κοί ἐ­θνι­κι­σµ­οί φα­ί­νε­ται νά συ­νι­στοῦν µ­εῖ­ζον πρό­βλη­µ­α γι’ αὐ­τήν τήν θε­ω­ρί­α, ἄν λά­βου­µ­ε ὑ­π’ ὄ­ψιν τήν κα­θυ­στέ­ρη­ση τῶν Βαλ­κα­νί­ων σύ­µ­φω­να µέ τά κρι­τή­ρια τοῦ βι­ο­µ­η­χα­νι­σµ­οῦ καί τῆς νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας».
Οἱ δι­ά­φο­ροι κα­θη­γη­τές τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν πα­νε­πι­στη­µ­ί­ων, πού βι­ά­στη­καν ἀ­πρό­σε­κτα νά ἐ­φα­ρµ­ό­σουν τήν θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης στήν ἑλ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, ὑ­πο­βάλ­λον­τάς µ­ας τήν ἰ­δέ­α ὅ­τι τό ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία τε­χνη­τή κα­τα­σκευή τῆς Νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας, ἀ­σφα­λῶς δέν πρό­σε­ξαν τί γρά­φει ὁ ἴ­διος ὁ Γκέλνερ στήν σε­λί­δα 144-45 τοῦ ἐν λό­γῳ βι­βλί­ου του (πού σύ­µ­φω­να µέ αὐ­τά πού ἔ­γρα­ψε στόν πρό­λο­γο ὁ γυι­ός –ἐ­πί­σης κα­θη­γη­τής– τοῦ συγ­γρα­φέ­α: «…εἶ­ναι ἡ τε­λευ­τα­ί­α του λέ­ξη στό θέ­µ­α τοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Ἀν­τι­προ­σω­πε­ύ­ει ἐ­πί­σης τήν πιό ὥ­ρι­µ­η ἀ­νά­λυ­σή του…»). Γρά­φει λοι­πόν στό τέ­λος τοῦ βι­βλί­ου του ὁ Γκέλνερ: «Ἡ δι­κή µ­ου ἄ­πο­ψη εἶ­ναι ὅ­τι κά­ποι­α ἔ­θνη δι­α­θέ­τουν αὐ­θεν­τι­κο­ύς ἀρ­χα­ί­ους ὀ­µ­φα­λο­ύς, ἄλ­λα ἔ­χουν ὀ­µ­φα­λο­ύς πού ἐ­πι­νο­ή­θη­καν γιά χά­ρη τους ἀ­πό τήν ἴ­δια τήν ἐ­θνι­κι­στι­κή τους προ­πα­γάν­δα καί ἄλ­λα δέν ἔ­χουν κα­θό­λου ὀ­µ­φα­λό. Πι­στε­ύ­ω ἀ­κό­µ­η ὅ­τι ἡ µ­ε­σα­ί­α κα­τη­γο­ρί­α εἶ­ναι µέχρι στι­γµ­ῆς ἡ µ­ε­γα­λύ­τε­ρη, ἀλ­λά εἶ­µ­αι ἀ­νοι­χτός στίς δι­ορ­θώ­σεις πού θά ὑ­πο­δε­ί­κνυ­ε µία ἱ­στο­ρι­κή ἔ­ρευ­να. Σέ κά­θε πε­ρί­πτω­ση, νά πῶς πρέ­πει νά δι­α­τυ­πω­θεῖ τό ὅ­λο ζή­τη­µ­α».[]

Νά πῶς λει­τουρ­γεῖ ἡ πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή κοι­νό­τη­τα στήν Ἑλ­λά­δα

Οἱ αὐ­τό­κλη­τοι εἰ­σα­γω­γεῖς πα­ρό­µ­οι­ων ξέ­νων θε­ω­ρι­ῶν, προ­σα­ρµ­ο­σµ­έ­νων κα­ταλ­λή­λως ὥ­στε νά ἐ­φα­ρµ­ο­σθοῦν στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α κα­τά τό δο­κοῦν, προ­σπα­θοῦν νά ἐ­µ­φα­νί­σουν τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι τό Ἑλ­λη­νι­κό ῎Ε­θνος εἶ­ναι ἕ­να τε­χνη­τό κα­τα­σκε­ύ­α­σµ­α ἐ­θνι­κι­στῶν ἱ­στο­ρι­κῶν καί ἀ­κρο­δε­ξι­ῶν προ­πα­γαν­δι­στῶν. ῞Ο­τι στήν οὐ­σί­α οἱ κά­τοι­κοι αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας, µία παν­σπε­ρµ­ί­α Ἀλ­βα­νῶν, Σλα­ύ­ων, Βλά­χων, Σα­ρα­κα­τσά­νων καί ἄλ­λων ἀ­προσ­δι­ο­ρί­στου προ­ε­λε­ύ­σε­ως µ­ε­το­ί­κων, ἀ­πο­φά­σι­σαν µία ὡ­ρα­ί­α πρω­ί­α νά ἐ­πα­να­στα­τή­σουν ἔ­τσι χω­ρίς λό­γο, µ­ᾶλ­λον λό­γῳ ἀ­ναρ­χι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρος, δι­ά­θε­σης γιά πλι­ά­τσι­κο καί ἐξ αἰ­τί­ας ἐ­θνι­κι­στι­κῶν προ­κα­τα­λή­ψε­ων ἐ­ναν­τί­ον τῶν Το­ύρ­κων. Ἡ Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α ἦ­ταν, φα­ί­νε­ται, ἕ­να πο­λυ­ε­θνι­κό πο­λυ­πο­λι­τι­σµ­ι­κό κρά­τος, ὅ­που δι­α­βι­οῦ­σαν ἁ­ρµ­ο­νι­κά δι­ά­φο­ρες ἐ­θνό­τη­τες χω­ρίς πολ­λά προ­βλή­µ­α­τα. Ἰ­δε­ο­λο­γι­κό ἐ­πί­χρι­σµ­α σ’ αὐ­τήν τήν ἐκ­δή­λω­ση ἀ­ναρ­χί­ας ἔ­δω­σε ὁ ἀ­πό­η­χος τῆς Γαλ­λι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης καί ἡ ἐ­πί­δρα­σή της σέ κά­ποι­ους δι­α­νο­ου­µ­έ­νους, πού ἀ­πο­φά­σι­σαν νά ἐ­πι­βά­λουν στα­νι­κά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α ἐ­λε­ύ­θε­ρου κρά­τους στο­ύς εὐ­χα­ρι­στη­µ­έ­νους ρα­γι­ά­δες.
Μπο­ρεῖ αὐ­τά νά ἠ­χοῦν εἰ­ρω­νι­κά, ἀλ­λά δέν εἶ­ναι. Εἶ­ναι ἁ­πλῶς αὐ­τά πού πο­λύ σο­βα­ρά δη­µ­ο­σι­εύ­ουν οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ού­µ­ε­νοι στόν ἑλ­λη­νι­κό Τύ­πο καί σέ ἑλ­λη­νι­κά «ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά» κε­ί­µ­ε­να. ῎Ας δοῦ­µ­ε µ­ε­ρι­κά πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τα.
Κυ­ρια­κή 24 Μαρ­τί­ου 2002
(Πα­ρα­µ­ο­νή τῆς ἐ­θνι­κῆς ἑ­ορ­τῆς.)

Ὁ κ. Πέτρος Πι­ζά­νιας, τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει ἐ­κτε­νέ­στα­το ἄρ­θρο στήν ἐ­φη­µ­ε­ρί­δα Κα­θη­µ­ε­ρι­νή, µέ τί­τλο, «Ἀ­πό το­ύς Γα­ζῆ­δες ὥς τήν ὀ­θω­µ­α­νι­κή ὁ­λο­κλή­ρω­ση» (σ. 5). Ἀ­φοῦ χα­ρα­κτη­ρί­ζει «ἀ­τε­λέ­στα­τη κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­α» (!) τόν ἑλ­λη­νι­στι­κό κό­σµ­ο πού δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε ὁ Μέγας Ἀ­λέ­ξαν­δρος, ἔρ­χε­ται στόν 13ο αἰ­ῶ­να, ὅ­ταν ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ «Γα­ζῆ­δες ἱπ­πό­τες τῆς ἡ­µ­ι­σε­λή­νου», ὅ­πως ἐ­πί λέ­ξει ἀ­πο­κα­λεῖ το­ύς πρώ­τους Το­ύρ­κους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Προ­φα­νῶς ὁ κ. Πι­ζά­νιας χρη­σι­µ­ο­ποι­εῖ τόν ὅ­ρο «ἱπ­πό­τες» γιά νά ἀ­πο­δώ­σει ἱπ­πο­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο­ύς µ­ογ­γο­λι­κῆς προ­ε­λε­ύ­σε­ως Τουρ­κο­µ­ά­νους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Πρέ­πει ἐ­δῶ νά ὑ­πεν­θυ­µ­ί­σου­µ­ε στόν κ. Πι­ζά­νια ὅ­τι ὁ ὅ­ρος «ἱπ­πό­της» ἔ­χει συγ­κε­κρι­µ­έ­να κοι­νω­νι­ο­λο­γι­κά καί ἱ­στο­ρι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: ἱπ­πό­της (ἄς δι­α­βά­σει τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Μ. Μπλοχ Ἡ Φε­ου­δα­λι­κή Κοι­νω­νί­α, ἔ­χει µ­ε­τα­φρα­στεῖ καί στά ἑλ­λη­νι­κά) εἶ­ναι ὁ ἀ­νή­κων στήν κλη­ρο­νο­µ­ι­κή φε­ου­δα­λι­κή ἀ­ρι­στο­κρα­τί­α τῶν Εὐ­ρω­πα­ί­ων γαι­ο­κτη­µ­ό­νων τοῦ Με­σα­ί­ω­να, συν­δέ­ε­ται µέ τήν µ­α­κρα­ί­ω­νη κα­το­χή γαι­ῶν καί τήν κυ­ρι­αρ­χί­α ἐ­πί τῶν αὐ­το­χθό­νων πλη­θυ­σµ­ῶν καί εἶ­ναι µία κοι­νω­νι­κή κα­τη­γο­ρί­α ἰ­δι­ό­τυ­πη, πού ἀ­να­πτύ­χθη­κε ἀ­πο­κλει­στι­κά ἐ­πί δυ­τι­κο­ευ­ρω­πα­ϊ­κοῦ ἐ­δά­φους το­ύς Μέσους Αἰ­ῶ­νες. Ἀ­να­λο­γί­ες, ἀλ­λά ὄ­χι τα­ύ­τι­ση, ὑ­πάρ­χει µέ το­ύς Ἰάπωνες Σα­µ­ου­ρά­ι, ἐ­πί­σης γαι­ο­κτή­µ­ο­νες µέ αὐ­το­νο­µ­ί­α ἔ­ναν­τι τῆς κεν­τρι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λ’ αὐ­τά µέ το­ύς νο­µ­ά­δες ἐ­κτρο­φεῖς ἀ­λό­γων καί αἰ­γο­προ­βά­των, κοι­µ­ώ­µ­ε­νους σέ σκη­νές καί τρώ­γον­τες ἀ­πο­ξη­ρα­µ­έ­νο κρέ­ας κα­µ­ή­λας πε­ρι­φε­ρό­µ­ε­νους Τουρ­κο­µ­ά­νους τοῦ 13ου αἰ­ῶ­να;
Ἀλ­λά ὑ­πάρ­χει καί συ­νέ­χεια: Οἱ ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Γα­ζή­δων, γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας, «δέν δι­έ­φε­ραν ὡς πρός τήν πρα­κτι­κή καί τό κί­νη­τρο πού χα­ρα­κτή­ρι­ζαν τίς ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν καί τῶν ∆υ­τι­κῶν» (sic).
Ἐ­δῶ ἐ­ξο­µ­οι­ώ­νε­ται ἕ­να ἰ­σχυ­ρό, οἰ­κο­νο­µ­ι­κά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νο καί πο­λι­τι­κά ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος, µ­έ παγ­κό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α, ὅ­πως τό Βυ­ζάν­τιο, µέ πε­ρι­πλα­νώ­µ­ε­να βαρ­βα­ρι­κά φῦ­λα πού λή­στευ­αν τόν πλοῦ­το του. Ἀλ­λά ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἔ­χει ἄλ­λη ἄ­πο­ψη γιά τό Βυ­ζάν­τιο. Ἀ­να­φέ­ρει λί­γο πά­ρα κά­τω «τό γνω­στό ἀ­πό το­ύς πρώ­τους αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου πρό­τυ­πο τῆς κλει­στῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί κοι­νω­νί­ας, καί τῆς ἀ­πό­λυ­της θε­ο­κρα­τι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας». ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή οἰ­κο­νο­µ­ί­α» τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου, πα­ρα­πέ­µ­που­µ­ε τόν κ. Πι­ζά­νια στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας τοῦ µ­αρ­ξι­στῆ Ρώσ­σου ἱ­στο­ρι­κοῦ Μ. Β. Λεβτσένκο [Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἐκ­δό­σεις Ἀ­να­γνω­στί­δη, σ. 30-31 καί ἀλ­λοῦ], ὅ­που ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν συ­ναλ­λα­γῶν καί στήν κα­τά­κτη­ση νέ­ων ἀ­γο­ρῶν, κα­θώς καί στίς τε­ρά­στι­ες ἐ­ξα­γω­γές βυ­ζαν­τι­νῶν προ­ϊ­όν­των σ’ ὅ­λον τόν κό­σµ­ο. Τά ἴ­δια γρά­φουν καί ὅ­λες οἱ κλασ­σι­κές βυ­ζαν­τι­νές ἱ­στο­ρί­ες, ἡ δέ ἀ­εί­µ­νη­στη Ἀγ­γε­λι­κή Λα­ΐ­ου, κα­θη­γή­τρια τοῦ Χάρβαρντ, ἀ­κα­δη­µ­α­ϊ­κός καί πρώ­ην ὑ­πουρ­γός τῆς κυ­βερ­νή­σε­ως Ση­µ­ί­τη, πα­ρου­σι­ά­ζει, στά κλασ­σι­κά ἔρ­γα της γιά τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α, πού ἀ­σφα­λῶς ἔ­χει ὑ­π’ ὄ­ψιν του ὁ κ. Πι­ζά­νιας, τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α κα­θό­λου «κλει­στή», ἀλ­λά ἐ­ξω­στρε­φῆ καί ἀ­νοι­χτή. ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή» βυ­ζαν­τι­νή κοι­νω­νί­α, κλει­στή εἶ­ναι µία κοι­νω­νί­α χω­ρίς κοι­νω­νι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, π.χ. ἡ ἰν­δι­κή µέ τίς κά­στες της. Ἀ­πε­ναν­τί­ας στό Βυ­ζάν­τιο ὑ­πῆρ­χε πλή­ρης κι­νη­τι­κό­τη­τα, χω­ρι­κοί ὅ­πως ὁ Ἰ­ου­στί­νος ἤ ὁ Βα­σί­λει­ος Α΄ ὁ Μα­κε­δών ἔ­γι­ναν αὐ­το­κρά­το­ρες, ἀλ­λά καί οὔ­τε ἡ φυ­λε­τι­κή κα­τα­γω­γή ἔ­παι­ζε ρό­λο, δι­ό­τι αὐ­το­κρά­το­ρες ἔ­γι­ναν Ἀ­ρµ­έ­νιοι, Γε­ωρ­για­νοί, Σλα­ύ­οι κ.λπ.
Ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἐ­πα­νῆλ­θε δρι­µ­ύ­τε­ρος τήν Κυ­ρια­κή 4 Ἀ­πρι­λί­ου 2004 καί πά­λι στήν φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή (σ. 5), µέ νέ­ο ἄρ­θρο, ὑ­πό τόν τί­τλο «Κα­τα­γω­γι­κοί µ­ῦ­θοι καί πο­λι­τι­κό σχέ­διο τοῦ ᾽21» καί τόν ἐκ­πλη­κτι­κό ὑ­πό­τι­τλο ἐ­πί λέ­ξει: «Ἡ Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή τῆς ἀ­πό­φα­σης τῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων δι­α­φω­τι­στῶν», ὅ­που γρά­φει τά ἑ­ξῆς: «Τό προ­ε­πα­να­στα­τι­κό ἔρ­γο τῶν Ἑλ­λή­νων δι­α­φω­τι­στῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­νό­η­ση τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς ταυ­τό­τη­τας τῶν Ἑλ­λή­νων, ἡ δι­ά­δο­σή της µέσῳ πε­ρι­ο­δι­κῶν, φυλ­λα­δί­ων καί βι­βλί­ων (ἐ­ρώ­τη­ση δι­κή µ­ου: πῶς σ’ ἕ­ναν λαό ἀ­ναλ­φά­βη­το, ποι­µ­έ­νων καί χω­ρι­κῶν, δι­α­δό­θη­κε ἡ «ἐ­πι­νο­η­µ­έ­νη ἐ­θνι­κή ταυ­τό­τη­τα» µέσῳ βι­βλί­ων; Οἱ κλέ­φτες, οἱ ἁ­ρµ­α­το­λοί καί οἱ ἀ­γω­νι­στές ἤ­ξε­ραν νά δι­α­βά­ζουν;) καί τέ­λος ἡ ἀ­νύ­ψω­σή της σέ πο­λι­τι­κή ἰ­δε­ο­λο­γί­α». Ἀλ­λά ἀ­κοῦ­στε καί τήν συ­νέ­χεια: «Στά σχο­λι­κά ἐγ­χει­ρί­δια, στίς ἐ­πε­τε­ί­ους ὅ­πως ἡ ση­µ­ε­ρι­νή, µ­ᾶς δι­δά­σκουν ὅ­τι ὁ λα­ός δέν ἄν­τε­χε πλέ­ον τή σκλα­βιά καί ἐ­ξε­γέρ­θη­κε. Ὁ λα­ϊ­κι­σµ­ός, δι­ά­χυ­τος στήν κοι­νω­νί­α µ­ας ἐ­πί δε­κα­ε­τί­ες, δέν ἀ­φή­νει ἥ­συ­χη οὔ­τε τήν ἱ­στο­ρί­α οὔ­τε πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν λαό. Στήν πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα κα­µ­µ­ί­α ἀ­ξι­ο­ση­µ­ε­ί­ω­τη λα­ϊ­κή ἐ­ξέ­γερ­ση δέν ἔ­γι­νε στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης µέ ἐ­ξα­ί­ρε­ση αὐ­τήν τοῦ Ἀν­τω­νί­ου Οἰ­κο­νό­µ­ου στήν ῞Υ­δρα καί ἴ­σως στή Σάµο. Ἡ ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων ὀ­φε­ί­λε­ται ἐν πολ­λοῖς στό γε­γο­νός ὅ­τι τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό σύ­στη­µ­α εἶ­χε ἐ­µ­πε­δώ­σει µ­η­χα­νι­σµ­ο­ύς συ­να­ί­νε­σης µέ τίς το­πι­κές ἀ­γρο­τι­κές κοι­νω­νί­ες. Καί ἡ συ­να­ί­νε­ση αὐ­τή ἦ­ταν ἀρ­κε­τά λει­τουρ­γι­κή ἀ­κό­µ­η καί τίς πα­ρα­µ­ο­νές τοῦ ᾽21. Στίς λί­γες πε­ρι­πτώ­σεις πού ἡ συ­να­ί­νε­ση δέν λει­τουρ­γοῦ­σε, ὅ­πως στήν πε­ρί­πτω­ση τῶν Σου­λι­ω­τῶν, τό­τε καί µόνο τό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό κρά­τος χρη­σι­µ­ο­ποι­οῦ­σε τή βί­α. Τό ᾽21 δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή ἑ­νός προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου σχε­δί­ου [ ] Προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου ἐν πολ­λοῖς ἀ­πό το­ύς δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νους δι­α­φω­τι­στές πού συγ­κρό­τη­σαν καί ἀ­νέ­πτυ­ξαν τήν κα­τ’ ἐ­ξο­χήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή ὀρ­γά­νω­ση τῶν Ἑλ­λή­νων, τή Φι­λι­κή Ἑ­ται­ρε­ί­α, ὑ­πό τήν ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» (sic!).
Ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ὅ­πως φα­ί­νε­ται, εἶ­ναι φα­να­τι­κός ὀ­πα­δός τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς θε­ω­ρί­ας τῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ὁ­λό­κλη­ρη Ἐ­πα­νά­στα­ση, πού ξε­σή­κω­σε ἕ­ναν ὁ­λό­κλη­ρο λαό καί µάλιστα σέ ὁ­λό­κλη­ρη τήν Βαλ­κα­νι­κή, µία Ἐ­πα­νά­στα­ση πού εἶ­χε θύ­µ­α­τα Πα­τρι­άρ­χες, προ­ε­στο­ύς, κα­πε­τα­να­ί­ους, κλέ­φτες καί ἁ­ρµ­α­το­λούς καί ἁ­πλο­ύς ἀ­γρό­τες, δέν ἔ­γι­νε µέ τήν πρό­θυ­µ­η καί ἀ­δι­άλ­λα­κτη βο­ύ­λη­ση τῶν ρα­γι­ά­δων νά ζή­σουν ἐ­λε­ύ­θε­ροι ἤ νά πε­θά­νουν, ἀλ­λά ἦ­ταν προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νο προ­ϊ­όν µ­υ­στι­κῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ἐκ­πλη­κτι­κό!
Ἐξ ἄλ­λου ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ἄν καί τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας, δέν ἔ­χει φα­ί­νε­ται δι­α­βά­σει κα­λά τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Σάθα Ἡ Τουρ­κο­κρα­του­µ­έ­νη Ἑλ­λάς, ἀλ­λά οὔ­τε το­ύς Πε­ρι­η­γη­τές τοῦ Κυ­ρι­ά­κου Σι­µ­ό­που­λου. Ἐ­κεῖ θά µάθαινε ὅ­τι πε­ρί­που κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια (δη­λα­δή ἀ­νά µία γε­νιά) ξε­σποῦ­σαν ἐ­πα­να­στά­σεις, σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀ­πό τήν πρώ­τη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ, ἀ­µ­έ­σως µ­ε­τά τήν ῞Α­λω­ση, µέχρι τά Ὀρ­λω­φι­κά τό 1770 καί τήν ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Βλα­χά­βα στόν Ὄ­λυ­µ­πο τό 1806. Καί, τέ­λος πάν­των, ἄν θε­ω­ρεῖ τόν Σάθα καί τόν Σι­µ­ό­που­λο ἐ­θνι­κι­στές ἱ­στο­ρι­κο­ύς, ἄς δι­α­βά­σει καί τόν κα­θό­λου –µά κα­θό­λου– φι­λέλ­λη­να Φίνλεϊ, πού λέ­ει ἀ­κρι­βῶς τά ἴ­δια. Ἀλ­λά τό κε­ί­µ­ε­νο τοῦ κ. Πι­ζά­νια στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δέν ἔ­χει οὔ­τε µία –οὔ­τε µία!– βι­βλι­ο­γρα­φι­κή πα­ρα­πο­µ­πή. Οἱ «µ­η­χα­νι­σµ­οί συ­να­ί­νε­σης», ἐξ ἄλ­λου, πού εἶ­χε δι­α­µ­ορ­φώ­σει τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό κρά­τος σύ­µ­φω­να µέ τόν κ. Πι­ζά­νια, ἦ­ταν οἱ ἀ­πο­κε­φα­λι­σµ­οί, τό παι­δο­µ­ά­ζω­µ­α, ἡ ἄ­γρια φο­ρο­λο­γί­α, οἱ γε­νι­κευ­µ­έ­νες σφα­γές καί ἄλ­λες δη­µ­ο­κρα­τι­κές καί φι­λει­ρη­νι­κές δι­α­δι­κα­σί­ες. Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τήν κά­θο­δο, στά 1715, στόν Μο­ριᾶ καί στήν Ρο­ύ­µ­ε­λη, τοῦ µ­ε­γά­λου βε­ζύ­ρη Ἁ­λῆ-Κι­ου­µ­ουρ­τζῆ, ἐ­πι­κε­φα­λῆς τε­ρα­στί­ου στρα­τε­ύ­µ­α­τος, πού ἰ­σο­πέ­δω­σε τήν νό­τια Ἑλ­λά­δα; Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει τήν κα­τα­στρο­φή τοῦ Μο­ριᾶ τό 1770 ἀ­πό τόν Κα­ρά-Μου­στα­φᾶ καί το­ύς 100.000 Τουρ­καλ­βα­νο­ύς του; Γιά ποιά «συ­να­ί­νε­ση» µ­ι­λᾶ ὁ κ. Πι­ζά­νιας;
Καί γιά ποιά «ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων» στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας; Τί ἦ­ταν τό­τε τό Βαλ­τέ­τσι, τό Λάλα, ἡ Κα­λα­µ­ά­τα κ.λπ.;
Κι ὅ­σο γιά τήν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ», ὁ κ. Πι­ζά­νιας λί­γο µ­ᾶς τά µ­περ­δε­ύ­ει: ἡ Γαλ­λι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση ἔ­γι­νε τό 1789. Τότε ἐ­πιρ­ροή τί­νος πρά­γµ­α­τος ἦ­ταν ἡ γε­νι­κευ­µ­έ­νη ἐ­ξέ­γερ­ση τοῦ 1770 ἤ οἱ προ­η­γο­ύ­µ­ε­νες ἐ­πα­να­στά­σεις (σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας γί­νον­ταν, ὅ­πως εἴ­πα­µ­ε, ἐ­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­µ­α­τα κα­τά µέσον ὅ­ρο κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια); ’Ή ἦ­ταν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» τό ἐ­πα­να­στα­τι­κό κί­νη­µ­α τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ στήν Πε­λο­πόν­νη­σο τοῦ 1460, τρεῖς αἰ­ῶ­νες πρίν τόν ἰ­α­κω­βι­νι­σµό;
Ἀλ­λά τήν βα­θύ­τε­ρη φι­λο­σο­φί­α τοῦ κ. Πι­ζά­νια δι­α­κρί­νει κα­νε­ίς κα­λύ­τε­ρα ὅ­ταν, πα­ρά κά­τω, ἀ­πο­κα­λεῖ τό σύν­θη­µ­α «φω­τιά καί τσε­κο­ύ­ρι στο­ύς προ­σκυ­νη­µ­έ­νους» (πού ἐ­ξα­πέ­λυ­σε ὁ Κο­λο­κο­τρώ­νης τό 1825-6 ἐ­ναν­τί­ον ὅ­σων δή­λω­ναν ὑ­πο­τα­γή στόν Ἰµπραήµ πού κα­τέ­και­ε τήν Πε­λο­πόν­νη­σο) ὡς «κι­νή­σεις, πού θυ­µ­ί­ζουν πε­ρί­ο­δο ἐ­πα­να­στα­τι­κοῦ τρό­µ­ου». Εἶ­ναι ἐ­πί­σης ἀ­πο­λύ­τως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ὅ­τι ὁ κ. Πι­ζά­νιας γρά­φει «ἐ­νάν­τια στο­ύς “προ­σκυ­νη­µ­έ­νους” ῞Ελ­λη­νες στόν Ἰµπραήµ», δη­λα­δή θέ­τει τήν λέ­ξη προ­σκυ­νη­µ­έ­νους σέ εἰ­σα­γω­γι­κά. Κα­τα­λά­βα­µ­ε, κ. Πι­ζά­νια…
Καί νά σκε­φθεῖ κα­νε­ίς ὅ­τι τό κε­ί­µ­ε­νό του ἐκ­φω­νή­θη­κε ὡς πα­νη­γυ­ρι­κός τῆς 25ης Μαρ­τί­ου στό Γε­ω­πο­νι­κό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο…
∆έν τε­λει­ώ­σα­µ­ε µέ τόν κ. Πι­ζά­νια. Ἐ­πα­νῆλ­θε µέ συ­νέν­τευ­ξή του στήν ἄ­πει­ρα φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή στίς 29 Ἀ­πρι­λί­ου 2007 (σ. 7), ὅ­που δι­α­τυ­πώ­νει τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι, ὅ­πως ξέ­ρα­µ­ε µέχρι σή­µ­ε­ρα, κι ὅ­πως οἱ ἴ­διοι οἱ πρω­τα­γω­νι­στές της τήν συ­νέ­λα­βαν, ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός πό­λε­µ­ος ἤ ἀ­γώ­νας τῆς ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­ας (προ­φα­νῶς οὔ­τε νά ἀ­πε­λευ­θε­ρω­θοῦ­µ­ε θέ­λα­µ­ε οὔ­τε τήν ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­α µ­ας ἐ­πι­δι­ώ­κα­µ­ε), «καί ἀ­κό­µ­η χει­ρό­τε­ρα δέν εἶ­ναι “Πα­λιγ­γε­νε­σί­α” ἑ­νός δῆ­θεν προ­ϋ­πάρ­χον­τος ἔ­θνους, ὅ­πως ὑ­πο­στη­ρί­ζει ἡ ἐ­θνο­κεν­τρι­κή δο­ξα­σί­α».[ ] Ἐ­γώ, ὅ­µ­ως, µέ αὐ­στη­ρά ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά κρι­τή­ρια, θά χα­ρα­κτη­ρί­σω «δο­ξα­σί­α» τίς ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Πι­ζά­νια. ∆ι­ό­τι σ’ ὅ­λ’ αὐ­τά δέν εἶ­δα οὔ­τε µία συγ­κε­κρι­µ­έ­νη πα­ρα­πο­µ­πή σέ πη­γές τῆς ἐ­πο­χῆς, οὔ­τε ἕ­να πρα­γµ­α­το­λο­γι­κό ἐ­πι­χε­ί­ρη­µ­α. Ἐ­πι­στή­µ­η ὅ­µ­ως εἶ­ναι ἡ ἐ­ξα­γω­γή συ­µ­πε­ρα­σµ­ά­των µέ βά­ση ὑ­παρ­κτά στοι­χεῖ­α (ἄς δι­α­βά­σει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τόν κώ­δι­κα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς τῶν Ἁ­γί­ων Τεσ­σα­ρά­κον­τα Σπάρ­της (πού ἀ­να­κά­λυ­ψε ὁ δι­α­κε­κρι­µ­έ­νος βυ­ζαν­τι­νο­λό­γος Νι­κό­λα­ος Βέης), πού ἀ­νή­κει στόν 17ο αἰ­ῶ­να καί δε­ί­χνει τήν γλα­φυ­ρή, ὡ­ραι­ό­τα­τη ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα τῆς ἐ­πο­χῆς, πού κα­νέ­νας Κο­ρα­ῆς δέν κα­τα­σκε­ύ­α­σε καί πού µ­οι­ά­ζει τό­σο πο­λύ µέ τήν ση­µ­ε­ρι­νή δι­κή µ­ας!) καί ὄ­χι χα­ρα­κτη­ρι­σµ­οί, κρί­σεις, θε­ω­ρί­ες καί ἄ­φθο­νη φλυ­α­ρί­α.
Ὁ δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φος κ. Πάσχος Μαν­δρα­βέ­λης, στίς 21 Φε­βρου­α­ρί­ου 2007, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή ἄρ­θρο µέ τί­τλο «Τό δί­κιο τοῦ ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που», ὅ­που συ­µ­πε­ρι­ε­λά­µ­βα­νε τήν φρά­ση «τά ψε­ύ­τι­κα λά­βα­ρα τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας». Ἀ­νέ­τρε­ξα λοι­πόν στήν σχε­τι­κή βι­βλι­ο­γρα­φί­α, γιά νά δι­α­πι­στώ­σω τήν ἱ­στο­ρι­κή ἀ­λή­θεια, καί ἀ­να­κά­λυ­ψα ὅ­τι τό πε­ρι­στα­τι­κό τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νουν πλή­ρως καί ἀ­να­λυ­τι­κά: α) ὁ ἔγ­κυ­ρος ἱ­στο­ρι­κός Οὐ­ίλ­λιαµ Μύλλερ, στό κλασ­σι­κό ἔρ­γο του Ἡ Τουρ­κί­α κα­ταρ­ρέ­ου­σα, Ἀ­θή­να, ἔκ­δο­ση τοῦ βι­βλι­ο­πω­λε­ί­ου τῆς Ἑ­στί­ας, 1914, σελ. 93, β) ὁ Σάµουελ Γκρίν­τλε­ϋ Χάου, στήν Ἱ­στο­ρι­κή σκι­α­γρα­φί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, Νέα Ὑόρκη, 1928, ἀ­να­τύ­πω­ση ἑλλ. µ­ε­τά­φρ. 1997, σελ. 66. Ση­µ­ει­ω­τέ­ον ὅ­τι ὁ Χάου ἔ­ζη­σε στήν Ἑλ­λά­δα κα­τά τήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο ἐ­πί πέν­τε ἔ­τη καί προ­σέ­φε­ρε ὑ­πη­ρε­σί­ες ὡς ἰα­τρός, γ) ὁ ἐγ­κυ­ρώ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός καί σύγ­χρο­νος τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης Σπυ­ρί­δων Τρι­κο­ύ­πης, στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­να­στά­σε­ως, ἀ­να­τύ­πω­ση ἀ­πό τήν Νέα Ἑλ­λη­νι­κή Βι­βλι­ο­θή­κη, σ. 62. Τά πα­ρα­πά­νω ἐν­δει­κτι­κά, δι­ό­τι σχε­δόν ὅ­λες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν τήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα.
῎Ε­στει­λα ἐ­πι­στο­λή στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή µέ τά προ­α­να­φερ­θέν­τα, ὅ­που ἐ­πε­σή­µ­αι­να ἐν κα­τα­κλεῖ­δι ὅ­τι ἀ­πό­ψεις καί κρί­σεις πού ἀ­φο­ροῦν τό­σο σο­βα­ρά ζη­τή­µ­α­τα πρέ­πει νά εἶ­ναι ἐ­παρ­κῶς τε­κµ­η­ρι­ω­µ­έ­νες καί ὄ­χι προ­ϊ­όν­τα ἰ­δε­ο­λο­γι­κῶν ἐ­πιρ­ρο­ῶν. Ἡ Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δη­µ­ο­σί­ευ­σε τήν ἐ­πι­στο­λή µ­ου, ἀλ­λά φα­ί­νε­ται ὅ­τι ὁ κ. Μαν­δρα­βέλ­λης γνω­ρί­ζει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό τόν Σπυ­ρί­δω­να Τρι­κο­ύ­πη τά γε­γο­νό­τα καί µ­ᾶλ­λον θε­ω­ρεῖ τόν Μύλλερ καί τόν Χάου ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Γι’ αὐ­τό καί στίς 28 Μαρ­τί­ου, ἕ­ναν πε­ρί­που µ­ῆ­να µ­ε­τά, ἐ­πα­νῆλ­θε ἀ­πτό­η­τος ἀ­πό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἐ­πι­χει­ρή­µ­α­τα καί πη­γές σέ νέ­ο του ἄρ­θρο, µέ τόν τί­τλο «Οἱ “ἀ­γα­θοί” µ­ας µ­ῦ­θοι» (τό ἀ­γα­θοί σέ εἰ­σα­γω­γι­κά τοῦ ἰ­δί­ου), ξε­κι­νών­τας µέ τήν πρό­τα­ση: Ἡ κα­τάρ­ρευ­ση τῶν µύθων γιά τό «κρυ­φό σχο­λειό» καί τήν «εὐ­λο­γί­α τοῦ Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γε­ρµ­α­νοῦ στήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα» κ.λπ. κ.λπ.
Πε­ρί­µ­ε­να ἀ­πό τόν κ. Μαν­δρα­βέ­λη ἤ νά ἀ­να­θε­ω­ρή­σει ὅ­σα εἶ­χε προ­η­γου­µ­έ­νως ὑ­πο­στη­ρί­ξει, ὑ­πό τό βά­ρος τῶν πα­ρα­πο­µ­πῶν καί τῆς βι­βλι­ο­γρα­φί­ας πού τοῦ ἔ­στει­λα, ἤ νά ὑ­πο­στη­ρί­ξει µέ ἄλ­λες, ἀν­τί­θε­τες πα­ρα­πο­µ­πές καί ἄλ­λη βι­βλι­ο­γρα­φί­α, τήν ὀρ­θό­τη­τα τῶν ἀ­πό­ψε­ών του. Ἀλ­λά δέν ἔ­πρα­ξε οὔ­τε τό ἕ­να οὔ­τε τό ἄλ­λο. Αὐ­τό λοι­πόν ἀ­πο­δει­κνύ­ει σα­φέ­στα­τα ὅ­τι οἱ ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Μαν­δρα­βέ­λη δέν προ­κύ­πτουν ἀ­πό µ­ε­λέ­τη τῶν πρα­γµ­α­τι­κῶν πε­ρι­στα­τι­κῶν, ἀλ­λά ἀ­πο­τε­λοῦν προ­ϊ­όν ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς ἐ­µ­µ­ο­νῆς καί ὡς γνω­στόν οἱ ἰ­δε­ο­λο­γι­κές ἐ­µ­µ­ο­νές δέν κά­µ­πτον­ται οὔ­τε καί ἀ­πό τήν πιό ἐ­µ­πε­ρι­στα­τω­µ­έ­νη ἐ­πι­χει­ρη­µ­α­το­λο­γί­α καί ἀ­πο­δε­ί­ξεις, δι­ό­τι σχε­τί­ζον­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο µέ τόν ψυ­χι­κό καί λι­γώ­τε­ρο µέ τόν πνευ­µ­α­τι­κό µ­ας κό­σµ­ο.
Γιά τό ζή­τη­µ­α τοῦ κρυ­φοῦ σχο­λει­οῦ, πού ἐ­πί­σης ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης κα­ταγ­γέλλει ὡς µ­ῦ­θο, τήν ἀ­πάν­τη­ση ἔ­χει δώ­σει ὁ Φ.Ι. Κα­κρι­δῆς (ἐ­κτός ἄν ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης ἀ­µ­φι­σβη­τεῖ καί τό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κό κῦ­ρος τοῦ κ. Κα­κρι­δῆ ἤ ἄν τόν θε­ω­ρεῖ κι αὐ­τόν ἀ­κραῖ­ο ἐ­θνι­κι­στή). Σέ ἄρ­θρο του στό Βῆ­µ­α [22 Φε­βρου­α­ρί­ου 1998, Νέες Ἐ­πο­χές, σ. 11], ὁ Κα­κρι­δῆς ση­µ­ει­ώ­νει ὅ­τι, ναί µέν ὑ­πῆρ­χαν σχο­λές ἐ­πί Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀλ­λά ἡ λει­τουρ­γί­α τους ἐ­λεγ­χό­ταν αὐ­στη­ρά ἀ­πό τήν τουρ­κι­κή ἐ­ξου­σί­α, ὥ­στε νά ἀ­πο­κλε­ί­ε­ται ἡ πα­τρι­ω­τι­κή ὀρ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α καί ἡ µ­α­χό­µ­ε­νη Ὀρ­θο­δο­ξί­α, γι’ αὐ­τό καί ὑ­πῆρ­χαν πα­ράλ­λη­λοι, ἄ­τυ­ποι καί δι­α­φε­ύ­γον­τες τοῦ τουρ­κι­κοῦ ἐ­λέγ­χου µ­η­χα­νι­σµ­οί δι­δα­σκα­λί­ας, πού στήν λα­ϊ­κή συ­νε­ί­δη­ση κα­τα­γρά­φη­καν ὡς «κρυ­φό σχο­λειό». Ἀλ­λά ἡ ἀ­να­δρο­µή στό πα­ρελ­θόν ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται ἀ­πό τό πα­ρόν: στήν κα­τε­χό­µ­ε­νη Κύπρο, τίς δι­ώ­ξεις πού ὑ­πέ­στη καί ὑ­φί­στα­ται ἡ δα­σκά­λα ’Ελένη Φωκά τίς ἔ­χε­τε ἀ­κο­ύ­σει, φίλ­τα­τε κ. Μαν­δρα­βέ­λη µ­ου;
[ ] 2 Σε­πτε­µ­βρί­ου 2007: ὁ κ. ∆η­µ­ή­τρης Σω­τη­ρό­που­λος, δι­δά­σκων Ἱ­στο­ρί­α στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, πα­ρου­σι­ά­ζει τό ἔρ­γο τοῦ (ἄ­γνω­στου σέ µένα) κ. Νίκου Ρο­τζώ­κου, µέ τί­τλο Ἐ­θνα­φύ­πνι­ση καί Ἐ­θνο­γέ­νε­ση (σ.τ.σ.: νά ᾽την πά­λι ἡ Ἐ­θνο­γέ­νε­ση), Ὀρ­λω­φι­κά καί ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρι­ο­γρα­φί­α. Ὁ ἀ­πί­στευ­τος τί­τλος τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σί­α­σης (πού κα­τα­λα­µ­βά­νει τό ἥ­µ­ι­συ τῆς σε­λί­δας 6 τῆς Κα­θη­µ­ε­ρι­νῆς, εἶ­ναι «Τά Ὀρ­λω­φι­κά δέν ἦ­ταν ἐ­θνι­κή ἐ­πα­νά­στα­ση». Χω­ρίς κἄν ἕ­να ἐ­ρω­τη­µ­α­τι­κό στό τέ­λος. ∆η­λα­δή, κα­τό­πιν τοῦ ἔρ­γου τοῦ κ. Ρο­τζώ­κου καί τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σι­ά­σε­ώς του ἀ­πό τόν κ. Σω­τη­ρό­που­λο, τό θέ­µ­α ξε­κα­θά­ρι­σε καί θε­ω­ρεῖ­ται λῆ­ξαν! Τά Ὀρ­λω­φι­κά, πού ἐ­πί αἰ­ῶ­νες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν ὡς τήν τε­λευ­τα­ί­α µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τῶν ὑ­πό­δου­λων Ἑλ­λή­νων πρίν τό ᾽21, κα­τα­τάσ­σε­ται πλέ­ον ὁ­ρι­στι­κά στίς… µή ἐ­θνι­κές ἐ­πα­να­στά­σεις! (῎Α­ρα­γε τί ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν; Τα­ξι­κή; ’Ή µήπως δέν ἦ­ταν ἐ­πα­νά­στα­ση;) Σύµφωνα µέ τόν κ. Σω­τη­ρό­που­λο, «ἡ γρα­φί­δα τοῦ ἱ­στο­ρι­κοῦ Νίκου Ρο­τζώ­κου ἔρ­χε­ται νά σκί­σει σάν γι­α­τα­γά­νι τίς βε­βαι­ό­τη­τές µ­ας σέ σχέ­ση µέ τίς ἐ­πα­να­στα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις τῶν ὁ­µ­ο­δό­ξων τοῦ ὕ­στε­ρου 18ου αἰ­ῶ­να στά νό­τια τῆς Ὀ­θω­µ­α­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας».
[ ] Μία δη­µ­ο­φι­λής σ’ αὐ­το­ύς το­ύς κύ­κλους ἀ­να­φο­ρά εἶ­ναι ἡ κα­ταγ­γε­λί­α τῆς «ἐ­θνο­κά­θαρ­σης» τῶν Το­ύρ­κων τῆς Τρί­πο­λης ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες κα­τά τήν Ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή της τόν Σε­πτέ­µ­βριο τοῦ 1821. «Ὅ­ταν οἱ Ἕλ­λη­νες µ­πῆ­καν στήν Τρί­πο­λη, δέν ἔ­µ­ει­νε λι­θά­ρι ὄρ­θιο», ἐ­πι­ση­µ­αί­νει ὀρ­θά ὁ κύ­ριος Θά­νος Βε­ρέ­µ­ης, κα­θη­γη­τής Ἱ­στο­ρί­ας στό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο Ἀ­θη­νῶν, σέ συ­νέν­τευ­ξή του στόν Τύ­πο τῆς Κυ­ρια­κῆς (1-4-2007). ῎Ο­χι µόνον δέν θά δι­α­ψε­ύ­σω, ἀλ­λά θά τε­κµ­η­ρι­ώ­σω καί θά ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σω τό γε­γο­νός: «Τό ἄ­λο­γό µ­ου», γρά­φει ὁ νι­κη­τής τῶν Το­ύρ­κων καί ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τής τῆς Ἑλ­λά­δος Θε­ό­δω­ρος Κο­λο­κο­τρώ­νης, «ἀ­πό τά τε­ί­χη ἕ­ως τά σα­ρά­για δέν ἐ­πά­τη­σε γῆ» [Κο­λο­κο­τρώ­νη Ἀ­πο­µ­νη­µ­ο­νε­ύ­µ­α­τα, ἐκδ. ∆ρα­κο­πο­ύ­λου, σελ. 93]. 32.000 Τοῦρ­κοι ἐ­σφά­γη­σαν ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες, συ­νε­χί­ζει ὁ Γέρος τοῦ Μο­ριᾶ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­βα­λε «Τε­λά­λη, νά πα­ύ­σῃ ὁ σφα­γµ­ός». Καί συ­νε­χί­ζει: «῞Ο­ταν ἐ­µ­βῆ­κα εἰς τήν Τρι­πο­λι­τσά, µ­οῦ ἔ­δει­ξαν τόν πλά­τα­νο εἰς τό πα­ζά­ρι ὁ­πού ἐ­κρέ­µ­α­γαν το­ύς ῞Ελ­λη­νες. Ἀ­να­στέ­να­ξα καί εἶ­πα: “῎Α­ϊν­τε, πό­σοι ἀ­πό τό σό­γι µ­ου καί ἀ­πό τό ἔ­θνος µ­ου ἐ­κρε­µ­ά­σθη­σαν ἐ­κεῖ”, καί δι­έ­τα­ξα καί τόν ἔ­κο­ψαν. Ἐ­πα­ρη­γο­ρή­θη­κα καί διά τόν σκο­τω­µό τῶν Το­ύρ­κων».
῎Ο­χι, κύ­ρι­οι ὄ­ψι­µ­οι «ἀν­θρω­πι­στές», οἱ ση­µ­ε­ρι­νοί ἐ­λε­ύ­θε­ροι ῞Ελ­λη­νες δέν αἰ­σθα­νό­µ­α­στε ἐ­νο­χές γιά τήν «ἀν­θρω­πι­στι­κή κα­τα­στρο­φή» τῆς Τρί­πο­λης, τόν µ­α­το­βαμ­µ­έ­νο Σε­πτέ­µ­βρη τοῦ 1821. ∆ε­δο­µ­έ­νου ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­το τό­τε –ὅ­πως καί δέν ὑ­φί­στα­ται οὔ­τε σή­µ­ε­ρα– δι­ε­θνής ὀρ­γα­νι­σµ­ός πού νά χα­ρί­ζει τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α στο­ύς ὑ­πό­δου­λους λα­ο­ύς, κα­τό­πιν γρα­πτῆς αἰ­τή­σε­ως µ­ε­τά χαρ­το­σή­µ­ου. Οὔ­τε οἱ Τοῦρ­κοι θά ἔ­φευ­γαν µόνοι τους ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα κα­τό­πιν δι­α­πρα­γµ­α­τε­ύ­σε­ων. Οἱ πρό­γο­νοί µ­ας, βε­βα­ί­ως, τό γνώ­ρι­ζαν αὐ­τό πο­λύ κα­λά, γι’ αὐ­τό καί τό κεν­τρι­κό σύν­θη­µ­α στήν Ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν «Ἐ­λευ­θε­ρί­α ἤ Θάνατος».